Brouksterrunners

Oude Hemelriek marathon

2012-02-19T18:22:00.003+01:00

Na anderhalve week verplichte rust kon er afgelopen zaterdag eindelijk weer gelopen worden. Er waren twee opties, verstandig een rustige training lopen of meteen weer een marathon pakken, ik koos toch maar voor de marathon en zou wel zien hoever ik zou komen of hoe lang ik er over zou doen.

Deze week was het de oude Hemelriek marathon in Gasselte, slechts 15 minuten met de auto. Op de parkeer plaats staan weer de bekende gezichten te wachten op de start, die met 10 minuten vertraagd word ivm de late aankomst van een groepje lopers.

Om 10 over 11 mogen we dan vertrekken, eerst een ronde van anderhalve kilometer rond de spartelvijver, lekker onverhard door de bossen. Daarna komen we op de grote ronde van 4,6 km die we 9 keer mogen lopen. Deze ronde is volledig verhard maar bevat wel enkele kleine heuveltjes.

Aangezien ik geen idee heb hoe het vandaag zal gaan begin ik rustig aan, het gemiddelde ligt de eerste rondes continu op 10,2 km/uur. Ik vraag me af hoelang ik dit vast kan houden. De eerste kilometer van de grote ronde is voor de, toch wel stevige, wind en loopt dus makkelijk, daarna draaien we rechts af en krijgen we de wind schuin tegen in het open veld, een zware anderhalve kilometer. Daarna gaan we weer ruim twee kilometer door het bos waar we uit de wind lopen en waar het genieten is.
De eerste 25 kilometer gaan lekker, daarna begint het zwaarder te worden. Tot dit moment hebben we het ook droog weten te houden, helaas krijgen we nu een klein regenbuitje op ons hoofd. Het tempo moet terug, maar ik heb marge genoeg om de finish tijdig te halen, ik maak me dus niet druk en ga me ook niet kapot lopen. Op de korte heuveltjes wandel ik af en toe een stukje om daarna weer een rustig looptempo op te pakken. (de route en mijn statistieken staan hier)

De laatste rondes kom ik zo door en met een korte eindsprint hou ik de tijd onder de 4:40, de klok stopt uiteindelijk op 4:39:31, weer een marathon uitgelopen, nu word het toch tijd om het tempo weer wat omhoog te krijgen. De volgende poging is volgende week tijdens de Puntbrug marathon, met de wisselvalligheid van de afgelopen maanden is het afwachten wat dat gaat brengen.

Foto's van Toli

Uitslagen

Dutch Coast Ultrarun by Night

2012-01-29T16:33:00.003+01:00

Vrijdagavond om 21:22 stap ik in Den Heder zuid op de trein, 4 minuten later stap ik uit in Den Helder en is het slechts een tientel meters naar hotel Wienerhof. Binnen is het al behoorlijk vol met lopers, allemaal met rugzak en hoofdlamp. Om 21:45 volgt een korte briefing waarna iedereen zich naar buiten begeeft. Dan is het 22:00 en mogen we gaan lopen, eerst naar door het centrum van Den Helder naar de zeedijk, over de dijk, langs het water richting vuurtoren en vervolgens het strand op.

De lopers vlak voor de start.

De eerste kilometers loop ik vrijwel achteraan, ik wil rustig beginnen want het word een lange tocht. Mijn doel is vandaag de 90 km, maar of dit haalbaar is is twijfelachtig, ik hoop in ieder geval de 50 km te lopen, het eerste verzorgingspunt tijdens deze ultra. Voor mij zie ik allemaal kleine rode stipjes, de lampjes van andere lopers, een aantal verdwijnen in de verte, maar sommigen komen dichterbij en kan ik passeren. Het is heerlijk lopen op het strand, onder een prachtige sterrenhemel. Het strand is goed begaanbaar, er is een zwakke tegenwind en de temperatuur is rond het vriespunt.

Na 25 kilometer verlaten we even kort het strand om bij Petten over de Hondsbosserzeewering te lopen. 7 Kilometer asfalt, tot hier liep het prima, maar nu begin ik toch een beetje misselijk te worden, ik vermoed doordat het water in de Camelback erg koud is geworden. Weer terug op het strand zijn er behoorlijke gaten ontstaan tussen de lopers, in de verte zijn nog wel wat rode lampjes te zien en als ik omkijk zie ik ver achter mij wat hoofdlampjes. Een paar keer loop ik in een zwin en moet ik kiezen, terug en om het water heen lopen of springen, normaal zal dat geen probleem zijn, maar nu met rugzak en vermoeidheid is het wel een risico, toch lukt het telkens om met droge voeten de overkant te halen.

Het tempo begint na 30 kilometer toch echt te zaken en ik moet af en toe een stukje wandelen, ik blijk niet de enige te zijn, want de lampjes achter mij komen niet dichterbij en voor mij zie ik de lampjes wel dichterbij komen. Na een paar honderd meter wandelen terwijl ik kleine slokje drink loop ik weer een kilometer, op deze manier kom ik er ook en loop ik blijkbaar nog in op de lopers in de buurt. Langzaam haal ik een aantal lopers in, de meesten zitten er behoorlijk door. Ook bij mij gaat het niet erg lekker en ik zie mijn gemiddelde snelheid steeds verder zakken. De 50 km haal ik wel ruim binnen de limiet, maar de 90 km met daarin 20km onverhard duingebied zal heel lastig gaan worden.

Ik loop rustig door en zie de vuurtoren van Egmond aan Zee in de verte verschijnen. In het donker op het strand zegt dat natuurlijk niets, lampjes in de verte lijken niets dichter bij te komen. Toch passeer ik de vuurtoren uiteindelijk, nog 12 km tot Castricum. Ik begin hier te beseffen dat de 90 km binnen de limiet niet gaat lukken, ik kom te kort aan conditie en naast een minimum aan water kan ik niets naar binnen krijgen. Castricum zal du waarschijnlijk voor mij het eindpunt gaan zijn. Inmiddels zie ik geen lampjes meer voor mij, wel zijn er nog meerdere lampjes achter mij te zien, maar deze komen niet dichterbij. Ook de laatste 10 km blijft het genieten, de zee met in de verte lampjes van schepen, een prachtige sterrenhemel, een verlaten strand en in de verte boven zee af en toe wat flitsen in een onweerswolk.

Na 50 kilometer loop ik langs de strandtenten bij Castricum, even de strandopgang zoeken om naar het restaurant te lopen, hier is de eerste verzorgingspost die zeer uitgebreid is. Het is inmiddels ruim naar 4 uur in de ochtend en ik beluit dat ik het hierbij laat, de 90 km binnen de limiet uitlopen gaat niet lukken. Ik haal wat drieg kleren uit mijn rugzak om teveel afkoeling te voorkomen, neem een yoghurt en wat te drinken en voel me binnen een paar minuten weer redelijk goed, helaas is er niet genoeg tijd meer om de volgende 40 km te volbrengen.

Een andere loper geeft mij een lift naar het station waar ik helaas nog 2 uur moet wachten voordat ik weer richting Den Helder kan. Het was een heerlijke loop, zelf voldoende eten en drinken meenemen en dan heerlijk in je eentje in het donker over het strand lopen, echt genieten. In april gaan we de andere kant op en doen we het overdag tijdens de 50 mijl van de Jan Knippenberg Memorial, ik heb er alweer zin in.

Rinus en Ferry, hartelijk bedankt en hopelijk tot volgend jaar.

Glimmermade Marathon

2012-01-05T18:43:00.004+01:00

Droog lopen ondanks het hoge water

Om het nieuwe jaar goed te beginnen was er op zaterdag 4 januari een marathon in Glimmen. De DFW-runners hadden deze keer gekozen voor het Glimmermade parkoers waar we vorig jaar ook de New Year marathon gelopen hebben. De afgelopen dagen was het weer niet echt gunstig, storm, regen en hagel. Het was zo nat dat er op de kanalen een vaarverbod van kracht was en dat waterbuffers onderwater gezet werden.

Het weer zat tijdens de marathon echter mee, het waaide behoorlijk hard, maar er kwam geen water uit de hemel en de temperatuur was voor begin januari aangenaam met 4 graden.

Om even voor 11 uur verzamelden de vertrouwde gezichten zich weer rond de verzorgingstent van de DFW-runners en om klokslag 11 uur mogen we van start gaan. We mogen 8 rondes van ruim 5 km lopen, eerst onder de A-28 door, dan langs het kanaal om vervolgens weer onder de snelweg door te gaan en terug te lopen naar de verzorgingspost.

Langs het water valt het op dat de bruggen op dubbel rood staan, ivm het vaarverbod worden ze niet bediend, verder zijn de landerijen erg nat en staan er rond het parkoers overal plassen. Het parkoers zelf is echter grotendeels droog. Bij het keerpunt is het wat modderig en een kilometer voor het einde van de ronde ligt een grote plas over het hele pad heen, gelukkig is deze plas niet te diep en blijven de voeten redelijk droog.
Vorig jaar ging het hier erg slecht en moest ik vechten om binnen de 5 uur binnen te komen, nu ging het ietsjes beter, de eerste rondes gingen erg lekker, de eerste 3 rondes binnen 30 minuten, halverwege in 2:02, daarna werd het echter zwaar en zakte het tempo weg. Na 5 rondes 2:37, na 6 rondes 3:15, na 7 rondes 3:55 en de eindtijd na 8 rondes 4:35:32. Iedere ronde ging het tempo iets naar beneden en de laatste rondes heb ik ook stukjes moeten wandelen. Ten opzichte van vorig jaar was er een behoorlijke verbetering, als ik deze lijn kan doorzetten en in de zomer geen terugval krijg zitten er misschien wat langere ultra's in dit jaar.

Marco

foto's van Toli klik hier

Zes uur van Epe

2012-01-01T19:45:00.005+01:00

127 rondjes in 6 uur.

Aan het einde van het jaar is het traditioneel tijd voor een zes uursloop, in de even jaren in Heerde en in de oneven jaren is Epe aan de beurt. In 2011 is het dus weer de baan in Epe waar het moet gaan gebeuren. Zoals in de verslagen hieronder te lezen is gaat het al ruim een jaar niet lekker met het lopen. De zes uur in Heerde vorig jaar was de eerste ultra nadat de klachten begonnen en ik kwam toen tot een teleurstellende 53,2 km, het jaar daarna werd het alleen maar minder met als dieptepunten het uitstappen op Texel, in Winschoten en de teleurstellende RUN van Gieten. In de zomer kwam ik zelfs niet verder dan een kilometer en had ik niet verwacht dit jaar nog een marathon te lopen. Waar ik wel veel gelopen heb is het ziekenhuis, maar ondanks alle onderzoeken is er nog steeds geen oorzaak voor de klachten gevonden en in 2012 blijven we daar dus vrolijk doorlopen.

De afgelopen maanden ging het langzaam wat beter en in de afgelopen weken kon ik regelmatig weer een duurloopje van 20 km afwerken, het tempo was laag, maar voor mij voelde het al goed aan. Ik was nu dus benieuwd hoeveel progressie ik gemaakt had in het afgelopen jaar en Epe was daar de uitgelezen kans voor.

Vooraf bekijk ik de lijst, we lopen in baan 4 van de atletiekbaan, een rondje is dus 422 meter. Een korte blik op de lijst met rondes/afstanden leert dat 50 rondes een halve marathon is, 100 rondes dus een hele marathon en 127 rondes 53,6 km, vanaf daar ben ik dus verder dan vorig jaar.

Om 12 uur mogen we starten en ik loop meteen achteraan, maar al voordat we voor het eerst over de chipmatten lopen loop ik op een plekje net achter een grote groep. Ik kan niet bij de groep komen, maar ze lopen ook niet op mij uit. Het tempo is netjes vlak en het gevoel is goed. Het eerste uur kom ik ruim over de 10 km zonder klachten en vol goede moed blijf ik door lopen. De groep voor mij valt langzaam uiteen, sommigen versnellen, anderen doen het even wat rustiger om wat te eten of drinken. Ik pak bij de verzorgingspost een bekertje water, helaas moet dit hier zelf ingeschonken worden waar door het ritme even weg is, ieder jaar is de verzorging hier onder de maat, terwijl het toch niet zo moeilijk is om te zorgen dat er continue een paar bekertjes water of thee klaar staan voor de lopers.

Het tweede uur gaat nog steeds lekker en ik heb er bijna 50 rondes opzitten als de klok op 2 uur staat, de halve marathon in iets meer dan twee uur, helaas merk ik dat het zwaar begint te worden. Na 50 rondes pak ik een iets uitgebreidere verzorging en werk dit wandelend weg, een ronde later start ik weer, maar na een paar kilometer is het gebeurt en moet ik weer wandelen. Gelukkig is het lekker weer, weinig wind en een lekker zonnetje, na ruim 2,5 uur zien we echter een mooie regenboog die helaas niet veel goeds voorspelt. Een kwartier later is het helaas zover en begint het te regenen, niet erg hard, maar wel voldoende om nat te worden en daardoor behoorlijk af te koelen. Door het tempo weer iets op te voeren verdwijnt de ergste kou uit mijn lichaam en kan ik weer door. Helaas lukt het niet het tempo vast te houden en verval ik iedere paar kilometer weer in een wandelpas. Halverwege ziet het er nog redelijk goed uit, maar helaas kan ik ook dit niet volhouden en een volgende regenbui, dit maal een zware met ook hagel doen alle illusies op een goede prestatie verdwijnen. Ik krijg het nu echt koud, toch blijf ik op de baan en blijf de rondes wegtellen. 100 Rondes, de marathon, na ruim 4,5 uur, nog minder anderhalf uur te gaan waarin nog 27 rondes gelopen moeten worden om de afstand van vorig jaar te evenaren, dat begint nu toch krap te worden.

Het gaat steeds zwaarder, ik kan steeds minder doorlopen en hoop de 50 km te kunnen halen. In het laatste uur krijg ik echter de smaak weer even te pakken en kan zowaar weer een kleine 3 km op laag tempo doorlopen, 120 rondes zitten erop, 50 km en ik heb nog ruim 20 minuten. Ik wandel een ronde, loop een stukje, wandel weer een ronde en zet dan aan voor de laatste 15 minuten, het gaat zwaar, maar ik kan blijven lopen, na 124 rondes heb ik nog minder 9 minuten de tijd, drie rondes moet nog te doen zijn als ik het tempo kan vasthouden. Ik blijf doorlopen, ronde 125, ronde 126 en nog 3 minuten te gaan, als ik niet ga wandelen red ik de komende ronde ook.

Ronde 127, nog 25 secondes op de klok, ik loop nog even door en dan volgt het eindschot. Nu is het even wachten op de restmeters, uiteindelijk kom ik op 53,679 meter, een halve kilometer verder dan vorig jaar. Helaas heb ik het afgelopen jaar dus geen progressie kunnen maken en ben ik weer terug op het punt waarop ik 2011 begon, ik hoop dit jaar niet weer zo'n slechte loopzomer te krijgen als het afgelopen jaar. Het eerste vergelijkingsmoment is aanstaande woensdag wanneer ik start in de Glimmermade marathon. Vorig jaar had ik moeite om de New Yearsmarathon binnen de limiet van 5 uur te finishen, ik hoop woensdag toch een stukje sneller te zijn.

Marco

foto's van Toli staan hier

Boscrossmarathon Diever 2011

2011-12-12T18:18:00.007+01:00

Aangezien het langzaam de goede kant op lijkt te gaan met het lopen maar weer eens een marathon geprobeerd. Deze keer een zware, de Boscross in Diever, 42,2 km over onverharde paden, over heuveltjes en door de modder. De afgelopen dagen heeft het genoeg geregend, de vooruitzichten zijn dus veel modder en water.

Op de dag zelf is het weer boven verwachting, zonnig, licht windje en de temperatuur net boven het vriespunt, daar zal het dus niet aan liggen. ook blijkt het parcours mee te vallen, de vorige jaren dat ik hier liep waren veel natter en modderiger. Niet dat ik nu schoon en droog was na afloop, maar het had veel erger gekund.

Om even voor 11 uur sta ik bij de start, hier ontmoet ik Jannet weer en na het startschot gaan we samen achterin het veld van start. Al vrij snel gaat het bij mij niet zoals gehoopt en al na een ruime kilometer laat ik het tempo zakken. Doordat de 10, 21 en 31 kilometer tegelijk met de marathon gestart zijn is het de eerste ronde erg druk op de smalle paden en heb ik moeite om de juiste paden langs de plassen te zoeken. In de eerste paar kilometer glij ik dan ook twee keer uit en kan beide keren mijzelf nog net opvangen met mijn handen zodat een volledig nat pak voorkomen word.

Na ruim twee kilometer komen we bij de eerste zandheuvel, een kort maar pittig klimmetje, daarna volgen er nog een paar kleine hobbeltjes waarna de eerste drankpost opdoemt. nog maar drie kilometer onderweg en ik heb het nu al moeilijk, geen goed vooruitzicht met nog 39 kilometer te gaan. Ik loop rustig door en kom toch in een lekker ritme terecht. Helaas is dat maar van korte duur op deze ronde, na een kilometer is alweer de volgende serie heuveltjes die het ritme breken. de laatste anderhalve kilometer van de ronde zijn weer redelijk vlak en gaat het weer lekker.

Ronde twee begint weer lekker, tot de eerste serie heuveltjes, bij iedere klim schiet mijn hartslag omhoog en ben ik kortademig. Zodra het weer vlakker word gaat het weer beter en kan het tempo weer omhoog, maar op de hobbeltje verlies ik helaas enorm veel tijd. Uiteindelijk kom ik ook deze ronde door en begin ik met frisse moed aan ronde drie. Ook nu gaat het op de vlakke stukken goed, heuvelop moet ik helaas regelmatig wandelen wat de snelheid niet ten goede komt.

