maandag, november 05, 2007

Verslag Berenloop Terschelling

De man met de hamer had een vrije dag.

Om acht uur 's ochtends rij ik op de A-7 richting Drachten en voor de zoveelste keer loop ik in mijn hoofd de marathon die ik over vier en half uur zal starten.
Toen ik een half jaar geleden het inschrijfformulier instuurde, dacht ik nog dat het een mooie marathon zou zijn om eens te kijken hoe het er voor staat na de RUN.
Wat ik toen nog niet wist, was dat ik tussen de RUN en deze marathon een aantal weken niet zou kunnen lopen door een stom ongeluk en dat echt trainen niet tot de mogelijkheden behoorde.

Tijdens de trainingen, die ik wel gelopen heb, heb ik nog regelmatig last van mijn voet gehad. Tevens merk ik aan mijn spieren dat mijn loophouding een fractie veranderd is. Hierdoor durf ik geen doelen te stellen voor de Berenloop en hoop op pijnloos uitlopen binnen vier uren.

Om even voor negen uur parkeer ik mijn auto op de parkeerplaats bij de veerhaven van Harlingen en ga aan boord van de Friesland, de boot vertrekt een kwartier later, net na de Midsland. Normaal vaart alleen de Midsland om deze tijd, maar door de drukte in verband met de Berenloop is de afvaart van elf uur verplaatst naar kwart over negen.

Bijna twee uur later komt de Friesland aan in de haven van Terschelling, op de kade staat een orkestje te spelen en het is er al behoorlijk druk.
Ik loop vanaf de boot rechtstreeks naar de Brandaris, hier staan tenten waar na afloop drinken verkrijgbaar is, waar waardevolle spullen in bewaring gegeven kunnen worden en waar t-shirts en medailles uitgereikt worden.

De kleedruimtes zijn bij deze loop gescheiden, de kleedruimtes voor "mannen hele marathon" blijkt een grote sporthal te zijn. Hier is ruimte genoeg voor de lopers om zich rustig om te kleden. Na nog een korte sanitaire stop, weer wat minder gewicht om mee te slepen, is het tijd om richting de start te gaan.

Bij de start ontmoet ik Eric (Hol-lander)en Jan (Miep Miep), beide lopers ken ik van het hardloopforum Chat'n'Run, verder hebben we elkaar al bij meerdere marathons en ultralopen ontmoet.
Dan is het tijd om in het startvak plaats te nemen, Eric staat ver vooraan, ik sta ergens halverwege en Jan staat ergens achterin.

Om half één is het dan eindelijk zover, Gert Jan Verbeek (trainer van sc Heerenveen) lost het startschot en 750 lopers wurmen zich door de smalle straten van West-Terschelling. Door de drukte en de smalle straatjes zit er de eerste kilometer niet veel meer in dan met de meute meelopen.
Na ruim een kilometer lopen we langs de haven en komt er meer ruimte, waardoor ik hier mijn eigen tempo kan gaan lopen.

Na twee kilometer komt Jan voorbij en we lopen al pratend door. Bij de verzorgingspost op vijf kilometer zien we Eric voor ons lopen en langzaam maar zeker komen we dichterbij. We lopen inmiddels op een gemiddelde snelheid van ruim 12 kilometer per uur. Binnen een kilometer lopen we met zij drieën en al pratend snellen de kilometers onder onze zolen door.

Na een kilometer of twaalf worden we ingehaald door een groepje lopers en zonder dat ik het merk loop ik weg bij Eric en Jan, op het moment dat ik mij realiseer dat ik nu alleen loop is het gat al geslagen en besluit ik dit groepje maar te volgen. Ik voel mij heerlijk, na twee maanden geen serieuze training of wedstrijd is het een hele opluchting dat ik zonder pijn dit weer kan doen.
Het tempo ligt dusdanig hoog dat we, zonder verval, binnen de 3:30 zouden finishen. Veel sneller dan in de 3:55 wat ik had gehoopt.
Waarschijnlijk zal ik straks helemaal kapot gaan en zal iedereen mij weer inhalen, maar het maakt mij niks meer uit, ik geniet.

De eerste halve gaat in 1:43 en een beetje, maar er komt nog een stuk strand en we zijn inmiddels in de duinen aangekomen dus is het nu continu stijgen en dalen.
Even voorbij het dertig kilometerpunt valt het groepje waar ik in loop uitelkaar en ga ik echt alleen verder, het valt mij op dat ik nog steeds erg soepel loop en eigenlijk alleen maar mensen inhaal, het tempo ligt nog steeds boven de twaalf kilometer per uur.

En dan na 33 kilometer eindelijk het gevreesde strand, hier had ik al veel verhalen over gelezen en gehoord, dit zou heel zwaar gaan worden.
Misschien dat het aan die gedachte lag of aan de ervaring tijdens de Zestig van Texel (waar bijna 10 km strand in zat), maar ik vond het reuze meevallen.
OK, het was zwaar en het tempo moest omlaag, maar het einde van het strand was ook al in zicht.
Vlak voor kilometer 36 hebben we het strand gehad, nog geen drie minuten verloren, terwijl ik bij het opkomen van het strand 4 minuten voorsprong had op het schema van twaalf kilometer per uur.

De laatste zes kilometer heet "The Long Way", maar als je zo loopt als ik op deze zondag is het niet zo heel lang. Het tempo blijft relatief hoog en ik haal steeds meer lopers in.
Dit pad glooit door de bossen en is nergens echt vlak. Inmiddels heb ik gezien dat dit weer een dik pr wordt, de magische grens van 3:30 zal echter lastig worden.
Dan veranderd de omgeving abrupt, en vanuit het rustige bos lopen we een feestend West-Terschelling binnen.

De laatste kilometer en nog iets minder dan 5 minuten tot de 3:30, dit is voor mij het teken dat nu alles wat er nog in zit moet worden aangesproken.
Dit resulteerd in een lange sprint tot de finish, ik had graag genoten van het publiek en het feest, maar onder de 3:30 vind ik even een mooier doel.

En het lukt, 3:29:53, dertien minuten onder mijn pr, het feest kan beginnen want ik ben binnen.
Even later volgt Eric, die zijn pr ook aanscherpt en daarna Jan die het laatste stuk rustig aan heeft gedaan.

Dan nog even lekker douchen en op de overvolle boot weer naar huis. Op de terugweg heb ik mooi de tijd om te bedenken hoe dit mogelijk was, het weer was perfect, maar het parcours zwaar. Uiteindelijk denk ik dat het de combinatie van een 100 kilometer met daarna gedwongen rust is geweest die er voor zorgden dat ik goed hersteld was, erg gretig aan de wedstrijd begon en inhoud had om de afstand vol te maken.

Dan was er natuurlijk nog een marathon deze zondag, de New York city marathon, ook hier waren deelnemers uit het Brouksterrunnersteam.
Jan Henk deed een aanval op mijn pr (3:43:57), en het was bijna gelukt, echter een paar uur voor zijn finish had ik mijn pr aangescherpt (3:29:53).
Jan Henk deed 3:39 over de marathon en Erwin liep in new York 4:09 tijdens zijn debuut op deze afstand.
Beide mannen van harte gefeliciteerd met jullie mooie prestatie.

Op naar de volgende loop,

Marco

1 Comments:

At 6/11/07 06:38, Anonymous Ronald said...

Mooi verslag Marco en nogmaals gefeliciteerd. Wat is je volgende doel?

 

Een reactie plaatsen

<< Home