Bij het ingaan van de derde ronde zie ik dat ik tijd genoeg heb om binnen de limiet te finishen. het tempo blijft op de vlakke stukken redelijk, hoewel het wel lager is dan in de eerste rondes, de heuveltjes neem ik echter wandelend wat het tempo niet ten goede komt. wel zie ik dat er meer lopers in de problemen komen, in plaats van lopers die mij inhalen zie ik alleen maar lopers voor mij waarop ik inloop en die ik uiteindelijk inhaal, zo "win" ik uiteindelijk in de laatste ronde nog 4 plaatsen en kom ik net te kort om de volgende loper in te halen, deze zie ik op het laatste stuk voor mij lopen, maar het gat is helaas net te groot. Uiteindelijk finish ik in 4 uur en 53 minuten, niet geheel tevreden, maar wel genoten van een geweldig mooie marathon.

foto's en video van Toli klik hier

uitslagen klik hier

Adriaan Tripbosmarathon

2011-11-24T17:48:00.004+01:00

Afgelopen zaterdag ging het lopen best lekker, na afloop heb ik nergens last van gehad, dus geen reden om op woensdag nog eens een marathon te proberen. Aan de eerste editie van de Adriaan Tripbosmarathon heb ik goede herinneringen, deze wist ik in 2008 te winnen.

Een overwinning zal er dit jaar niet in zitten, al bij het ontwaken merk ik dat het niet lekker zit in mijn lichaam. Toch besluit ik te gaan, het zijn rondjes van ruim 4 km en het is slechts 15 minuten rijden vanaf huis, uitstappen kan altijd nog.

Om 11 uur mogen we starten, een plan heb ik niet, eerst maar eens zien hoe het gaat en hopelijk uitlopen. Net als zaterdag loop ik weer achteraan, maar na een paar honderd meter zonder problemen versnel ik iets en haal een paar groepjes in. Ik verwacht nog steeds dat het vrij snel gebeurt zal zijn, toch begin ik een nieuw doel in mijn hoofd te krijgen, sneller dan afgelopen zaterdag. Aangezien mijn conditie nog steeds niet optimaal is en ik dus de tweede helft stukjes zal moeten wandelen bedenk ik dat ik de winst dus in de eerste helft moet pakken. zaterdag liep ik een gemiddelde snelheid van 10,1 km in de eerste 21 km, nu moet dat dus iets hoger en binnen een paar kilometer geeft de Garmin 10,5 km/uur gemiddeld aan. Op deze manier win ik een paar minuten op afgelopen zaterdag. Nu het tweede deel van mijn plan, minimaal een kilometer later beginnen met wandelen. Het klinkt allemaal erg simpel, uitvoeren is iets lastiger.

De eerste 5 rondes gaan keurig vlak en in 2 uur en 2 minuten kom ik halverwege door, ook lukt het mij om iets langer door te lopen, nu minimaal hetzelfde schema vasthouden als afgelopen zaterdag dan kom ik in ieder geval eerder binnen. Ook in het tweede deel, waar ik wel af en toe een stukje wandel, weet ik nog wat tijd te winnen op het schema. Na verloop van tijd stel ik mijn doel bij, ik wil het binnen 4:30 volbrengen. De laatste twee rondes zullen dus binnen de 30 minuten per ronde volbracht moeten worden.

Bij de start was het nog koud en redelijk helder, maar na verloop van tijd is het behoorlijk mistig geworden, de temperatuur blijft vrij laag en ik begin het toch wat frisjes te krijgen. de wereld om mij heen is erg klein geworden, ik zie geen lopers meer voor of achter mij en zal het dus alleen moeten klaren de laatste 8 km. Ik weet mijn tempo redelijk vast te houden en versnel de laatste paar honderd meter nog een beetje en kom als 13 over de finish in 4:27, 9 minuten sneller dan 4 dagen eerder en de snelste marathon dit jaar (tot nu toe). Ik ben er tevreden mee, er zit weer vooruitgang in, nu proberen deze lijn vast te houden.

Marco

foto's Toli klik hier

Marathon van Leens

2011-11-21T18:56:00.004+01:00

Marathon van Leens

Na 4 weken zweten op Curacao was het tijd om weer wat kilometers te maken in het frisse Nederland. Dit keer moest het gebeuren in Leens waar ieder jaar de Marathon van Leens gelopen wordt. ’s Ochtends om even na 9 uur vertrek ik in de kou, de thermometer in de auto geeft 0 graden aan. Na een uurtje rijden ben ik in Leens waar ik de auto bij de sporthal parkeer. Even het startnummer ophalen in de kantine en rustig in de warmte afwachten. Met nog 10 minuten tot de start zal ik toch naar buiten moeten.

Om 11 uur worden we weggeschoten, we mogen 6 rondes van 7 kilometer lopen. Al na een paar honderd meter begin ik warm te worden en kom in een lekker tempo terecht van net onder de 6 minuten per kilometer, hiermee loop ik wel helemaal achter in het veld. Aangezien de trainingen de afgelopen weken erg slecht verliepen, soms haalde ik de 4 km niet eens, ben ik al lang blij dat ik in ieder geval de eerste kilometers nu probleemloos loop, snelheid boeit niet echt.

Al vrij snel loop ik samen met een andere loper, we lopen al pratend lekker constant door. Vooraf had ik bedacht dat ik iedere ronde binnen 45 minuten zou moeten volbrengen om binnen de limiet van 5 uur te finishen. De eerste ronde gaat echter zo lekker dat er bij de doorkomst nog geen 42 minuten op de klok staat. Een beetje extra marge kan geen kwaad.

Ook de volgende twee rondes gaan in een vlak tempo en halverwege komen we door in iets meer dan 2 uur. Nu merk ik echter dat ik de laatste maanden geen lange trainingen gelopen heb, ik kom te kort aan conditie en besluit het tempo iets te laten zakken, vanaf nu ga ik het alleen doen. Deze ronde zal ik al af en toe een stukje wandelen, maar het grootste deel kan ik toch blijven lopen. Uiteindelijk verlies ik deze ronde maar een paar minuten op de vorige rondes en kom ruim binnen de 3 uur door op 28 kilometer.

De vijfde en zesde ronde doe ik rustig aan, ik weet dat ik de limiet met gemak ga halen en geniet van het Groninger landschap waar we door mogen lopen. Bij het passeren van een bruggetje vaart Sinterklaas met zien pieten onder ons door, verder is het heerlijk rustig in het boerenland. Rond het einde van de middag begint het een beetje mistig te worden, het zonnetje wat de hele dag geschenen heeft moet het nu afleggen tegen de bewolking en ook de temperatuur zakt al weer. Doordat mijn tempo wat lager ligt begin ik het wat frisser te krijgen, dus maar weer een beetje doorlopen om op te warmen.

De laatste kilometer zet ik weer even aan, voor de laatste keer door het tunneltje en dan naar de finish. Na 4 uur en 36 minuten zit het er al weer op. Voorheen zou ik enorm balen van deze tijd, nu ben ik er echter tevreden mee, 2011 was niet mijn loopjaar (hoewel er nog wat loopjes te gaan zijn in de laatste maand). Het lichaam werkt nog niet echt mee en zeker de laatste weken lukte het niet om een duurloopje te lopen. Gezien die omstandigheden ben ik tevreden dat ik zonder al te veel problemen de finish gehaald heb. Op naar de volgende.

Marco

foto's: www.hardlopenmettoli.blogspot.com

Fatumloop (Curacao)

2011-10-30T15:36:00.003+01:00

Van eind oktober tot en met half november mag ik weer doorbrengen op Curacao. Aangezien ik op zaterdag de hele dag mag vliegen is mijn zondagochtend leeg. Deze keer komt dat erg mooi uit aangezien op zondag 30 november de 25ste Fatumloop gehouden word. In de week vooraf aan het grootste sportevenement van het eiland moet er ingeschreven worden, iedere avond staat er een rij voor het Fatum gebouw, het belooft weer erg druk te worden.

Zoals hierboven al vermeld mag ik zaterdag de hele dag vliegen. Rond 7 uur 's avonds ben ik weer op Suffisant. Wel is het dit weekend Halloween en zijn we uitgenodigd op een feestje, dan kun je op zijn minst even een kijkje nemen. Helaas blijkt het gezellig te zijn en het bier vloeit dan ook rijkelijk. Uiteindelijk blijven er nog 4 uurtjes over om te slapen. Dit en het feit dat het lopen hier toch al niet echt lekker gaat belooft natuurlijk weinig goeds.

De Fatumloop is een punt tot punt loop over 10km, gelukkig zijn we met zijn tweeën en plaatsen we vooraf alvast een auto bij de finish om dan gezamenlijk naar de start te rijden. Om 06:30 in de ochtend, de zon komt net boven de horizon uit, mogen we starten. De eerste tientallen meters lopen omhoog waarna we een vrij lange afdaling krijgen onderbroken door een metertje of 100 vals plat omhoog. De eerste kilometers gaan beter dan verwacht, hoewel het tempo natuurlijk erg laag ligt. Na 2,5km passeren we het grote kruispunt bij Biesheuvel en mogen we ruim 3 kilometer over een lange rechte weg lopen. Bij kilometer 4 begint het zwaar te worden en zakt het tempo verder terug, om me heen zie ik dat ik niet de enige ben die het zwaar heeft, want ondanks dat mijn tempo zakt blijf ik dezelfde lopers om me heen zien.

Na ruim 6 km lopen we door de winkel van Changes, hier staat weer een drumband te spelen en zit er zelfs publiek op de tribune. Als we door de winkel heen zijn is het nog ruim 3 kilometer waarin nog twee klimmetjes zitten. Het eerste klimmetje is niet erg steil maar zet wel een paar honderd meter door, hier verval ik tot een wandelpas. In de afdaling gaat het tempo weer iets omhoog, daarna de tweede klim, minder lang maar wel een stuk steiler, ook hier is het weer een wandelpas omhoog en daarna een versnelling in de afdaling. de laatste anderhalve kilometer glooien een beetje, het tempo is niet erg hoog meer, maar hetzelfde zie ik bij de lopers om mij heen.

Met nog ruim 100 meter te gaan loop ik het parkeerterrein bij Wet'n'Wild op, de laatste meters. Na 59 minuten en 27 secondes kom ik over de finish, mijn slechtste tijd op een 10km, er moet toch nog heel wat gebeuren voordat ik weer op het niveau van 2008 zit. De komende weken train ik hier dus rustig door.

Marco

Lauwersmeermarathon

2011-09-26T17:18:00.005+02:00

Zondag 25 september was het alweer tijd voor de 5e merenmarathon, deze keer rond het grootste meer van Groningen, het Lauwersmeer. Ook deze keer is het rondje iets groter dan de 42,195 km die een marathon normaal lang is. Zoals eigenlijk bij ieder loopje dat ik dit jaar liep is ook nu de weersverwachting weer zonnig en warm. Een voordeel is dat de start al om 9 uur 's ochtends is, om die tijd is het nog lekker fris. Vooraf even weer bij praten met enkele bekenden, even poseren voor een groepsfoto op de dijk en dan naar de start. In totaal staan er deze keer 22 lopers aan de start. Om 9 uur beginnen we aan onze tocht, vanaf de parkeerplaats aan het meer lopen we richting Zoutkamp.

Het is in het begin nog een beetje heiig en een aangename 15 graden. Het uitzicht over het meer is schitterend en in de verte komen de zeilen van een grote driemaster uit de mist tevoorschijn. De kilometers tikken lekker weg op deze manier en voor ik het weet ben ik bij de kazerne waar de eerste verzorgingspost is. Ik neem twee bekers cola, het gaat weer warm worden vandaag, dus voldoende blijven drinken.

Na de verzorgingspost gaan we door naar Zoutkamp waar we doorheen lopen. Hier is alweer de tweede verzorgingspost en zitten er alweer 10 km op. Weer neem ik twee bekers cola en loop door. Het lopen gaat tot nu toe weer boven verwachting goed, ik loop nog steeds elke kilometer onder de 6 minuten. Ondanks het lage tempo dat ik loop blijf ik de koplopers zien, het zicht is natuurlijk geweldig op deze inmiddels erg warme, heldere en zonnige dag. Toch lijkt ook het deelnemersveld niet erg ver uit elkaar te liggen.

Na 14 km begint mijn snelheid iets te zakken, maar ik loop nog lekker en maak me hier dus niet druk om. Ik geniet van het uitzicht dat we vandaag krijgen, soms over het meer, dan weer over de landerijen afgewisseld door oude dorpjes. Onderweg lopen de nodige schapen op de dijken en natuurlijk zien we veel vogels rond het meer. Ook de verzorgingspost op 15 km bereik ik zonder problemen, weer twee bekers cola en door lopen.

Inmiddels lopen we met de wind in de rug langs de dijk, de zon heeft vrij spel en de gevoelstemperatuur loopt behoorlijk op. Toch kan ik het tempo nog boven de 10 km/uur houden. Na 22,5 km kom ik bij een brug, maar vlak voordat ik er ben gaan de lichten op rood en de bomen naar beneden, het laatste stukje naar de brug wandel ik dan maar, ik moet straks toch wachten. De loper die vlak voor mij zat moet hier ook wachten, maar ziet een eindje naast de brug een sluisde waar we overheen kunnen, beiden lopen we de trap af, naar de sluis, over het water en aan de andere kant via de trap de dijk weer omhoog. Die paar extra meters kunnen er vandaag wel bij.

Na anderhalve kilometer komen we bij de volgende verzorgingspost, weer twee cola en weer verder. Op de dijk staan twee ezels naar mij te kijken, met hun kop volgen ze mij terwijl ik onder de dijk langs ze loop. In mijn gedachten praten ze als Statler en Waldorf uit de muppetshow, en hun commentaar is niet echt positief. Helaas ben ik zelf ook niet zo positief meer, het begint zwaarder te gaan en het tempo zakt langzaam weg. Na een kilometer moeten we een dijk op lopen, onderaan staat een bordje met de tekst "steile helling fietsers afstappen" reden genoeg voor mij om naar boven te wandelen. In de afdaling loopt het weer lekker, daarna loop ik echter over een lange rechte weg vol in de zon, het is nu echt warm en ik verlies een hoop vocht. Gelukkig heb ik mijn bidons bij me en kan voldoende drinken. Even later komen we weer bij een dijk, ook deze wandel ik op om in de afdaling gaat het tempo weer omhoog.

Helaas lukt het mij niet om op de vlakke stukken te blijven lopen, ik begin wat last van mijn maag te krijgen en wandel af en toe een stukje. Het tempo is nu helemaal weg en de laatste 15 km gaan erg zwaar worden vandaag. In Anjum, op 30 km, staat de volgende verzorgingspost, hier vul ik mijn bidons en drink weer twee cola waarna ik weer door loop. Nog 5 km door het veld, daarna over een 5 km lange dijk die het Lauwersmeer van de Waddenzee scheid. Inmiddels zak ik steeds verder terug en met nog 10 km te gaan loop ik achteraan, wel zie ik een aantal loper voor mij die niet echt meer uitlopen. Ik wandel telkens een stukje waarna ik weer een stuk kan lopen, aangezien mijn looptempo hoger ligt dan dat van de lopers voor mij komiek telkens weer dichterbij. Helaas verlies ik tijdens het wandelen weer terrein.

Halverwege de dijk, met nog 6 km te gaan staat de laatste verzorgingspost, meer dan een bekertje cola krijg ik niet weg, mijn maag heeft er niet veel zin meer in, zodra de cola binnen is krijg ik last van mijn maag en ben ik bang dat alles eruit gaat komen. Het enige wat ik kan doen is rustig wandelen. Na een kleine kilometer ga ik weer lopen en kom ik weer in mijn ritme terecht, stukje wandelen, stukje lopen en het gaat zowaar weer wat beter.

Nog ruim 3 kilometer te gaan, ik ben bij de sluizen en ga zo de dijk af bij Lauwersoog, ik heb een redelijk tempo te pakken als ik voor mij ineens de lampen op rood zie gaan, dan gaan ook de bomen dicht en sta ik stil. Langzaam gaat de brug omhoog en trekt de kramp door mijn kuit. Helaas is hier geen mogelijkheid om over een sluis te lopen en moet ik blijven wachten. Eerst gaan er een stuk of 5 zeilboten naar de waddenzee, daarna komen er nog een aantal van de andere kant. Uiteindelijk sta ik hier ruim 5 minuten stil.

Als de brug weer naar beneden is probeer ik weer te starten, helaas protesteren de benen nu, het stilstaan heeft ze geen goed gedaan.

Toch nog maar een stukje wandelen dan, een korte blik op mijn horloge leert dat ik toch weer een stukje zal moeten gaan lopen om binnen de limiet van 5 uur te finishen.

Nog even aanzetten dus, het hele lichaam protesteert, maar ik stel me telelens een doe, tot de volgende bocht, dan weer 100 meter wandelen, tot die boom dan weer 100 meter wandelen. Ook op deze manier tikken de kilometers weg en na 4 uur 59 minuten en 3 seconden ben ik terug op de parkeerplaats. Ruim 43 kilometer gelopen waarvan ik het grootste deel heb kunnen genieten.

De route was erg mooi, de verzorging weer prima voor elkaar en ondanks de hoge temperatuur zag het er wel erg mooi uit met dit weer.

uitslagen staan hier

Foto's staan van Toli staan hier

RUN Winschoten (100 km)

2011-09-12T09:18:00.003+02:00

Enkele weken geleden leek het nog gekkenwerk om te gaan starten op een 100 km, maar plotseling zat er weer een beetje progressie in het lopen. Uiteindelijk heb ik daarop besloten om mij toch nog in te schrijven voor de RUN van Winschoten. Heel even was er twijfel over de afstand waarvoor ik mij zou inschrijven, maar uiteindelijk heb ik toch, tegen beter weten in, gekozen voor de 100 km. Met minder dan 30 trainingskilometers per week, geen lange duurloop en slechts twee 50 km wedstrijden, waarvan de laatste een week voor de RUN is de voorbereiding alles behalve ideaal. Alleen als alles mee zit is er een kleine kans dat ik de eindstreep haal binnen de gestelde 12 uur.

Halverwege de week komt het eerste slechte nieuws, het word een prachtige dag, waarschijnlijk de laatste mooie zomerdag van het jaar. Ik denk alleen niet alweer, de algehele tendens is dat we een slechte zomer hebben gehad, als ik echter mijn verslagen van het afgelopen jaar terug lees kom ik alleen maar loopjes tegen met temperaturen van boven de 25 graden.

Op zaterdagochtend 45 minuten voor de start zoek ik in het rosarium de verzorgingspost van MarathonPlus, na wat handen schudden plaats ik mijn doos met verzorging (8 flesjes cola en een zak snikkers) op de tafel en begeef me naar de start. In het startvak begint het al druk te worden. Voorin staan de snelle mannen die deel nemen aan het WK, ik ga achterin staan zodat ik niemand in de weg loop na de start.

Om 10 uur mogen we weg, meteen linksaf door het park daarna de woonwijken in waar het al gezellig druk is langs de route. De verschillende straten zijn weer versierd en door het mooie weer zitten er al veel mensen langs de kant. Het is voor mij de eerste keer dat ik hier loop sinds de Klinker is gesloopt. Ten opzichte van de vorige keren dat ik hier liep is de grootste verandering toch de looprichting, voor mij is het de eerste keer dat ik de ronde linksom loop, dit is even wennen, ook moet ik de eerste ronde opletten waar de verzorgingsposten staan.

Vanaf het begin loop ik een rustig tempo en loop de hele ronde in de buurt van dezelfde lopers. Al na 5 km komt de zon door en stijgt de temperatuur. Doordat er vandaag veel internationale lopers zijn is de refreshement zone erg lang, ik moet hier de kraam met algemene verzorging hebben, deze staat ergens tussen de kramen van de landenteams. De eerste ronde zie ik hem op tijd staan en neem wat te drinken. De tweede ronde zie ik de kraam over het hoofd tussen alle andere kramen en mis dus mijn vocht op 15 km. Daarna let ik telkens goed op zodat ik niet weer een verzorging mis.

De eerste ronde kom ik door in 1 uur en 4 minuten, ik begin vol goede moed aan ronde twee. Ook deze ronde kan ik lekker doorlopen en blijf ik dezelfde lopers om me heen zien. De snelle 50km lopers, die 15 minuten na ons gestart zijn lopen al weer ver voor ons en ook de snelle estafette teams hebben hun achterstand van 30 minuten al ruim goed gemaakt. Ik hou mijn tempo constant en op het missen van de verzorgingspost na gaat ook deze ronde soepel. Wel ben ik steeds meer op zoek naar de kleine stukjes schaduw die er af en toe te vinden zijn op het parcours aangezien de temperatuur behoorlijk op loopt en de zon bijna de hele route vrij spel heeft. Langs de kant zie ik de eerste dienbladen met rosé en bier de huizen uit komen, ik kijk op mij horloge en besef dat het nog geen 12 uur is, ook deze mensen gaan een lange dag tegemoet.

Ronde twee zit erop, weer 1 uur en 4 minuten, ik loop lekker vlak, maar merk toch dat dit niet veel langer meer soepel gaat. In het park pak ik mijn eerste flesje cola mee en drink dit wandelend op, daarna pak ik mijn looptempo weer terug en kom zonder veel moeite bij de verzorgingspost halverwege, ook hier neem ik nu iets meer tijd om te drinken en wandel weer een stukje en ook bij de sponspost op 8 km neem ik een bekertje water en drink dit wandelend op. Uiteindelijk kom ik daardoor deze ronde door in 1 uur en 13 minuten, een enorm verval al in ronde 3 en ik begin het steeds moeilijker te krijgen.

Ronde 4 begint hetzelfde als ronde 3, nu wandel ik echter ook als ik bij de post op 2,5 km wat drinken pak. Ik heb het erg warm en pak zoveel mogelijk natte sponzen aan die aangeboden worden langs de kant. Het lukt me al niet meer om meer dan 1,5 km te lopen zonder een wandelpauze. Wat een ellende en ik ben nog niet halverwege, sterker nog, ik heb er nog geen marathon op zitten. Na 1 uur en 24 minuten zit ronde 4 erop, ik wil stoppen, maar loop toch nog even door, ik wil morgen geen spijt hebben en twijfelen of ik het misschien niet toch gehaald zou hebben.

Ronde 5, ik begin weer als in ronde 4, maar helaas kom ik niet over de dip heen. Ik besluit al om te stoppen aan het einde van deze ronde terwijl ik nog niet halverwege ben. Deze ronde gaat verder hetzelfde als de vorige, alleen voel ik me een stuk slechter. Ik loop regelmatig een stukje van ongeveer een kilometer om vervolgens weer een paar honderd meter te wandelen, dit gaat hem echt niet worden. Het laatste rechte stuk loop ik naar de finish toe, daarna linksaf het park in met het idee dat ik er mee ga stoppen. Deze laatste kilometer gaat echter relatief weer ietsjes beter en als dan bij de verzorgingspost ook nog eens mensen gaan zeggen dat ik door moet lopen ben ik voor ik het weet begonnen aan ronde 6.

Al na de eerste kilometer heb ik spijt, maar ik loop door. Wat een ellendige ronde is dit, ik besluit dat het nu echt over is en sukkel rustig door. wel verbaas ik mij over het feit dat ik af en toe nog estafettelopers inhaal, mijn snelheid is volledig weg, maar er zijn dus mensen die het nog slechter doen. Langs de kant van de weg staan inmiddels de barbecues aan terwijl ik probeer door te lopen. Na 58 km schiet er even door mijn hoofd: "Het is niet eens een marathon meer" heel even klinkt dat alsof ik door kan lopen en de finish kan halen, maar hoe ik ook reken, de finish haal ik echt niet meer binnen de gestelde limiet. Het laatste stukje zet ik nog even weer aan en 1 uur en 22 minuten nadat ik wilde stoppen kom ik voor de laatste keer over de streep. ik loop wel door tot aan de verzorging in het park en stap daar uit. Even probeert Ed, trainer/coach van MarathonPlus, me te overtuigen dat ik door moet gaan en dat 70 km beter klinkt dan 60 km, maar ik kan mij niet motiveren voor een extra 10 km terwijl de finish toch niet te halen valt.

Nadat ik gestopt ben ga ik even zitten, het lichaam geeft meteen aan dat dit is waar het al een tijdje naar verlangt en ik voel me meteen een stuk beter. Ik blijk op het juiste moment gestopt te zijn, want niet veel later worden er pizza's bezorgt waarvan ik een puntje mee pik. Het smaakt mij prima. Daarna meld ik mij af bij de jury en ga naar huis, neem een lekker warm bad en volg het laatste uurtje van de RUN via het internet.

Marco

Monnikentocht

2011-09-04T19:38:00.003+02:00

Zaterdag 3 september is weer de Monnikentocht verlopen, deze landschapsloop kent verschillende aftanden, voor de wandelaars is er keuze uit 15 en 30 km, voor de hardlopers zijn er de 18, 33 en 50 km. Doordat ik de laatste tijd weer enigszins kan lopen heb ik besloten te starten op de 50 km. De start is in Wonderwereld in Ter Apel, vanaf daar lopen we via Sellingen naar Bourtange waar de finish op het plein in de vesting is.

De wandelaars zijn al een half uur onderweg als ook de hardlopers mogen starten. Er is dit jaar een record aantal deelnemers waardoor het erg druk is op de fietspaden. Het is erg warm, rond de 30 graden en bijna windstil waardoor het een erg zware loop zal worden. Aangezien ik volgende week in de RUN van Winschoten wil starten doe ik het vandaag rustig aan. Ik maak me dus niet druk en loop lekker in de groep mee. De hele route lopen we over wandel en fietspaden afwisselend door het bos en door boerenland. De eerste 10 km loop ik in iets meer dan een uur en vind ik het nog iets te druk. Daarna strekt het veld zich wat uit en komt er meer ruimte. Inmiddels hebben we al vele wandelaars ingehaald en er zullen er nog velen volgen.

Na ongeveer 16 km komen we uit een bos op een zandweg, hier loop ik vol in de zon en is er absoluut geen wind, ik besluit het even wat rustiger aan te doen en ga kort over tot een wandelpas. Een aantal lopers haalt mij in, maar deze lopers zijn al halverwege omdat ze slechts de 33 km lopen. Bij de volgende verzorgingspost, ze staan om de 5 km, haal ik deze groep lopers weer in. Zoals bij vrijwel alle posten drink ik ook hier weer 4 bekers cola en twee water, tevens vul ik telkens mijn kleine flesje die ik bij me heb. Aangezien dit telkens een grote hoeveelheid vocht is wat ineens in het lichaam komt wandel ik na elke verzorgingspost een paar honderd meter zodat ik geen last van mijn maag krijg. Het groepje lopers haalt mij weer in en ik pik aan bij deze lopers. Ala het dan net lekker loopt komen we bij het punt waar de route van de 50 km linksaf gaat terwijl alle andere afstanden rechtdoor lopen. Tot hier waren er continue lopers voor en achter mij te zien, dat is nu afgelopen, ik kom op een lange rechte landweg vol in de zon te lopen en zowel voor als achter mij is niemand te zien terwijl het toch bijna 2 km rechtvooruit loopt.

Ook hier is het weer enorm warm en wandel ik een stukje tot er weer wat schaduw is, vanaf daar loop ik weer door tot de volgende verzorgingspost. Vanaf hier moet ik toch af en toe een stukje wandelen om mezelf niet kapot te lopen, volgende week moet ik weer volledig hersteld zijn. Het landschap is hier erg mooi, dus ik kan volop genieten. Zo kom ik de komende kilometers door. Met nog 17 km te gaan word ik ingehaald door Gijs Honing en Ineke Scheffers, ik blijk nu als laatste te lopen, toch boeit mij dit helemaal niet. Ik loop een paar kilometer mee en laat ze dan gaan. De bezemwagen, in dit geval een fiets met daarop Henri Thunissen. Rustig pratend tikken de kilometers weg, soms lopend soms wandelend. Na 45 km komt de route van de 50 km weer samen met de andere afstanden en haal ik weer wandelaars in. Ook vertelt Henri mij dat hij twee jaar geleden als laatste over de streep kwam in 6 uur en 2 minuten, mijn doel in het laatste deel is dus hieronder blijven.

Tot nu toe stonden alle 5 km bordjes ongeveer 500 meter te vroeg, dus ik verwacht de finish dan ook na 49,5 km op mijn Garmin, helaas is dat niet het geval en klopt de totale afstand uiteindelijk wel. Ik moet dus de laatste paar honderd meter even aan zetten om daadwerkelijk onder de 6:02 te blijven. Dat lukt dan ook, na 6 uur 1 minuut en 13 seconden loop ik onder de slinger door en ben ik gefinisht. Deze keer ben ik niet kapot en voel ik me prima, op het terras geniet ik dan ook van een verkoelend biertje voordat ik weer naar huis vertrek. Volgende week weer een loopje, kijken hoeveel rondjes ik kan lopen in Winschoten.

Marco

De 50 van Assen

2011-08-22T18:21:00.003+02:00

Soms zet je het verstand even uit en doe je waar je zin in hebt, meestal pakt dat niet goed uit, maar heel soms kun je jezelf dan verrassen. Na de twee maanden van maximaal 4 km per dag lopen was het al boven verwachting dat ik woensdag de Boomkroonpadmarathon uit kon lopen. Drie dagen later weer een lange loop is zeker geen goed idee, toch vertrek ik zaterdagochtend naar Assen voor De 50 van Assen. Verwachtingen heb ik niet, ik ben benieuwd hoeveel last ik nog zal hebben van de marathon en of de stijgende lijn nog doorzet, het zijn rondes van 5 km, dus als het niet gaat kan ik zo uitstappen.

Voor de wedstrijd zijn er weer vele bekenden, daarnaast zijn ook bijna alle wereldtoppers op de 50 km aanwezig omdat vandaag ook de finale van de IAU worldtrophy 50km gelopen word.

Er is even tijd voor een kort gesprek waarna ik naar de startboog op de atletiekbaan ga. Om 10 uur mogen we beginnen met lopen en ik loop meteen achteraan. De snelle jongens gaan er als hazen vandoor en ik probeer mijn ritme te vinden. Deze dag heb ik geen horloge of Garmin om en loop dus volledig op gevoel. Vanaf het begin gaat het lekker, hoewel ik wel veel lopers voor mij zie waar ik normaal toch bij weg zou moeten lopen. Ik trek me hier niets van aan en loop gewoon mijn eigen race.

Iedere ronde lopen we een rondje over de atletiekbaan waarna we het sportpark verlaten voor een grotere ronde door het bos. Na 2,5 km en op de baan staan verzorgingsposten., doordat het weer erg warm is neem ik telkens wat te drinken, bij de ene post water, bij de volgende cola en water. Bij het ingaan van de volgende ronde staat een grote flatscreen waarop de rondetijden te lezen zijn en na de eerste ronde geeft hij 32 minuten aan, net onder de 10km/uur, het gaat soepel en de tijd valt niet tegen, op naar de volgende ronde. Al binnen een kilometer in ronde twee schieten een aantal snelle jongens mij voorbij, wat gaat dat snel.

De volgende ronde loopt ook soepel en deze 5 km gaat zelfs net binnen de 30 minuten, dus nog een ronde. Ook ronde 3 gaat binnen 30 minuten, net als ronde 4, inmiddels alweer 20 km in de wedstrijd. Het gaat tegen de verwachting in zelfs beter dan op woensdag, hoewel ik ook nu na 20 km voel dat de conditie niet top is. Ik weet het nog een ronde vol te houden, wel zakt het tempo weer wat terug tot 32 minuten in ronde 5. Halverwege de 50 km, ik moet nu toch af en toe een stukje wandelen, toch zijn de loop stukken langer dan afgelopen woensdag en de wandelingen korter. Ronde 6 gaat dan ook nog net binnen de 36 minuten. ronde 7, 8 en 9 zijn vrijwel hetzelfde en dan, op het moment dat ronde 10 begint, start ook de 5 km wedstrijd. De snelle lopers gaan er als een speer vandoor, de beginners hebben echter een tempo wat ik bij kan houden, op deze manier kom ik in de laatste ronde tot 34 minuten en een eindtijd van 5 uur 34 minuten en 30 secondes. Geen geweldige tijd, maar wel veel beter dan ik van te voren verwacht had, de komende week hoop ik weer lekker te kunnen trainen zodat er dit jaar misschien toch nog een aantal (ultra)marathons gelopen kunnen worden.

Boomkroonpadmarathon

2011-08-18T15:57:00.002+02:00

Zoals hieronder in de verslagen te lezen is gaat het lopen de laatste tijd erg slecht. Na tientallen onderzoeken bij verschillende specialisten is er nog steeds geen oorzaak gevonden en dus ook nog geen oplossing. Vanaf april gebruik ik medicijnen om de longen open te krijgen en volgens de longarts zou ik hier binnen enkele weken progressie door moeten zien. De Leekstermeermarathon was helaas nog geen succes, het ging alleen maar slechter dan de marathons daarvoor. De hele maand juli heb ik op Curaçao doorgebracht, waar ik bijna dagelijks een poging tot trainen heb ondernomen. De eerste week kwam ik nog af en toe tot 4 km, de weken daarna heb ik dit niet eens meer kunnen halen, soms kwam ik niet verder dan 1200 meter waarna ik helemaal buiten adem was.

Weer terug in Nederland stond een vakantie op Texel op het programma. In de zomermaanden organiseren ze hier meerdere crosslopen per week en het leek mij een goed idee hieraan mee te doen. De eerste was de Bos en Duin cross, een loopje over 8,7km. Na de start gaat het meteen weer slecht, mijn hartslag schiet omhoog en ik ben buiten adem. Als dan na 1 km een heuvel beklommen moet worden is het gebeurt en moet ik overgaan op een wandeltempo. Ik volbreng de eerste ronde van 4,3 km en stop er mee, het gaat helemaal niet. Twee dagen later probeer ik rustig een trainingsrondje bij de camping, na twee kilometer ben ik weer uitgeteld terug bij de tent. Op vrijdagavond is er vlak bij de camping weer een crossloop over 8 km. Ook is er een jeugdloop over 1 km waaraan Max deel neemt. Na 6 minuten 22 seconden is hij terug en krijgt een zakje chips, medaille en oorkonde. Daarna mag ik starten, weer is het een cross over twee rondes van 4 km en weer moet ik na 1 km overgaan op een wandelpas en geef ik na 1 ronde de pijp aan Maarten. Ik zie het even niet meer zitten en ben bang dat er voorlopig en misschien wel nooit meer een marathon zal lopen, al ruim 8 maanden zijn de diverse artsen bezig en het gaat alleen maar slechter. Ik besluit dat ik de medicijnen maar laat staan, die werken toch niet.

Na thuiskomst trek ik toch even weer de loopschoenen aan voor hopelijk een rondje van 2,5 km. Ik begin te lopen en krijg geen last van mijn borst dus pak een extra lusje mee, na 3km gaat het nog steeds lekker, dan maar veen ander blokje erbij, 4 km nog geen probleem, nog een stukje dan maar. 5 km, 6 km en nog gaat het goed. Helaas heb ik voor vertrek gezegd dat ik een kwartiertje ging lopen terwijl ik al ruim een half uur weg ben, dus ik ga weer naar huis met voor het eerst sinds maanden een goed gevoel. Twee dagen later probeer ik het weer en weer voelt het de eerste kilometers goed en ik besluit meteen een ronde van 10 km te pakken, ook deze loop ik zonder problemen uit. Na weer een dag rust besluit ik de ronde nog wat uit te breiden en loop 12,5 km zonder problemen, het tempo ligt niet hoog, maar ik heb geen klachten en loop weer ruim een uur non-stop, het lijkt de goede kant op te gaan. Een dag later loop ik nog een ronde van 11 km door het bos en besluit om twee dagen later, woensdag 17 augustus, toch te starten in de boomkroonpadmarathon waarvoor ik mij ruime tijd geleden al had ingeschreven.

Om 10:45 ben ik op de parkeerplaats bij Drouwen waar weer veel van de vaste gezichten zijn. Na het ophalen van het startnummer en het kort bijpraten met enkele bekenden is het tijd om te gaan starten. Vandaag lopen we 10 rondes van ruim 4 km door het bos. De route is volledig onverhard. Ik heb voor vandaag geen doel in mijn hoofd, eigenlijk hoop ik op uitlopen binnen de limiet, maar gezien het beperkte aantal kilometers van de afgelopen maanden wil ik kijken hoever ik kan komen. Na de start loop ik achterin een groepje met een vrij laag tempo, ik merk dat dit veel kracht kost op de smalle paadjes dus haal ik de groep in en ga in mijn eigen tempo verder. De eerste ronde loop ik binnen 26 minuten en het voelt goed, ook de tweede en derde ronde gaan in dezelfde tijd, daarna zakt het tempo ietsjes terug maar ik kan blijven lopen. Ronde 4 gaat nog goed maar ronde 5 gaat al zwaarder en na 20 km ga ik even kort over op een wandelpas. Halverwege kom ik door in 2 uur 15, ik ben nu al verder gekomen dan verwacht en zie een stijgende lijn.

Zoals elke ronde pak ik ook nu weer een colaatje, twee water en een spekje van de uitgebreide verzorgingstafel. De temperatuur is inmiddels behoorlijk gestegen en we lopen de hele loop uit de wind waardoor het erg warm aan voelt, voldoende drinken is dan ook geen luxe. Ik besluit door te lopen en de volgende rondes merk ik dat ik niet voldoende conditie heb, ronde 6 en 7 kom ik door met twee keer 200 meter wandelen, in ronde 8 is het al drie keer 500 meter en de laatste twee rondes loop en wandel ik om en om een paar honderd meter. Uiteindelijk heb ik de 42,195 kilometer afgerond in 4 uur en 50 minuten, geen geweldige tijd, maar wel een behoorlijke verbetering tov de afgelopen maanden. Hopelijk blijft deze lijn zich voort zetten en kan ik weer uitbouwen naar sneller en langere wedstrijden. Over twee weken mag ik weer bij de longarts langs, hopelijk zet deze lijn door zodat dit de laatste afspraak in het ziekenhuis word.

Leekstermeer marathon

2011-06-14T18:07:00.003+02:00

Zondag 12 juni, tijd voor de tweede merenmarathon, dit keer rond het Leekstermeer. De startplaats is dezelfde als tijdens de vorige merenmarathon en een hoog percentage van de deelnemers was ook bij de eerste uit de serie aanwezig. Voor mij is het een test, na weer een aantal onderzoeken heb ik nu medicijnen gekregen die zouden moeten helpen om weer vooruit te komen. De afgelopen week heb ik maar liefst twee keer kunnen trainen en in totaal 12 km bij elkaar gelopen, wat al meer is dan de weken daarvoor.

Om 9 uur mogen we vertrekken, de route staat weer in de Garmin, ik heb een routekaartje gekregen en op mijn rug zitten twee gevulde bidons, daar zal het dus niet aan liggen. Na de start voelt het meteen niet goed en na 600 meter denk ik al aan uitstappen. ik besluit door te gaan tot het Scandinavische dorp en dan terug te lopen, zo krijg ik toch nog 10 km op de teller. Na 5 kilometer besluit ik door te lopen tot de stad zodat ik na terugkomst 20 km heb gelopen.

Bij kilometer 6 gaat het nog slechter en moet ik al een stukje wandelen, na 200 meter ga ik weer lopen, maar helaas is dat na ruim 300 meter weer afgelopen. Ik besluit dat dit voorlopig dan maar het ritme moet zijn, ik wandel 150 meter en loop dan 350 meter. Ondanks dit slechte lopen lijken de kilometers toch redelijk snel voorbij te gaan, het lopen gaat dan ook telkens met een snelheid van rond de 11 km/uur en het wandelen blijft ronde de 7 km/uur hangen. Hierdoor blijf ik het groepje lopers achter mij nog een behoorlijke tijd voor. Telkens als ik wandel hoor ik ze dichterbij komen, maar tijdens het lopen word het gat weer groter.

De marathon volgt de Meren en Maden route, deze bordjes moeten we dus volgen.

Na 10 km lopen we door het stadspark, hier staat de tweede verzorgingspost en kan ik weer een cola en een stukje banaan naar binnen werken. Aangezien ik nog steeds mijn ritme vol kan houden en er nog steeds lopers achter mij zitten loop ik door zonder na te denken. Na het verlaten van het stadspark lopen we een stuk langs de A-7 richting Leek. Hier gaat het moeilijker, ging het bij het verlaten van het stadspark nog zo lekker dat ik ruim een kilometer achter elkaar kon lopen, nu lukt het nauwelijks meer om 300 meter te lopen. De laatste lopers halen mij na 15 kilometer bij en ik kan een kilometer aanhaken, daarna verdwijnen ze langzaam uit het zicht.Vanaf het moment dat we de parallelweg langs de A-7 verlaten lopen we door bosjes en langs weilanden, in de verte zijn zeilbootjes te zien en langs de sloot zit een zwaan met kleintjes. Ik geniet van het mooie, iets te warme, weer en de omgeving, genieten van het lopen lukt al maanden niet meer. Inmiddels loop ik 200 meter en wandel ik 150 meter, ook op deze manier kom ik er vanzelf en daarbij is terug lopen nu net zo ver als doorlopen dus een echte keuze heb ik niet meer.

Na 25 kilometer lopen we langs Nienoord, een gedeelte van de route is hier bekend, ook de Leekster lente loop loopt hierlangs. Hier staat weer een verzorgingspost waar ik mij te goed doe aan een halve banaan en een cola, tevens vul ik mijn bidon bij en ga verder, nu over fietspaden die slingeren door de weilanden, langs de oever van de slootjes staan knotwilgen en door het mooie weer komen er steeds meer fietsers op de fietspaden, het levert mooie vergezichten op in dit heldere weer. Helaas gaat het lopen steeds slechter en moet ik steeds meer wandelen en de stukjes lopen worden ook steeds korter. Gelukkig zit ik in de laatste 10 km en is het einde dus in zicht.

Het mooie uitzicht.

Na 35 kilometer nog een verzorging, even wat cola en dan door op weg terug naar Haren. Er zit geen verbetering meer in het lopen en door de markeringen op de weg loop ik nu 100 meter en wandel ik 100 meter, zo kom ik weer een paar kilometer door. Vlak voordat we weer op het verbindingsstuk naar de parkeerplaats lopen staat er 42,2 km op mijn Garmin, de marathon zit erop, 5 uur en 2 minuten heb ik erover gedaan. De merenmarathons zijn echter iets langer dan een marathon en dus mag ik nog een kilometer of 2 genieten van deze loop. Met nog 500 meter te gaan gaat het echter helemaal mis, de blaar op mijn kleine teen knapt open, normaal loop ik door de pijn heen en is de ergste pijn na 100 meter wel weg, door het continu versnellen en vertragen lukt dat echter niet en de laatste paar honderd meter lijken dus ook meer strompelen dan lopen, de laatste 100 meter zet ik nog even aan zodat ik lopend de finish haal, maar van harte gaat het niet.

De laatste meters.

Na 5 uur 14 minuten en 55 seconden ben ik weer op de plek waar ik om 9 uur begon, het ontvangst is, zoals altijd, hartelijk en na een bouillon en een cola is het tijd om weer huiswaarts te gaan. Helaas hebben de medicijnen niet het gewenste effect gehad en moet ik dus verder zoeken naar een oplossing. Wel heb ik deze loop weer volbracht in een zeer laag tempo, ik hoop dat er de volgende keer weer een beetje progressie in zit ipv deze neerwaartse lijn.

foto's: www.hardlopenmettoli.blogspot.com

uitslagen: www.dfwrunners.nl

Run van Gieten (kabouterloop)

2011-05-26T20:35:00.004+02:00

Tijdens de Run van Gieten zijn er naast de 50 km ultraloop en de 10 km wedstrijdloop ook verschillende jeugdlopen. Voor de jongste deelnemers uit groep 1 en 2 is er de 500 meter, hierop debuteert Max. Voor de start word hij naar het startvak gebracht en word hem verteld wat de bedoeling is. Door de drukte en het lawaai vergeet hij een knuffel te geven. Om 4 uur start groep 1, maar Max loopt er niet tussen, bij de start staat hij nog te wachten op een knuffel die hij ook krijgt. Gelukkig start groep 2 een paar minuten later en even later start hij dus met de kinderen die allemaal een jaartje ouder zijn. Onder luid gejuich lopen de kabouters hun ronde en na 3 minuten en slechts enkele seconden is Max weer bij de finish waar hij zijn eerste zelf verdiende medaille krijgt, de rest van de dag hangt deze om zijn nek. Max vond het leuk en heeft genoten van zijn eerste wedstrijd, hopelijk zullen er nog velen volgen.

RUN van Gieten

2011-05-26T20:00:00.002+02:00

10km genieten en 40 km afzien

Zaterdag 21 mei 2011, het eerste lustrum van de Run van Gieten en om dat te vieren is er dit jaar voor het eerst een ultraloop over 50 km. Om even na 11 uur kom ik aan bij hotel Braams waar het weer een weerzien met een aantal bekende lopers is. Uiteindelijk zijn er twaalf deelnemers en om kwart voor twaalf worden we gebrieft. De organisatie heeft het prima voor elkaar, iedere loper krijgt een eigen fietsbegeleider en voor de verzorging kunnen we aanvallen op een buffet met cola, water, mars, banaan enz. De lopers mogen zelf een pakket samenstellen wat de fietser dan mee neemt. Verder is er een busje die onderweg als verzorgingspost dienst doet, hier kunnen de bidons gevuld worden en worden natte sponzen uitgedeeld, geen overbodige luxe met dit zonnige weer.

Om even voor twaalf worden de lopers voorgesteld aan het publiek en om twaalf uur valt het startschot. Vanaf het begin loop ik achteraan en zie de andere lopers snel van mij weglopen. Ik pak mijn eigen tempo, uitlopen is het doel van vandaag, verwachte eindtijd binnen 6 uur. Vanaf Gieten lopen we naar Gieterveen, een lange rechte weg met weinig schaduw, het zonnetje brand al lekker en de temperatuur is ook d 20 graden al gepasseerd. Vanaf kilometer twee merk ik dat het zwaar gaat. Ik hoop dat het straks beter gaat, maar na 7 kilometer, we zijn inmiddels rechtsaf geslagen in Gieterveen, moet ik al voor het eerst wandelen. Na 500 meter zet ik weer aan en loop weer twee kilometer tot de eerste verzorgingspost. Inmiddels speelt de gedachte aan stoppen al door mijn hoofd. Bij deze post loop ik toch door en hoop dat ik door deze dip heen kom.

Het volgende deel van de route kom ik door met afwisselend wandelen en lopen. In het begin gaat dat nog wel redelijk, maar na 20 kilometer merk ik dat de stukken lopen steeds korter worden, het gaat vandaag echt niet. Weer denk ik aan opgeven, toch loop ik bij de tweede verzorging weer door met het idee dat mijn fietsbegeleider, Henk, op elk punt kan bellen zodat ze me kunnen oppikken. Ik begin steeds meer excuses te bedenken waarom ik uit zou stappen, mijn fietsbegeleider is dan op tijd klaar, een goeie tijd loop ik toch niet, Max loopt straks zijn eerste wedstrijd die ik nog kan zien als ik binnen 4 uur terug ben. Een paar keer sta ik op het punt om tegen Henk te zeggen dat ik stop, maar toch doe ik het niet en worstel verder. Het is een mooie ronde, maar genieten doe ik al lang niet meer, Waarom ik doorloop weet ik zelf niet, toch doe ik het.

Via Anderen lopen we door naar Eext, Anloo en Annen waar we na ruim 30 kilometer aankomen. de eerste 30 km haal ik nog binnen 4 uur, maar de loopstukken zijn niet langer dan een paar honderd meter, het wandeltempo kan ik nog wel rond de 7 km/uur houden waardoor ik in ieder geval nog vooruit kom. Het stuk van Annen naar Spijkerboor is weer door het open veld en vol in de zon, dit helpt ook niet mee. Vanaf Spijkerboor is het terug naar Gieterveen en tot slot nog 5 km terug naar Gieten. Vanaf Annen is de gedachte aan opgeven verdwenen, wel weet ik inmiddels dat de 6 uur niet meer binnen bereik liggen, finishen is het enige wat nu nog binnen mijn mogelijkheden ligt. De laatste 15 km heb ik de bezemwagen achter mij rijden, ik krijg het niet echt mee en doe mijn eigen ding.

Eindelijk weer in Gieterveen, nog 5 km te gaan volgens mijn Garmin. Met pijn en moeite worstel ik mij hier doorheen en bereik eindelijk Gieten, mijn Garmin geeft al ruim 50 km aan, toch ben ik er nog niet. Ik probeer de laatste paar honderd meter weer aan te zetten, maar ben blijkbaar iets te enthousiast, na een paar meter schiet de kramp in mijn kuit en in het zicht van de finish moet ik eerst rekken voordat ik door kan lopen. Het laatste stuk loop ik rustig uit, het publiek klapt, toch schaam ik mij voor deze slechte prestatie, ik doe 6 uur en 24 minuten over 50 km, daarvoor hoor je geen applause te krijgen.

Tot slot wil ik de organisatie nog hartelijk danken, alle lopers werden ontvangen als toplopers, daar heeft het niet aan gelegen. Hopelijk volgend jaar weer en dan binnen 5 uur.

Marco

Paterswoldsemeermarathon

2011-05-09T20:42:00.007+02:00

Stoppen is geen optie

De DFW-runners hebben weer wat nieuws bedacht, de merenmarathons. Een marathon over 1 grote ronde rond een meer over fietsroutes. Er zijn 5 meren in de omgeving dus 5 merenmarathon, allemaal iets meer dan 42,2 km. De eerste merenmarathon is rond het Paterswoldsemeer tussen Haren en Groningen. De start is om 9 uur 's ochtends op zondag 8 mei, moederdag. 16 Deelnemers staan aan de start op deze warme zondag voor een ronde over 43,5 km.

Om 4 minuten na 9 uur mogen we starten, de medaille hebben we inmiddels gekregen omdat er ook lopers zijn die na een kortere afstand zullen stoppen. De route is uitgezet over een fietsroute, we moeten dus de bordjes van deze fietsroute volgen. Ook hebben we een routebeschrijving meegekregen en vooraf was de route als gps bestand te downloaden zodat ik hem ook in mijn Garmin heb staan. Verdwalen zal niet zo snel gebeuren.

Na de start loop ik vrijwel achteraan als we door Haren heen lopen. Vooraf was gemeld dat iedereen zijn eigen verzorging mee moest nemen omdat er maar een paar verzorgingsposten zouden zijn waar bidons gevuld konden worden. Een aantal lopers hebben hun eigen fietsverzorger bij zich, ik heb net als een aantal andere lopers mijn bidons (2x750ml) aan een riem om mijn middel. Tot mijn verbazing zijn er toch weer een aantal vrijwilligers die na 5 km aan de kant staan met cola en water, de volgende auto met verzorging staat op 10 km en zo hebben ze op ongeveer iedere 5 km toch een verzorgingspost.

De eerste 10 km gaat lekker en kom ik zonder problemen door. Vanaf Haren zijn we via Glimmen naar Noordlaren gelopen waar we via een andere weg weer naar het noorden gaan. Na 13 km begin ik te merken dat het zwaarder word, de temperatuur blijft oplopen en mijn conditie is waardeloos. Ik laat het tempo iets zakken en kom weer in een lekker ritme. Weer terug in Haren lopen we een stukje over het parcours van de halve van Haren en mogen ook de spoorbrug over, de klim doe ik wandelend en de afdaling gaat weer op tempo. Helaas begin ik nu al af en toe een wandelpauze in te lassen.

Dan plots begint mijn Garmin te piepen, ik ben van koers af en keer om, door twee bochten vlak na elkaar heb ik een bordje over het hoofd gezien, gelukkig waarschuwde mijn Garmin tijdig waardoor ik slechts 50 meter te ver ben doorgelopen. Ik ben binnen een minuut weer op de goede weg en ga door, nu lopen we op een stukje van het Meent marathon parcours. Even later halen een aantal lopers mij tijdens een wandelpauze in. Deze lopers lagen al ver voor mij maar zijn op hetzelfde punt fout gelopen en kwamen daar pas achter toen er geen bordje stond bij het volgende kruispunt. ik begin ook weer te lopen en blijf bij dit groepje hangen. Na 23 km stoppen een aantal lopers, we zijn nu weer vlak bij de start/finish en ook ik denk erover om uit te stappen. Deze gedachte zet ik snel uit mijn hoofd, uitstappen is vandaag geen optie, na twee DNF's de afgelopen weken zou dat voor het zelfvertrouwen dramatisch zijn.

Nadat ik de bidons weer gevuld heb en een beker cola heb leeggedronken ga ik verder, vlak voor mij loopt Ina met haar fietsbegeleider en heel langzaam loop ik iets in. We lopen nu over de dijk langs het kanaal naar de stad Groningen. Ook Ina heeft het blijkbaar zwaar en gaat even wandelen, ik haal haar in totdat ik even later moet wandelen en weer ingehaald word. Dit herhaalt zich de komende 10 km meerdere keren. Dan komen we op het minste stuk van deze marathon, we lopen de stad in en gaan via het station naar het stadspark waar weer een verzorgingspost staat. Door de hoge temperatuur drink ik veel en moet ik alweer mijn bidons vullen. Na een korte stop ga ik weer door, we lopen inmiddels weer richting Paterswoldsemeer.

Ik krijg het steeds zwaarder en moet steeds langer wandelen, gelukkig zit ik al in de laatste 10 km en is de kortste weg terug over het parcours. Na 37 km lopen we langs het Hoornsemeer waar het behoorlijk druk is met dit mooie weer. Als we langs de westkant van het meer lopen is er geen wind en kan ik nauwelijks meer lopen, het grootste deel wandel ik dus maar. Ik zie Ina nog wel voor me lopen maar ben niet meer in staat om er naar toe te lopen en de laatste 4 km moet ik het dus helemaal alleen doen. Aangezien ik hier vlakbij gewoond heb ken ik het slingerende dijkje erg goed, ik trainde hier vaak, in die tijd ging het echter een stukje soepeler. Met nog 2 km te gaan verlaat ik het dijkje en begint het laatste rechte fietspad terug naar de parkeerplaats waar de finish is. Ik had me voorgenomen om dit laatste stuk te gaan lopen, maar na een paar honderd meter gaat dat niet meer en wandel ik weer even, dit doe ik zo nog twee keer en dan ben ik eindelijk bij de finish waar een heerlijke bouillon staat te wachten.

Uiteindelijk heb ik de marathon afstand in exact 5 uur gelopen en de totale 43,5 km in 5 uur 10 minuten en 23 seconden. Een zeer slechte tijd, maar gezien de omstandigheden en de resultaten van de afgelopen weken ben ik er toch enigszins tevreden mee. Op 12 juni is de volgende merenmarathon, dan gaan we rond het Leekstermeer met als doel om binnen 5 uur te blijven.

Marco
Foto's en video: Hardlopen met Toli

2X DNF in 1 week

2011-05-09T19:41:00.004+02:00

Lentemarathon

Na een redelijk geslaagde 50 km in februari mocht ik weer een maandje naar Curaçao. Naast het werk was er genoeg tijd om te trainen, helaas lukte het echter niet om een afstand van meer dan 7 km te lopen. Nog steeds heb ik na een paar honderd meter last van pijn op de borst en kortademigheid, na enkele kilometers is het dan echt gebeurt en lukt lopen niet meer. Helaas is naar verschillende onderzoeken en testen nog steeds geen oorzaak gevonden voor deze klachten en blijf ik dus rustig aanrommelen in de hoop dat het vanzelf beter gaat.

Vorig jaar, voordat de klachten begonnen, heb ik mijzelf ingeschreven voor de 60 van Texel met als doel om binnen de 6 uur te finishen (in 2007 deed ik er nog 6:10 over). Vanaf december zou ik weer in Nederland wonen en maximaal gaan trainen, helaas pakte dat dus anders uit. Wel was er enige progressie te zien in de loopjes die ik liep in het begin van 2011, maar trainingen van meer dan een uur zaten er niet tussen en dan is een marathon wel ineens erg ver.

Op 20 mei organiseerden de DFWrunners weer een marathon en dit was voor mij de laatste test voor Texel. Het weer was heerlijk, maar voor het hardlopen te warm. Het rondje van ruim 3 km leidde volledig door het bos en grotendeels over zandpaden, een mooie training dus voor de stranddelen straks op Texel. Helaas merk ik al na 3 rondes dat het een erg zware marathon is, de hoge temperatuur en het mulle zand eisen hun tol en ik merk dat ik een enorme trainingsachterstand heb. Ik neem af en toe een wandelpauze en blijf de rondes draaien. De verzorging is weer fantastisch en ik zie meer lopers die een wandelpauze moeten in lassen. Wel geniet ik van de natuur rond Anloo, ik hoor regelmatig spechten en op het zandpad ligt een hazelworm op te warmen.

Helaas zijn de wandelpauzes steeds langer en begin ik het zwaar te krijgen, ik wil niet te diep gaan met Texel over 5 dagen en besluit te stoppen na 26 km. Het warme weer, zware parcours en vooral te weinig training doen mij deze keer de das om, toch heb ik er geen probleem mee dat ik uitgestapt ben. Helaas heb ik nu ook weinig vertrouwen meer in het halen van de finish in Den Burg op tweede paasdag.

De 60 van Texel

Vrijdag vertrekken we naar Texel, het is nog steeds warm en het weekend brengen we door op het strand. Maandag 25 april, tweede paasdag is het dan zover, om 10:35 starten we voor de ronde over het eiland. Voor de start kom ik weer een groot aantal bekenden tegen waarna ik mij achterin het startvak opstel.

Na de start kom ik in een rustig tempo van rond de 6 min/km en loop in de achterhoede van het startveld. Het is een warme dag en het gaat een zware loop worden. Toch heb ik na een paar minuten ineens weer een beetje hoop dat het gaat lukken. Bij de eerste drankpost na 5 km blijkt geen water meer klaar te staan en moet ik het dus doen met een bekertje cola, onder deze omstandigheden had dit toch goed geregeld moeten zijn. Daarna volgt de Hors, door de droogte is dit een enorme mulle zandvlakte geworden waar hardlopen een hoop energie kost. Ik laat het tempo hier verder zakken zodat ik straks nog iets over heb op de verharde stukken. Na 3 km los zand is er eindelijk een vloedlijn waar lopen mogelijk is, hoewel deze strook erg smal is en de golven af en toe een sprongetje opzij nodig maken.

Dan eindelijk de duinovergang naar 5 km verharde weg, hier kan ik weer een beetje door lopen. wel merk ik na 15 km al dat het niet goed gaat komen. Als we dan voor de Koog weer het strand op gaan merk ik dat het op is. Door het mooie weer is het druk op het strand en door het hoge water is er slechts een kleine schuine strook waar lopen mogelijk is, helaas is dit ook de plek waar alle kinderen hun zandkastelen bouwen, een aantal zandkastelen zijn onder de zolen van de ruim 400 deelnemers gesneuveld omdat de enige andere optie natte schoenen was.

Voordat ik van het strand af ga weet ik dat ik ga stoppen, ik zie nu al dat mijn tempo zo laag is dat ik de laatste 40 km in ruim 4 uur moet lopen, normaal geen probleem, maar het lukt nu al niet meer om meerdere kilometers achter elkaar te lopen. Ik loop/wandel de Sluftervallei in en haal hier nog een andere 60 km loper in, ook daar is het tempo weg. De temperatuur is al opgelopen tot ver over de 25 graden. De laatste kilometer tot aan de hoge duin die ons naar het fietspad brengt versnel ik even weer en krijg ik kort het idee dat ik het misschien toch kan halen, het gaat weer even lekker. Het duin wandel ik op en naar beneden gaat weer in een looppas, even twijfel ik maar dan gaat de knop om, ik haal de finish niet meer binnen de limiet en stap uit.

Ik ben net op tijd bij de finish om Luc Krotwaar te zien winnen en sta daarna als één van de eersten onder de douche. Ook hier kom ik weer bekenden tegen die ook uitgestapt zijn. Het feit dat ik niet de enige ben die is uitgestapt geeft enige troost, toch heb ik na deze twee opgaves een slecht gevoel over mijn lopen overgehouden en hoop ik ooit weer met gemak dit soort wedstrijden uit te lopen.

Marco

Yours Truly 50 KM

2011-02-28T18:05:00.006+01:00

De laatste zondag van februari is traditiegetrouw de dag voor de Yours Truly 50 KM en sinds vorig jaar organiseren de DFW-runners ook een 50 km op het Meent marathon parcours in Glimmen. Deze loop bestaat uit 12 rondes van 4,17 km over verharde wegen, schelpenpaden en zandpaden.

De start is om 11 uur, het is dan mistig en slechts 1 graad boven nul, helaas had ik deze ochtend niet naar het weer gekeken en was een beetje uitgegaan van hetzelfde weer als zaterdag, 8 graden en droog. Voor de start begin ik het koud te krijgen, maar na een paar honderd meter begin ik weer wat op temperatuur te komen.
De afgelopen maanden heb ik door ziektes en andere probleempjes nauwelijks kunnen trainen, en na de wintermarathon heb ik geen loopje van meer dan 10 km kunnen volmaken. De afgelopen twee weken heb ik helemaal niet meer getraind, dus de verwachtingen zijn laag en uitlopen is het doel, daarvoor krijgen we 6 uur de tijd.

Vanaf de start gaat het lekker en veel te snel, ik loop in een groepje met een snelheid van 11 km/uur. Aan het einde van deze ronde laat ik het groepje gaan en ga in mijn eigen tempo verder, elke kilometer net onder de 6 minuten. Vanaf het keerpunt bij de, weer uitstekende, verzorgingspost gaan we over de Drentsche Aa en langs de snelweg, hier hebben we tegenwind en is het iet wat frisjes, het is nog steeds behoorlijk mistig en een loper die 100 meter voor je loopt herken je al niet meer. Na een kilometer gaan we rechtsaf door de weilanden, daarna lopen we door de bossen terug naar de verzorgingspost.
Ook de tweede ronde kom ik goed door en ik begin er vertrouwen in te krijgen. In de derde ronde begint het helaas zachtjes te regenen en het stuk tegenwind begint koud te worden. Toch gaan ronde drie en vier nog goed, ronde 5 begint wat zwaarder te worden en de regen begint ook iets harder naar beneden te vallen. Toch kom ik ronde 5 en ronde 6 goed door, halverwege binnen twee en half uur, dit ziet er goed uit, het voelt echter niet zo goed meer en in ronde 7 moet ik een stukje wandelen. Het blijft deze ronde gelukkig beperkt tot 500 meter waarna ik weer lekker door kan lopen.De volgende rondes moet ik telkens een paar honderd meter lopen, toch kan ik iedere keer het tempo daarna weer redelijk goed oppikken. Tot ronde 10 blijft het regenen en ik begin het serieus koud te krijgen, in ronde 11 stopt de regen maar krijgen we daar natte sneeuw voor terug. De temperatuur ligt momenteel rond het vriespunt, ik heb heen handschoenen aan of muts op wat onder deze omstandigheden toch niet verkeerd zou zijn geweest. Wel gaat het lopen de laatste twee rondes weer beter, het tempo komt tijdens het lopen weer richting de 11 km/uur en de stukjes wandelen worden ook weer korter, het begint zowaar weer lekker te gaan, het is alleen erg koud.

Na 5 uur 34 minuten en 22 seconden bereik ik de finish, koud maar voldaan, gezien de trainingsachterstand ben ik tevreden en ook Texel begint een haalbare loop te worden als ik tenminste de komende weken weer kan trainen zonder problemen.

Wintermarathon Spier

2011-01-18T18:13:00.005+01:00

De tweede week van 2011 en voor mij ook de tweede marathon van 2011. Op 15 januari organiseerden de DFW-runners alweer hun derde marathon van dit nog prille jaar. Deze keer was het de wintermarathon in Spier. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden lag er geen sneeuw, sterker nog het leek wel herfst. De temperatuur lag rond de 7 graden, het was grijs en er stond een fris windje. De afgelopen dagen had het ook flink geregend waardoor de onverharde paden ook zeer nat waren. Genoeg ingredienten dus voor een pittige marathon.

Om 11 uur mogen we starten, de deelnemerslimiet was op 60 gesteld en een week voor de marathon waren alle startnummers inmiddels vergeven. Dus met 60 lopers gaan we op pad, sokkigen voor twee of drie rondes en een aantal voor de volle marathon bestaande uit 7 rondes van 6 km. Na aanleiding van de resultaten op de New Years-marathon besluit ik om rustig te starten en te zien waar ik uit kom. De eerste ronde gaat lekker met een gemiddelde van 10 km/uur. Bij de uitgebreide verzorgingspost neem ik iedere ronde wat chocolade of banaan en spoel dit weg met cola en water, de verzorging is weer geweldig.

De tweede ronde gaat ook goed en ik voel me een stuk beter dan twee weken geleden na twee rondes. Wel vrees ik dat ik zometeen weer instort, maar tot dat moment loop ik op hetzelfde tempo door. Ronde drie kom ik tot mijn verbazing ook goed door en zelfs ronde vier kan ik het tempo vast houden. Pas in de vijfde ronde, na ruim 28 km moet ik het tempo even laten zakken tot een snelle wandelpas. Na een paar honderd meter kan ik echter weer versnellen en gaat het zowaar weer lekker.

Ook tijdens ronde 6 en 7 moet ik het tempo af en toe even laten zakken, maar ik kan toch telkens weer versnellen en aanpikken bij een andere loper. Zo kom ik na 4 uur en 33 minuten over de finish, 25 minuten sneller dan twee weken geleden, dus ik ben tevreden.

Marco

New Year marathon (Glimmen)

2011-01-03T13:37:00.002+01:00

De 6 uur van Heerde was een mooie afsluiting van 2010 en om 2011 goed te beginnen had ik besloten om de New Year marathon op 1 januari te gaan lopen. Voordat ik in 2008 naar Curacao vertrok liep ik probleemloos twee marathons in een weekend en met twee rustdagen na de 6 uur leek het mij geen probleem.

Het nieuwe jaar is amper 10 uur oud als ik alweer vertrek naar Glimmen. Bij aankomst zijn er meteen weer een aantal oude bekenden en kan ik eindelijk van Jannet zelf horen hoe ze de Spartathlon heeft ervaren. Doordat er nog ijs op het parcours ligt wordt de start met 15 minuten uitgesteld terwijl de organisatie haar uiterste best doet om de ronde begaanbaar te maken. Voor de start volgt dan nog een waarschuwing dat er stukken zijn die erg glad zijn en waar er beter door de berm gewandeld kan worden.

Om kwart over elf mogen we vertrekken, na 50 meter gaan we de bocht om en is de weg volledig bedekt met een laag ijs, aangezien het nu al zwaar gaat besluit ik hier heel rustig langs te lopen. Na ruim 800 meter is er geen ijs meer en kan er gelopen worden, het tempo blijft laag, maar ik kom toch in een ritme terecht en loop met Jannet rustig pratend door. Na ruim 3 km is er weer een glad stukje van een paar 100 meter en ook de laatste km van deze ronde van ruim 5 km is niet ijsvrij. De eerste ronde kom ik nog goed door in 33 minuten. Halverwege de tweede ronde zit ik al kapot, ik moet Jannet laten gaan en zie het nu al niet meer zitten. Deze ronde moet ik ook al een stukje wandelen.

De derde ronde gaat helemaal slecht, ik wandel bijna een kilometer voordat ik weer kan lopen, bij de doorkomst zie ik dat ik iedere ronde binnen 40 minuten moet lopen anders haal ik de limiet van 5 uur niet eens. Ik besluit door te gaan zolang ik rondes binnen de 40 minuten blijf lopen. In de 4e ronde kom ik zowaar in een ritme, ik loop 1 km daarna wandel ik 500 meter, bij de doorkomst halverweg (na 4 rondes) blijkt dat ik in dit ritme 40 minuten voor een ronde nodig heb, dus ik mag nu niet nog meer vertragen. Ik blijf het per ronde bekijken en hoop dat ik binnen 5 uur 8 rondes kan lopen.

Ook ronde 5 en 6 gaan in hetzelfde ritme, helaas begint de temperatuur te dalen en vriest het gesmolten ijs/sneeuw weer aan waardoor het parcours weer gladder wordt. Bij ronde 7 zakt het tempo weer verder weg, gelukkig had ik in ronde 5 en 6 samen 3 minuten gewonnen op het 40 minuten schema zodat ik met nog 41 minuten te gaan aan de laatste ronde begin. Deze moet dus een minuut sneller dan de vorige. Ik durf in het begin niet te versnellen omdat ik bang ben het dan helemaal niet meer te halen en besluit dat de 1000 meter lopen nu 1100 meter lopen wordt. Inmiddels ken ik de ronde redelijk goed en weet ik van de meeste bochten wel hoeveel tijd ik nog nodig heb om bij de finish te komen, hierdoor zorg ik dat ik continu op het schema van 5 uur blijf lopen.

Na 4 uur 58 minuten en 50 seconden bereik ik dan eindelijk de eindstreep, waar een heerlijke kop erwtensoep op mij staat te wachten. De organisatie en verzorging was, zoals altijd bij loopjes van de DFW-runners weer voortreffelijk. Helaas was ik nog niet genoeg hersteld van de 6 uursloop en heb ik te weinig getraind de laatste maanden om twee marathons binnen 4 dagen te lopen. Ik ben blij dat ik de finish gehaald heb, maar het heeft dit keer wel heel veel moeite en pijn gekost. Voor het nieuwe jaar rest mij dus 1 ding en dat is veel trainen zodat ik in ieder geval het niveau van 2008 weer terug kan krijgen.

Marco

6 uur van Heerde 2010

2010-12-30T19:58:00.003+01:00

6 uur Heerde

Na twee jaar in de tropische zon ben ik weer terug in Nederland. Het verschil is enorm, van 30 graden naar -10 en voor het eerst zins tijden weer lopen in meer dan een singlet en short. De laatste maanden ging het lopen niet lekker, de kilometers van de maanden oktober en november bij elkaar waren nog niet genoeg voor een marathon. Wel heb ik in oktober nog de Fatumloop over 10 km gelopen in 53 minuten, waar ik niet ontevreden mee was gezien de omstandigheden. Sinds begin december ben ik weer in Nederland en heb een poging ondernomen om de draad weer wat op te pikken. uiteindelijk kwam ik tot 80 km in 8 trainingen. Ook heb ik mij meteen maar ingeschreven voor een marathon en een ultra. Helaas werd de marathon afgelast ivm het weer. De ultra vond plaats op 29 december in Heerde bij av "De Gemzen". Toevallig was dit ook het laatste loopje in Nederland voordat we vertrokken naar Curacao.

Gezien de trainingen (en het gebrek daaraan) waren de verwachtingen niet al te hoog, ik zou wel zien hoe het zou gaan. Om even na 10 uur vertrek ik richting Heerde waar ik mooi op tijd aan kom. Meteen even inschrijven en omkleden, daarna nog even in de kantine zitten want het is wel erg koud buiten (de temperatuur zal niet boven het vriespunt komen). Vijf minuten voor de start dan toch maar naar de baan en wat is het koud buiten. Om 1 uur mogen we dan gaan lopen, rondes op de twee buitenste banen van de atletiekbaan, 415 meter per rondje. In de binnenste twee banen is een marathon-estafette en later een uursloop.

Na de start loop ik al snel een lekker tempo, dat natuurlijk weer te hoog ligt. Ik besluit toch door te lopen want het voelt goed. Tot mijn verbazing loop ik de eerste twee uur gemakkelijk door. Daarna begint het zwaar te worden en betaal ik de tol voor de te snelle start en te weinig training. Het derde uur kom ik toch nog redelijk door, maar veel zit er niet meer in terwijl we pas halverwege zijn.

In het derde uur begin ik toch af en toe een korte wandel pauze in te lassen. Ik wandel dan een rondje en drink tijdens het wandelen een flesje cola of bekertje warme thee. Doordat het zo koud is krijg ik tijdens het wandelen last van mijn spieren, mijn hamstrings en kuiten begin kramp te krijgen en dus moet ik weer rustig gaan lopen zodat het lichaam een de spieren weer warm worden en de pijn weg gaat. Omdat ik vermoeit ben wil ik niet lopen maar even rust, maar als ik wandel wil ik lopen omdat anders mijn spieren verkrampen, dus blijft het afwisselen.

Na vier uur gaat het erg moeilijk, maar ik heb er nog geen marathon op zitten dus probeer ik door te gaan. Na ruim vier en half uur zitten er dan eindelijk 102 rondjes op, de marathon heb ik gehad, nu door voor de 50 km. Ik zie meer lopers die het zwaar krijgen. Ik wandel nu soms twee rondes om daarna weer 4 tot 5 rondes te gaan lopen, tijdens het lopen blijft het tempo tot mijn eigen verbazing redelijk hoog en haal ik verschillende lopers in. Dan gaat het laatste uur in, ik heb er 45 km op zitten, dus de 50 km moet gaan lukken. Helaas raak ik de tel kwijt en wil ik me niet rijk rekenen, dus begin ik bij het aantal rondes dat ik zeker weet. Met nog 40 minuten te gaan kom ik weer een tijdje in een lekker ritme en kan ik een kwartiertje door lopen waarna er weer even gewandeld moet worden. Daarna weer lopen en met nog 10 minuten op de klok denk ik de 50 km te hebben bereikt, ik loop er nog 4 rondes bij en verwacht tussen de 51 en 52 km te zitten. Met nog 4 minuten op de klok passeer ik de streep en zie dat twee rondes niet meer gaat lukken, dan maar wandelen om niet te ver van de finish af te zijn bij het eindsignaal. Met 20 secondes op de klok passeer ik de streep voor de laatste keer, ik meld mij bij de al gereed staande meters en zeg dat ik hier stop, die laatste 100 meter vind ik wel best.

Hierdoor kan ik als eerste douchen en aankleden, daarna hoor ik mijn eindafstand, 53153 meter, naar omstandigheden ben ik er tevreden mee, hoewel het toch 7 km minder is dan mijn vorige 6 uur, nu is het dus zaak om weer terug te komen op het niveau van twee jaar geleden.

Volgend jaar zullen er waarschijnlijk weer meerder (ultra) marathons gelopen gaan worden, zullen de trainingen weer opgevoerd worden en zullen de tijden/afstanden vanzelf weer beter worden.

Iedereen de beste wensen voor 2011,

Marco

Schottegatloop 2010, Curacao

2010-06-28T02:59:00.003+02:00

Zondag 20 juni 2010, Vaderdag en zoals elk jaar ook dit jaar weer de Schottegatloop. Om 5 uur 's ochtends vertrekken, de auto alvast bij de finishlocatie parkeren en dan rustig over de pontjesbrug naar de startlocatie op het Wilhelminaplein in Punda. Het is even na half zes dat ik hier aan kom en de wandelaars zijn zojuist vertrokken. Eerst even melden bij de organisatie, zodat ze weten wie er allemaal van start gaan. Daarna arriveren de politiemotoren, 6 Harley's en een busje met agenten zullen het parkoers beveiligen, zoals elk jaar is dat weer prima geregeld. Even later worden we naar de start geroepen.

Om 6 uur mogen we beginnen aan onze loop over 17 km over de ringweg van Willemstad. Na een kilometer zijn we bij Berg Altena, een vrij pittige klim. Toch weet ik mijn tempo vast te houden. Daarna door naar Salina, na 3 km de eerste verzorgingspost, meteen maar twee zakjes water drinken want, ondanks dat het half bewolkt is is het toch behoorlijk warm, het loopt richting de 30 graden.

Bij landhuis Chobolobo gaan we de ringweg op, het verkeer wordt door de agenten tegengehouden als er lopers passeren. De weg is echter niet afgezet waardoor er wel auto's langsrijden. Het kan zijn dat ik eraan gewend raak, maar ik heb er dit jaar geen last van gehad. Na ruim 5 km alweer de volgende verzorgingspost, weer twee waterzakjes en het tempo is nog steeds prima in orde.

Bij Biesheuvel, een druk kruispunt, kunnen we probleemloos oversteken omdat er ook hier motoragenten het verkeer staan te regelen. Even verderop, op het 7 km punt staan de lopers voor de 10 km klaar om te starten. De snelle lopers zullen mij nog inhalen voor de finish. Nog steeds loopt het lekker en begin ik te denken dat ik misschien wel in de buurt kan komen van de 1:31 van vorig jaar.

Na 10 km begint het ineens zwaarder te worden, bij de verzorgingspost (inmiddels alweer nummer 4) die even verder op staat neem ik een water en een Gatorade (ook in een zakje) en drink dit rustig op. Op de heuvel die nu volgt zakt het tempo helemaal weg. Boven gekomen kan ik gelukkig weer wat herstellen en in de afdaling is het tempo weer terug. Wel weet ik nu dat de 1:31 er niet in zit en focus ik mij op mijn eerste doel, binnen de 1:40 blijven.

Na 12 km passeren we Palu Blanku en verlaten we de ringweg. Ik had even geleden al een donker wolk in mijn ooghoek gezien, deze is nu echter recht boven ons en we worden verfrist door een tropische bui. De weg is wat heuvelachtig, auto's rijden gewoon door en aan de kant van de weg waar de lopers kunnen lopen is inmiddels een snel stromend riviertje ontstaan. Gelukkig zitten er af en toe stukjes tussen met een voetpad dat begaanbaar is, zodat er niet de hele tijd in het water gelopen hoeft worden.

Zo plots als de bui er was, zo plots is hij enkele minuten later ook weer verdwenen. Alleen de plassen herinneren nog aan al het water wat uit de lucht kwam vallen. Na ruim 14 km krijgen we nog 1 serieuze klim, de drankzakjes bij de laatste post heb ik in mij hand meegenomen en bij het begin van de klim laat ik het tempo weer zakken en drink de zakjes rustig leeg. Boven op de heuvel voer ik het tempo weer op.

We draaien nu de Rodestraat in, we lopen inmiddels in Otrabanda. Deze straat lopen we helemaal uit, aan het einde ligt de Annabaai waar we links af gaan. Daarna is het nog een paar honderd meter tot het Rif stadion. In dit honkbalstadion is de finish. Wel moet er eerst nog een rondje door het stadion gelopen worden, voordat de finishlijn gepasseerd mag worden. Uiteindelijk stopt de klok op 1:37:55. Na afloop krijgt iedere loper weer een bonnenboekje waarmee de nodige versnaperingen verkregen kunnen worden. Zoals altijd krijgen we een goed gevulde soep, een cola, een banaan, een stuk meloen, een biertje en deze keer ook twee ijs-koffie. Waar in Nederland krijg je dit alles en een T-shirt nog voor het luttele bedrag van 10 NAF, ongeveer 4 Euro?

Vlak nadat ik gefinisht ben komt er weer een bui over, ik verplaats me naar de tribune waar ik rustig mijn soepje en meloen naar binnen werk, terwijl ik de wandelaars binnen zie komen en op een grote TV het WK voetbal kan kijken en dat op zondagochtend rond kwart voor acht. Wat een heerlijk begin van de dag.

Marco

Ronde van Aruba 2010

2010-05-11T01:09:00.003+02:00

Na de 1/2 JKM van vorige maand was het zelfvertrouwen een beetje weg, de eerste weken na deze 80,5 km ging het trainen dramatisch slecht, met pijn en moeite 10 km, de Ronde van Aruba leek ineens heel ver weg terwijl het slechts enkele weken van de start was. De laatste week voor het vertrek naar Aruba lukte het ineens weer een beetje, een loopje van 22 km en een 10 km op redelijk tempo zonder problemen gaven weer een beetje hoop.

Zaterdagochtend 00:01, de start.

Dan is het donderdag, om even na tweeën zit ik op het vliegveld te wachten. Hier kom ik Louis weer tegen, hij liep vorig jaar de ronde ook solo, dit jaar loopt hij in een estafette team doordat hij op Saba niet goed kan trainen.

Na een vlucht van 30 minuten staan we op Aruba, weer 30 minuten later zit ik op mijn kamertje. Even rusten en daarna naar de eetzaal voor de pastamaaltijd. Deze smaakt weer prima. Daarna is er de briefing, Eerst een korte terugblik op vorig jaar, daarna de route voor dit jaar, die iets gewijzigd is. Na 20 km zal nu de Mir Lamar pas overgestoken worden, de afgelopen jaren mocht dit niet en moesten de lopers er omheen, nu dus eroverheen.

Verder is de route hetzelfde gebleven. Ik krijg ook een chauffeur toegewezen, een marinier die op Aruba geplaatst is.

De vrijdag bestaat voor mij hoofdzakelijk uit drinken, eten en rusten. Om 22:30 verlaat ik mijn kamer en wandel naar de start. Daar staan de meeste auto's al klaar en ook de meeste lopers zijn aanwezig. Mijn chauffeur heeft de auto op plaats twee gezet, ik mag namelijk als tweede starten vannacht.

Heuvel op ga ik over op een wandelpas

Om middernacht is het dan zo ver, de 18e ronde van Aruba gaat van start. Eerst starten de solo-lopers met 1 minuut tussenruimte, drie minuten na de laatste solo-loper zijn de duo's aan de beurt, weer met een minuut tussenruimte en tot slot de estafette teams bestaande uit 4 personen. Om 1 minuut over 12 mag ik als tweede starten. Al na een paar honderd meter kom ik in een lekker ritme van rond de 6 min/km en bij het verlaten van Savaneta, na ruim een kilometer heb ik de eerste loper ingehaald. Het lopen gaat erg soepel en de kilometers gaan snel voorbij. na 4 kilometer lopen we San Nicolaas binnen, bij de cafe's en club's is het behoorlijk druk en ziet het er gezellig uit. Nu komen ook de eerste duo-lopers voorbij. Na 8 kilometer zit er een behoorlijke klim, met een trage dribbel ga ik omhoog om daarna met een ontspannen loopje naar beneden te gaan. De komende 35 kilometer zal langs de noordkust van Aruba leiden en zal voor het grootste deel onverhard zijn en bestaan uit rotsen en zand.

Bij het oplopen van de noordkust staat ook het eerste wisselpunt. Ik mag hier gewoon doorheen lopen en noem mijn nummer zodat de vrijwilligers weten wie waar om welke tijd liep. De nummers staan ook op de volgauto, maar die zijn door de felle koplampen soms lastig te lezen. De eerste estafette-teams hebben mij inmiddels ook ingehaald. Het loopt nog steeds soepel en ik heb het idee dat het vandaag wel goed gaat komen. Dit tweede traject leidt ons langs de windmolens, vanaf grote afstand zie je de rode lampen boven op de masten knipperen in de donkere nacht. Als we dichter bij komen horen we ook het enorme lawaai dat deze gevaartes produceren bij de toch wel stevige wind die er vannacht waait. ondanks het feit dat we in de nacht lopen is de temperatuur nog steeds erg hoog, onder de 28 graden komt deze niet, dus voldoende drinken want het zweet stroomt uit mijn lichaam. Mijn schoenen staan al vol zweet na amper 15 km.

Na 17 kilometer zijn we bij wisselpunt twee, ik noem mijn nummer weer en loop door, wel merk ik weer dat mijn maag tegen gaat werken. Vorige maand gebeurde hetzelfde tijdens de JKM, ook na ongeveer 18 km. Ook lopen we nu het nieuwe deel van de route op, over de Mir Lamar pas. De eerste klim is erg stijl, ik besluit deze op te wandelen. en word binnen enkele meters ingehaald door de als eerste gestarte solo-loper, die ik al geruime tijd vlak achter mij hoorde. Tot hier heb ik het tempo vlak gehouden op 6 min/km, maar nu zakt het weg op de heuvels. De klimmen volgen elkaar vrij vlot op en zijn zonder uitzondering erg stijl. Ook zijn er afwateringsgoten die dwars over het pad lopen en soms meer dan een meter diep zijn, deze geulen halen het ritme er helemaal uit, mijn lichaam wil nu al niet meer. ik ben misselijk en heb hoofdpijn. Ik weet nu dat ik de finish niet ga halen, de vraag is alleen wanneer ik op ga geven. Het makkelijkste is natuurlijk om meteen in de volgauto te stappen en terug naar mijn kamertje te gaan. Dit klinkt erg verleidelijk, maar ik weet dat ik daar spijt van ga krijgen, ik besluit dat ik bij een wisselpunt ga stoppen. Maar ook dan moet er geen scenario meer zijn waarbij het na afloop zou kunnen lijken dat ik het gehaald zou kunnen hebben.

Bij post drie is mijn gemiddelde snelheid al behoorlijk gezakt, toch zou de finish nog haalbaar kunnen zijn, dus ik loop door. De zwaarste heuvels hebben we nu gehad, alleen is de ondergrond nu minder vlak en bestaat uit stevig rotsen, ik neem geen risico's en ga hier erg rustig overheen. Het tempo is helemaal zoek en het voelt alsof ik moet overgeven, toch loop ik door naar het volgende wisselpunt.

Bij het vierde wisselpunt, halverwege, is de finish nog steeds te halen, dus ik loop door en ben overtuigd dat dit het laatste stuk gaat worden dat ik loop vandaag. Bij het vijfde wisselpunt ben ik voorbij de marathon afstand en heb ik lang genoeg geleden, dus rustig aan door het zand naar de vuurtoren. Bij de vuurtoren zit de marathon afstand erop, we gaan nu eindelijk weer de verharde weg op en de eerste kilometer loopt een beetje af, ik pak weer een lekker looptempo op en het gaat zowaar weer wat beter. Het tempo blijft een aantal kilometer lang weer op 6 min/km en ik zie het volgende wisselpunt....twijfel,..wat ga ik doen?...stoppen, de afgelopen 30 kilometer had ik mij daarop ingesteld, maar nu... ik weet het even niet, het wisselvak komt dichterbij, de vrijwilligers, die hier alleen voor mij nog staan, ik loop namelijk helemaal achteraan, moedigen me aan en roepen dat het goed gaat, ze moesten eens weten. Toch loop ik door het vak heen en ben het wisselpunt voorbij. Er zit nu 45 kilometer op, nog 30 te gaan. Wat ook mee speelt is dat we nu weer richting finish lopen ipv er vandaan. Van het ene op het andere moment heb ik besloten om door te lopen tot de finish, nu stop ik niet meer. Ik ben zelf verbaasd over deze plotse verandering in mijn hoofd. Na 18 km leek het onmogelijk, maar door de afstand per etappe te bekijken gaat het dan toch lukken.

Ik loop langs de High-rise hotels, het tempo is nog niet geweldig, maar ik heb nu een ritme te pakken wat werkt. Ik wandel 1 km en drink wat, daarna ga ik 2 km lopen waarbij de snelheid boven de 10 km/uur blijft. Dit wil ik zo lang mogelijk volhouden. Mijn chauffeur heeft hier contact met de chauffeur van de andere solo-loper, deze zit helemaal stuk en loopt een kilometer of 6 voor mij. Helaas net te veel om extra gemotiveerd te raken om een poging te doen hem te achterhalen. Ik loop in mijn eigen ritme door. Bij het havenkantoor is het volgende wisselpunt, ook hier weer de nodige aanmoedigingen en ik blijf door gaan.

Het volgende traject loopt door Oranjestad, de zon staat inmiddels al weer een poosje aan de hemel te branden, de temperatuur loopt op richting 30 graden. Het eiland ontwaakt en het verkeer word drukker. Mijn volgauto zorgt gelukkig voor een veilige buffer achter mij. Na de stad vervolgen we de weg langs het vliegveld, hier zit een stuk van anderhalve kilometer wat omhoog loopt, van vorig jaar weet ik nog dat ik mij hier op kapot gelopen heb, dus besluit ik mijn wandelrust te verlengen tot aan de verkeerslichten boven op de heuvel. Vanaf daar loopt het een paar honderd meter naar beneden waarna we de grote weg verlaten en op een kleinere weg door gaan. Deze weg is lang recht met een aantal heuvels, de zon is inmiddels vervelend warm en schijnt recht in mijn gezicht. Dan zie ik het laatste wisselpunt, ook hier weer de aanmoedigingen en ik loop door. Bij het wisselpunt lag de andere loper nog ongeveer een half uur voor op mij, 9,8 km is te weinig om dit goed te maken, wel loop ik in op deze loper.

De finish

Het laatste traject heeft nog een paar korte klimmetjes, maar in tegenstelling tot vorig jaar gaat dit stuk mij nu beter af. De klimmetjes wandel ik, de rest weet ik lopend te doen.

Met nog 4,5 km te gaan krijgt mijn chauffeur weer een telefoontje, de andere loper zit op 3 km van de finish, weer vind ik het een onoverbrugbaar gat. Ik neem weer even een korte wandelpauze en drink weer wat. met nog twee kilometer te gaan ga ik weer lopen. Eerst langs de kazerne muur, dan door de poort om tot slot een rondje over de basis te lopen. Ter hoogte van de sportschool staan enkele mensen aan te moedigen, en zij wijzen mij op de andere loper die slechts een paar honderd meter voor mij loopt. Als ik hem zie versnel ik, dit moet ik bekopen met een kramp in mijn kuit, even snel rekken en weer door. Ik ben een minuut na deze loper gestart, en mag dus een minuut na hem finishen. Helaas passeert hij de finish als ik nog ongeveer 300 meter te gaan heb, na 75 km tweede worden op slechts 40 seconden, het voelt even zuur, zeker gezien het feit dat ik de laatste kilometers toch enkele minuten heb laten liggen terwijl ik daar die 40 seconden zeker goed had kunnen maken. Maar als snel volgt toch het voldane gevoel dat ik deze loop uitgelopen heb, zeker nadat ik er na 18 km al helemaal doorheen zat.

De prijsuitreiking

Na de finish is het tijd voor een welverdiende massage en daarna naar bed. Binnen enkele minuten slaap ik en pas rond zes uur 's middags word ik weer wakker. Even weer onder de douche door en dan naar de feestavond/prijsuitreiking. De feestavond is weer erg gezellig en een welverdiend biertje smaakt heerlijk. Dan de prijsuitreiking, Slechts twee solo-lopers dit jaar, dus de finish halen was voldoende om een prijs te pakken. Beide krijgen we een beeldje van een loper en een diner-bon. Daarna volgen de duo's en estafette teams. Waarna het feest verder gaat. Rond 10 uur vind ik het mooi geweest en ga weer naar mijn kamer, nog even tv kijken en dan weer slapen. De volgende dag weer naar huis. De 18e Ronde van Aruba zit erop.

Oh ja, voor diegene die benieuwd zijn naar de eindtijden, ze vielen tegen. Ik deed er ruim 35 minuten langer over dan vorig jaar. Nummer 1 Clijd Railey in 9:14:37 en nummer 2 Marco Hartman in 9:15:17.

Marco

Jan Knippenberg memorial

2010-04-11T21:29:00.005+02:00

80,5 km over het strand.

De voorbereiding.

Op Curacao helaas weinig kunnen trainen, te warm, te druk en weinig mogelijkheden om buiten te lopen. Ruim een week voor de start aangekomen in Nederland, eerst op zaterdag maar een marathon om toch nog iets van kilometers in de benen te krijgen. Als training heeft dit natuurlijk niet veel zin, maar voor het zelfvertrouwen is het wel even lekker. Helaas word de hele familie inclusief ondergetekende geveld door een verkoudheid. De rest van de week nog een paar kortere trainingen en dan 's ochtends om 4 uur op staan en richting IJmuiden vertrekken.

De rit naar IJmuiden gaat vlekkeloos en een uur voor de start komen we aan in de Timmerfabriek waar de vaste post voor de 161 kilometer lopers is. De eerste lopers op deze hele JKM zijn al door en tijdens het wachten tot de start zien we nog een aantal lopers aankomen en doorlopen.

Koukleumen voor de start

De start

In de hal van de timmerfabriek is een kleedruimte ingericht, Hermy Heijman deelt hier de startnummers uit en de voertuigen van de marine staan klaar om de eigen meegebrachte voeding en drank in ontvangst te nemen zodat dit straks bij de posten klaar staat. Ik kom weer een aantal bekenden tegen, kleed me om en maak mijn heuptas gereed, de posten staan hier tot 18 kilometer uit elkaar waardoor we zelf ook eten en drinken mee moeten nemen. Tevens is een mobiele telefoon en een isolatie deken verplichte bagage voor de lopers. Om half negen is het dan eindelijk zover, we worden weggetoeterd door Ron Teunisse. Ik loop meteen ergens achter in het lopersveld, hoewel de verschillen buiten de echt snelle lopers, niet erg groot zijn in het begin. Met een gemiddelde snelheid van 10 km/uur loop ik door IJmuiden.

Sluizen en hoogovens

Tot de eerste post is het parcours verhard, we lopen eerst over de sluizen en langs Corus, wat een enorme fabrieken zijn dat. Ondanks dit industriele gebied geniet ik toch van het lopen en de imposante rookpluimen die uit de fabrieken omhoog stijgen. Het eerste uur is voorbij voordat ik er erg in heb, nog maar 70 kilometer te gaan, we lopen IJmuiden uit en gaan naar Velzen. Net voor het einde van dit stuk draaien we de duinen in en hebben we voor de laatste keer een uitzicht over de hoogovens. Na 16 km arriveer ik bij de eerste post, de keuze is enorm, cola, thee, sap, water, sportdrank, broodjes kaas, krentenbollen, gevulde koeken, bananen, nutsen en dan ben ik vast nog wel iets vergeten. Ik neem een krentenbol en een sapje en nuttig dit tijdens het wandelen. Dan nog even snel een plasje en weer lopen.

Het strand

Inmiddels ben ik op het strand aangekomen. Ik loop precies

op schema en als ik dat vol kan houden zal ik na 9 uur in Den Helder zijn. Het enige wat zorgen baart is mijn maag, net als tijdens de 24 uur van Steenbergen twee jaar geleden begin ik ook nu misslijk te worden en aan eten moet ik niet meer denken. Na slechts 20 kilometer zie ik het al niet meer zitten en besluit door te lopen tot de volgende post en dan wel verder te zien. Ook moet ik de eerste wandelpauze inlasten. Gelukkig is mijn snelheid meteen weer goed als ik weer ga lopen. Het strand ligt er goed bij, het is afgaand water en er is een goed beloopbare strook. We hebben een lichte meewind, maar ondanks mijn drie lagen kleding heb ik het nog steeds erg koud. Een klein buitje doet hierbij ook geen goed. Na 34 kilometer kom ik dan eindelijk bij de tweede post aan, ik loop nog steeds niet als laatste loper en besluit snel wat te drinken, eten lukt niet meer ivm de misselijkheid, en door te lopen tot de volgende post, die staat op 46 kilometer, dan ben ik in ieder geval voorbij de marathon afstand.

Het tweede stuk strand

Ik ben nog maar een paar kilometer onderweg in dit stuk van twaalf kilometers als ik alweer moet gaan wandelen. Ik word ingehaald door een andere loper en hoor het rupsvoertuig van de marine achter mij, ik ben nu de laatste loper in de wedstrijd en loop net voor de bezemwagen.

We passeren Egmond, ik herken de vuurtoren nog van de halve marathon die ik hier enkele jaren geleden liep. Het is inmiddels ook redelijk druk geworden op het strand, het paasweekend en relatief mooie weer doet veel mensen besluiten om het strand op te zoeken voor een wandeling. Plots loopt er een ander hardloopster zonder startnummer naast me, ze vraagt waarmee we bezig zijn en kijkt verbaast als ik de afstand vertel. Daarna versnelt ze weer en loopt bij de volgende opgang weer van het strand af. In mijn hoofd ben ik de hele tijd aan het rekenen of ik de finish nog binnen de limiet kan halen, onmogelijk

is het nog niet, maar alleen in de positieve berekeningen haal ik het nog, dus dan daar maar vanuit gaan. Ik twijfel toch telkens weer of ik er bij de volgende post niet mee zal kappen, als ik realistisch ben weet ik dat ik het niet ga halen. Ik stel het besluit uit tot bij de volgende post. 40 km na ruim 4,5 uur, nog 5 uur voor de volgende 40 kilometer. Normaal geen probleem, maar de gemiddelde snelheid is niet erg hoog meer. Ik wandel regelmatig een kilometer en loop dan weer 2 kilometer, als ik dit vol houd haal ik het net, maar ik weet ook dat ik dit waarschijnlijk niet vol houd. Dan zie ik de volgende post en als ik dichterbij kom zie ik net een andere loper vertrekken, ik ben dus niet de enige die het tempo zo laag heeft liggen, misschien kan ik hem nog bij halen.

Hondsbosserzeewering

Na 46 kilometer ben ik bij de volgende post, hier heb ik ook mijn eigen tasje met eten en drinken staan. De sportdrank en het eten laat ik liggen, het flesje cola neem ik mee en drink ik wandelend op, slechts kleine slokjes worden door mijn lichaam geaccepteerd waardoor het vrij lang duurt voordat het flesje leeg is en ik weer door kan lopen. De volgende post staat op slechts 8 km, waarvan 6 km verhard, over de Hondsbosserzeewering. Helaas krijg ik hier last van blaren, op beide kleine tenen. De eerste gaat al vrij snel stuk en geeft toch een paar minuten behoorlijk hinder. Tot overmaat van ramp begint het ook nog te regenen en de bezemwagen zo vlak achter me geeft ook al geen opbeurend gevoel. Wel heb ik hier steeds een loper voor mij in het zicht, ik schat de afstand op minder dan een kilometer, mijn doel nu is om hem bij te halen. Na 6 km gaan we weer het strand op en moeten we nog slechts twee kilometer tot aan de volgende post.

Het laatste stuk strand

Ik red het net niet om tot aan de post door te lopen en wandel de laatste paar honderd meter. Bij de post aangekomen zie ik meerdere lopers. Ik herken Rinus (rinusrunning) en vraag hem hoe het gaat. Niet goed is zijn antwoord, hij is gebeten door een loslopende hond en zal naar het ziekenhuis moeten, waarom laten mensen die beesten ook loslopen op het strand of uberhaupt op plekken waar andere mensen komen? Er is nog een loper die er hier mee stopt, de andere twee lopers gaan wel door, maar zijn nu aan het eten en drinken, ik neem een lauwe thee en een cola mee in de hand en wandel meteen door. Zo ben ik in ieder geval even van de bezemwagen verlost. De komende 8 kilometer zullen

we met zijn drieen telkens van positie wisselen. Ik wandel het meeste en word telkens ingehaald, maar als ik weer ga lopen is mijn tempo een stuk hoger en haal ik de anderen weer in. Na 66 kilometer is er ineens geen hard stuk strand meer te vinden en ik zak bij iedere stap een paar centimeter weg, het looptempo zakt weg tot wandeltempo en ik ga noodgedwongen maar weer wandelen, ik zie de limiettijd steeds lastiger worden, het hangt op een paar minuten en deze zware langzame kilometers kunnen nu net genoeg zijn om in het zicht van de haven te stranden. Na ruim 2 kilometer word het strand weer iets beter en ik ga weer lopen. De andere twee lopers laat ik nu echt achter me.

9 minuten

Met nog 45 minuten te gaan neem ik afscheid van het strand en mag ik nog 8,5 kilometer langs de dijk lopen. Normaal is dat geen probleem maar nu weet ik dat het niet meer gaat lukken, momenteel loop ik ongeveer 8,5 km per uur. Ik zie een busje op de dijk staan en vrees dat ik uit de race genomen ga worden, ik hoop op enige coulance van de organisatie, het zal slechts om een kwartiertje gaan dan is iedereen die nog loopt binnen. Het busje blijkt een gewone post te zijn, ik vul mijn bidon bij met water en loop door, over 5 kilometer moet weer een post staan waar we omkeren en terug lopen tot de marinekazerne Erfprins, deze extra lus is nodig om de afstand op exact 50 EM oftewel 80,5 KM te krijgen. Op weg naar het keerpunt kom ik Wietze en Jacob tegen, vorige week liepen we een heel stuk samen in Diever, zei gaan het wel halen, ik niet. Met nog 15 minuten te gaan ben ik bij het keerpunt, weer even water in de bidon en meteen door. De mensen bij deze post melden dat ik het nog

kan halen met een eindsprint, een eindsprint van 3,5 km na 77 kilometer gelopen te hebben, ze moesten eens weten hoe ik mij voel. 3,5 km in een kwartier is voor mij normaal al snel, laat staan nu. Ik ben blij dat ze me laten lopen. Net nadat ik het keerpunt gehad heb komen de laatste twee lopers eraan, ook zei zullen het niet halen. Om 18:00, na exact 9,5 uur lopen steek ik de dijk over, de vrijwilligers van de marine die hier staan sturen mij ook gewoon door de kazerne op, ik ga finishen, al is het dan buiten de tijd. Nog een klein rondje te gaan en dan naar de vlaggenmast waar de finish was. Alles is hier inmiddels opgeruimd, wel staan Jacob, Wietze, Hermy Heijman en Henri Tunnissen hier. Twee minuten later zijn ook de laatste twee lopers binnen. Omdat we buiten de tijd gefinisht zijn worden we niet opgenomen in de uitslag, wel krijgen we de medaille. Dit alles doet er voor mij niet toe, ik ben binnen, heb de 80,5 km volbracht in 9 uur en 39 minuten, 9 minuten buiten de limiet.

Na afloop met medaille onder de vlaggenmast

Na afloop

Na de finish meteen naar de douche en omkleden, dit gaat niet heel erg soepel meer, maar lukt wel. Dan naar de auto en liggend op de achterbank terug naar huis. Tijdens de terugweg lukt het weer om wat te eten en na thuiskomst heb ik behoorlijke trek, de toastjes, worst en chips moeten er aan geloven en de misselijkheid is weg. de paasdagen staan in het teken van veel eten met familie en weinig actief doen. Op woensdag wil ik weer een stukje gaan lopen en ik heb er echt zin in. Helaas denkt het lichaam er anders over, na 600 meter ben ik helemaal buiten adem, ik weet er uiteindelijk met veel pijn en moeite 5 km van te maken in 30 minuten en besluit het verder maar even rustig aan te doen.

Natuurlijk heb ik ook nagedacht over de 9 minuten en waar ik ze had kunnen winnen. De omstandigheden waren prima, ik had een lichte verkoudheid en veel te weinig training. Dat laatste is het enige waardoor ik het niet gehaald heb, gewoon te weinig getraind, op dit moment ben ik niet in staat om ultralopen tot een goed einde te brengen en daar moet de komende weken hard aan gewerkt worden, want op 8 mei staat de Ronde van Aruba op het programma, 75 km met een limiet van 9 uur. Ik ben inmiddels weer terug op Curacao en zal de komende weken dus weer hard moeten gaan trainen.

Cijfers

42 starters, 30 finishers binnen de limiet, 3 buiten de limiet, 9 uitvallers.

Totaal 80,5 km waarvan ruim 50 over het strand.

Meer gegevens en verslagen staan op ultraned

Marco

Drents Friesewold marathon

2010-04-11T20:09:00.002+02:00

Een marathon als training

Na een aantal maanden met weinig trainingskilometers en met twee ultralopen in het vooruitzicht moest er toch nog maar een lange duurloop gelopen worden. De eerste ultraloop, de Jan Knippenberg memorial (JKM) op 3 april is al over een week. Op woensdagmiddag vertrekken we vanaf Curacao naar Nederland, waar we op donderdagochtend vroeg aankomen. Zaterdag 27 maart is de Drents Friesewoldmarathon, een mooie test en training voor de 50 EM van de week erna.

Ongeveer een uur voor de start ben ik, bij het inmiddels bekende Dingspilhuus in Diever. Even het startnummer ophalen en dan naar de kleedruimte om de lange broek en het thermohemd aan te trekken, het is inmiddels alweer anderhalf jaar geleden dat ik voor het laatst in een lange broek heb gelopen. In de kleedruimte ontmoet ik twee friese lopers die ook de JKM gaan lopen, zei hebben echter de afgelopen maanden wel hun kilometers gemaakt. Daarna rustig naar de start, ik zie nog net de 28 km lopers vertrekken en kan Ronald (Chat & Run) nog net succes wensen. Bij de start, die iets is verplaatst ten opzichte van voorgaande jaren ivm de Q-koorts, ontmoet ik nog een aantal bekenden. Na een paar minuten begin ik het al behoorlijk koud te krijgen, ik ben deze temperaturen niet meer gewent.

Dan eindelijk de start, ik wil erg rustig lopen omdat er maar een weekje hersteltijd zit tussen deze loop en de JKM. Na de start loop ik dan ook helemaal achteraan. Na een paar honderd meter zakt er echter nog een loper terug en zijn snelheid is voor mij toch te laag. Ik loop in een mooi groepje dat strak 6 minuten per kilometer loopt. In dit groepje lopen ook de twee friezen en ik besluit om mij daarbij aan te sluiten. Na een uurtje hebben we 10 kilometer gelopen en zakt het tempo in het groepje iets terug en loop ik samen met Wietze uit de groep weg. We raken wat aan de praat over het lopen en natuurlijk over de JKM van komende week. Ongemerkt is het tempo omhoog gegaan en we lopen nu zelfs kilometers binnen 5 minuten. Na 25 kilometer volgt er een zandpad, een mooie training voor het strand van volgende week. Het tempo moet hier wel weer iets terug. Daarna draaien we een verharde weg op, de wind hebben we hier tegen en ik begin het weer koud te krijgen. Ten opzichte van Wietze moet ik nu een gaatje laten vallen. Vlak voor het 30 kilometer punt draaien we het bos weer in en loop ik weer naast Wietze. Ik verwacht nu elk moment een drankpost, die staan om de 5 kilometer en zou dus ook bij 30 kilometer moeten staan. Maar helaas op 31 kilometer nog steeds niks en ik besluit even te gaan wandelen. Dit is de eerste keer sinds begin december dat ik voorbij de 30 kilometer loop. Na ruim 32 kilometer eindelijk de verzorgingspost, weer een beker water, cola en wat banaan en dan door naar de volgende post. De laatste 10 kilometer wandel ik een paar keer, maar telkens als ik daarna weer ga lopen is het tempo meteen weer goed. Volgende week zal er ook af en toe gewandeld moeten worden. Dan ben ik voor dat ik het weet weer op het verharde pad naar de finish, nog een kleine kilometer met wat vals plat en dan door de finish. Eindtijd 4 uur 21 minuten, als ik dit volgende week ook zo kan lopen dan is er nog een kans dat ik binnen de limiet finish.

Ik heb in ieder geval weer genoten van deze mooie marathon, helaas was het stukje duingebied eruit ivm de Q-koorts, maar het blijft toch een van de mooiste marathons van Nederland. Volgend jaar hoop ik hier weer aan de start te staan.

Marco

Curacao HBN Law marathon

2009-12-07T13:03:00.003+01:00

Zondagochtend 02:30 en de wekker gaat, eigenlijk wil ik nog een paar uur slapen maar voor vanochtend hebben we andere plannen. Na 7 jaar afwezigheid is er eindelijk weer een marathon op Curacao en de temperatuur en het hoogteprofiel beloven een zware loop. Ik trek mijn loopkleren, die ik de vorige dag heb klaargelegd, aan en neem een goed ontbijt. Een half uur later stopt Jacob voor de deur en samen rijden we de stad in. Onderweg komen we nog een verdwaalde zwarte piet tegen die de boot na pakjesavond waarschijnlijk gemist heeft. Verder is er veel uitgaansverkeer en ook bij de snek's is het nog druk. Door het vroege tijdstip en het beperkte antal deelnemers (14 in totaal) kunnen we op enkele meters van de start en finish locatie parkeren. We melden ons bij de organisatie en krijgen ieder twee lampjes, zodat we goed zichtbaar zijn. Bij de briefing krijgen we te horen dat er niet voldoende fietsbegeleiders zijn voor elke loper, dus sommige fietsers zullen twee lopers in de gaten moeten houden. Alleen de koploper en de enige dame in het veld hebben een vaste begeleider. De verzorgingsposten zullen mobiel zijn en om de 3 km de lopers voorzien van water en Gatorade. Verder worden we erop gewezen dat we de route goed hadden moeten bestuderen, er staan wel pijlen langs de weg en ook de fietsers kennen de route, toch is iedere loper zelf verantwoordelijk. Aangezien Jacob en ik beide ervaring hebben met het foutlopen tijdens wedstrijden op Curacao hadden we als voorbereiding de route die de organisatie op het internet had gezet in de Garmins geladen, helaas was deze route iets te kort en zit er nu een extra lus aan, als dat maar goed komt.

Om even voor 4 uur, iedereen staat nog lekker te praten, worden we naar de start geroepen en even later mogen we beginnen. De eerste 50 meter zijn vlak, daarna begint het klimmen en na 100 meter laat ik de kopgroep gaan, ik wil op deze klim niet teveel energie verspelen zo vroeg in de loop. Als dan na ruim 500 meter rustig klimmen de Julianabrug (55 meter) echt begint en het een stuk steiler wordt besluit ik te gaan wandelen. De loper waarmee ik samen aan de klim begin loopt wel door, maar op de top is het gat slechts 50 meter en na de afdaling lopen we weer samen. Het veld is door deze hoge brug dusdanig uitelkaar geslagen dat ik voor ons geen lampjes meer zie en ook achter ons is het erg donker terwijl we op een lange rechte weg lopen.

Na de brug lopen we door Punda naar de Penstraat, hier zitten een aantal stukken vals plat in, maar doordat we nog helemaal fit zijn merk ik het niet zo zeer. Doordat ik na de brug samen met de enige dame in de marathon ben komen te lopen hebben we nu twee fietsbegeleiders bij ons, aangezien ik al vrij snel alleen liep was er een fietser achter mij gebleven. Na 3 km de eerste verzorgingspost, weer de inmiddels bekende zakjes water en ik drink er twee leeg. Het is rustig op straat en we worden slechts een enkele keer gepasseerd door een auto. Na ruim 6 km merk ik dat mijn lichaam teveel vocht heeft en moet ik even stoppen om hier wat aan te doen. De komende 500 meter gebruik ik om het gat naar de andere loopster weer dicht te lopen. We zeggen nauwelijks iets tegen elkaar, toch loopt het prettig samen.

Tijdens de start spetterde het een beetje, na een half uur worden we echter getrakteerd op een redelijke bui, het koelt af naar en aangename 26 graden. Helaas zie ik in het donker een plas over het hoofd en met een doorweekte schoen zal ik de resterende ruim 30 kilometer moeten lopen. De eerste 10 km gaan in iets meer dan een uur, mooi op schema. Aangezien ik weinig getraind heb en de omstandigheden hier niet ideaal zijn ga ik uit van een tijd onder 5 uur, ik ben weggegaan op een schema wat op 4:30 uit zou komen, maar als de zon op komt zal er een behoorlijk verval zijn.

We draaien de Caracasbaaiweg op, een drukke weg die Jan Thiel verbindt met de stad. Voet en fietspaden hebben ze hier niet dus we lopen gewoon op de weg, die door de regen nat en erg glad is geworden. Uit tegenovergestelde richting komt een auto met behoorlijk hoge snelheid aangereden. De auto passeert ons en we horen piepende banden, een blik over de linker schouder doet ons beseffen hoeveel geluk we hebben, de auto is in en flauwe bocht gespind en staat nu 180 graden de andere kant op nog net op de rijbaan. Als we 10 seconden langzamer hadden gelopen dan hadden we de finish waarschijnlijk niet gehaald, nu lopen we ongestoord verder.

Aan het einde van deze weg zien we een heleboel blauwe zwaailampen. Net voordat we daar zijn buigt de route linksaf, maar het lijkt erop alsof hier een bestuurder minder geluk gehad heeft. Voor de 4 keer neem ik weer twee zakjes water en drink ze lopent op. Na de brug heeft het parcours de eerste twaalf kilometer rustig gegolfd met slechts 1 klim. Nu verandert dat en gaan we omhoog en naar beneden. Net op het moment dat ik merk dat het niet erg soepel (al bij kilometer 15, dit gaat heel zwaar worden) gaat biedt de andere loopster een stuk eierkoek aan dat haar fietsbegeleider bij zich heeft, dit geeft weer een hoop extra energie waardoor ik weer lekker ga lopen. Even later staat er een pijl linksaf terwijl mijn Garmin rechtdoor zegt, gelukkig heb ik drie man bij me die de route wel kennen en we gaan rechtsaf, dit is de extra lus die nodig was om de afstand op 42,2 km te krijgen. 10 Minuten later meld de Garmin zich weer, we zijn terug op de route en vanaf nu kan ik de weg zelf dus ook vinden.

Het blijft heuvelachtig, het zijn niet de Ardennen, toch begin ik het te merken. Telkens als we heuvelop gaan moet ik een klein gaatje laten vallen en in de afdaling kom ik weer bij. Even voorbij kilometer 15 zijn we weer een post gepasseerd, rond kilometer 18 verwacht ik dus de volgende. Helaas komt die pas bij kilometer 21, 6 km in deze omstandigheden was toch echt teveel om zonder water te lopen en dat zal ik straks waarschijnlijk wel gaan merken.

De halve marathon lopen we binnen de 2:15, dus nog steeds op schema. Rond kilometer 23 zijn we echter aangekomen op een stuk weg dat bijna een kilometer lang heel ligt omhoog loopt, ik zie de andere loopster dan ook steeds iets verder uitlopen. Als het dan even weer wat vlakker word zie ik dat er ongeveer 100 meter tussen ons zit. Dit blijft een aantal kilometers ongeveer constant. Bij kilometer 28 hebben we een paar honderd meter een dalende weg en zonder er erg in te hebben loop ik heel langzaam het gat dicht zodat we op 29 kilometer weer even samen lopen. Helaas voor mij komt nu het zwaarste deel van deze ronde, de komende kilometers zijn vrijwel allemaal omhoog. Al vrij snel loop ik weer alleen, omhoog kan ik mijn tempo niet vasthouden.

Het is inmiddels licht en de zon staat alweer ruim boven de horizon, vanaf kilometer 27 is de temperatuur mee gaan stijgen met de kilometers, inmiddels dus tot boven de 30 graden en het kleine beetje wind dat er is hebben we in de rug. Na weer twee kilometer vals plat komen we bij een serieuse klim, niet erg lang maar wel erg steil, ik voel hier al mijn energie wegvloeien, maar kom toch lopend boven. Helaas is boven niet de top, we blijven door klimmen en iedere keer als je denkt de top te zien ga je een bocht door en gaat het verder omhoog. Na 33 kilometer krijg ik een blaar op mijn teen die even later openknapt, dit samen met de klimmen en de hitte zorgen ervoor dat ik even ga wandelen. Dan eindelijk de top bereikt, we krijgen ongever 200 meter afdaling waarbij het tempo weer omhoog kan.

We mogen linksaf en lopen nu op een drukke weg, ondanks het feit dat het zondagochtend is is het toch al behoorlijk druk op de weg en niet iedere automobilist lijkt het prettig te vinden dat er mensen op de weg lopen. Soms rijden ze wel erg hard en dicht langs mijn arm. Ook de zwarte rookpluimen die de meeste auto's hier produceren zijn niet erg prettig. Deze weg zullen we ongeveer 6 km volgen en aan het einde zit er nog een lange steile klim in. Maar voordat we daar zijn is de weg ook alles behalve vlak. Ik krijg regelmatig waterzakjes aangereikt en ipv twee neem ik nu telkens vier, ik drink ze voor drie kwart leeg en de rest gebruik ik om af te koelen, we lopen vol in de zon en uit de wind. Heuvelop ga ik nu regelmatig over in een wandelpas, het is helemaal gebeurd, ik voel me leeg en kan geen normaal tempo maar vasthouden, alleen in de stukjes naar beneden ziet het er nog enigzins normaal uit.

Al ruim voordat we aan het einde van deze lange weg zijn heb ik mij voorgenomen de laatste klim te wandelen. Rond 40 kilometer is het dan zover, wat kan een heuvel toch hoog lijken als je helemaal kapot bent. Uiteindelijk kom ik boven, nu linksaf de winkelstraat van Otrobanda door, ruim en kilometer en dan linksaf voor een laatste lus naar de finish. Na de bocht linksaf schrik ik, ik wilde de laatste kilometer lopen, hier wacht echter nog een steile klim van 400 meter, dat lukt nu niet meer, dus weer wandelen. Dan eindelijk het bordje 100 meter in zicht, hier rachtsaf en dan is de finish te zien, het loopt hier naar beneden, dus kan het tempo weer omhoog. Bij de finish staan een aantal collega's die de halve marathon gelopen hebben en op mijn slechtste marathon ooit word ik enthousiaster binnen gehaald dan ooit tevoren.

Na afloop zitten we even allemaal na te praten en genieten van de meloen, banaan, broodjes en het bier dat de organisatie ons aanbied. Dan volgt de prijsuitreiking, na de prijzen voor de halve marathon volgt de marthon. Alle lopers worden naar voren gehaald, krijgen een applaus en er wordt een groepsfoto gemaakt, als het aan de sponsor en organisatie ligt was dit de eerste marathon in een lange reeks op Curacao die ieder oneven jaar gehouden gaat worden. Dan nog de prijzen, met mijn 4:53:15 heb ik toch nog een beker gewonnen, ik ben 3e in mijn leeftijdscategorie.

Als ik de verhalen van andere lopers zo hoor zijn ze het er unaniem over eens dat het een hele zware marathon was en zonder twijfel de zwaarste van ons koninkrijk. Over twee jaar zal ik er niet bij zijn, volgend jaar vertrekken we weer van Curacao. Ik hoop voor de organisatie dat er dan wat meer deelnemers zijn en misschien een mooi excuus voor een vakantie naar Curacao voor de Nederlandse lopers.

Marco

Marabana (Havana, Cuba)

2009-11-25T12:45:00.007+01:00

Het was al weer 6 maanden geleden dat ik voor het laatst een (ultra)marathon had gelopen. Aangezien het aanbod op Curacao zeer beperkt is (1 marathon per 2 jaar) hebben Jacob en ik besloten dat we een loopje ergens anders in het gebied te zoeken, verschillende loopjes zijn de revue gepasseerd, de één was te lang de ander op het verkeerde moment, uiteindelijk viel ons oog op de Marabana, een marahon in Havana, wat naast de marathon natuurlijk ook een leuke bestemming is om eens rond te kijken.

Toen deze beslissing eenmaal genomen was moest natuurlijk de reis en inschrijving geregeld worden. Dit bleek toch niet zo simpel te zijn vanaf Curacao als gedacht en het zou dus geen weekend worden, maar een volle week, aangezien er geen andere verbinding beschikbaar is (vanaf Nederland kun je wel rechtstreeks). Onze vlucht vertrekt op dinsdag, waarna we een nachtje slapen op Jamaica en op woensdag het laatste stukje naar Havana vliegen. Een week later hetzelfde verhaal, op maandag vertrek vanaf Havana en op dinsdag terug op Curacao. Daarna kunnen we hotels gaan regelen, voor Cuba gaan we niet moeilijk doen en nemen we een pakket met stadstour, gids, transfers, inschrijving en alle andere zaken die nodig zijn, daar hoeven we ons nergens druk om te maken, ...oh ja toch, voor Cuba hebben we een visum nodig, geen probleem, even ophalen in Den Haag, is zo gepiept. Helaas is Den Haag ruim 8 uur vliegen hiervandaan en door ons werk kunnen we onze paspoorten niet missen, dus opsturen is geen optie. Gelukig brengt een visumburo uitkomst, we kunnen alles inscannen en doormailen en zo hebben we uiteindelijk ook dit rond.

Aangezien we nu dus ineens een week weg zijn moet ook het thuisfront nog overtuigd worden van het nut van deze trip, maar met een weekendje shoppen in Miami in het vooruitzicht zijn de dames snel om.

Dan moeten we nog overnachten op Jamaica, even op internet zoeken en de goedkope hotelletjes zijn zo gevonden, slechts 48 dollar per nacht, helaas komen er darna dusdanig extra kosten overheen voor transfers, ontbijt enz dat we nog even verder zoeken. Dan kom ik een all-inclusive aanbieding tegen met 50% korting, waardoor deze slechts 30 dollar per nacht duurder is dan alleen aan kamer, dat eten en drinken we er wel uit, dus boeken maar.

Ons iets te luxe hotel op Jamaica.

Het enige wat dan nog rest is trainen, helaas gaat dat niet al te goed en kom ik slechts tot 1 lange duurloop van 20 km en wat kortere trainingen, voor een goede tijd gaan we toch niet en uitlopen binnen de limiet van 5 uur zal wel lukken.

Dan is het eindelijk zover, op dinsdagmiddag pikt Jacob mij op en zonder problemen checken we in op de Air Jamaica vlucht naar Montego Bay. Op het vliegveld komen we een Antilliaanse loper tegen die we herkennen van de kortere wedstrijden hier op het eiland en hij blijkt samen met nog vier lopers hetzelfde doel te hebben, ook hij zal de marathon lopen en zijn vrienden de halve marathon. Na en kort vlucht van 75 minuten staan we dan op Jamaica, we gaan naar de bali waar we onze vouchers voor de transfers omwisselen en krijgen hier toch rare blikken als we zeggen dat we morgenochtend weer terug naar het vliegveld willen, "Yo man, your only one night in the Gran Palladium" waarop wij allen maar bevestigend kunnen antwoorden"en ons een "your crazy" oplevert. We zijn de enige twee in de bus en de chauffeur praat ons bij over het eiland en geeft ons tips wat we moeten gaan zien en doen op Jamaica, ook hij kijkt raar als we zeggen dat we slechts 1 nacht blijven. Wij beginnen te twijfelen aan het hotel, maar de cauffeur zegt dat het een prima plek is terwijl hij door het drukke, in onze ogen, ongeregelde verkeer zich een weg baant.

Bij het hotel aangekomen blijkt het de beste beslissing tot nu toe geweest te zijn om dit te boeken, in één woord geweldig, goede restaurants, een erg grote kamer met Jacuzzi en alle luxe die je maar kunt bedenken. Per electrische glofkar worden we naar onze kamer gebracht en meteen snappen we waarom iedereen ons voor gek verklaarde, hier moet je niet na één dag alweer vertrekken. We verheugen ons nu al op de terugreis, dan mogen we hier weer een nacht verblijven.

De volgende dag, na een uitgebreid ontbijt vertrekken we weer, ook nu loopt alles vlekkeloos en na een uurtje vliegen staan we op Cuba en zijn we 50 jaar terug in de tijd. Op het vliegveld moet iedereen apart in een hokje waar een douanebeamte wat vragen stelt over het doel van de reis enz. waarna hij een knop in drukte en je de deur aan de andere kant kunt openen, daar weer een aantal controles van bagage tot medisch, maar zonder enig probleem komen we overal door en zien we onze namen op een bordje staan, ook dit loopt dus gesmeerd, even geld wisselen, helaas hebben we dollars ipv euro's wat 10% extra belasting betekent bij het omwisselen, maar dat mag de pret niet drukken.

Twee dagen voor de marathon slaan de golven nog over de kade, tijdens de marathon was het gelukig een stuk rustiger
Op het vliegveld hadden we al veel oude vliegtuigen zien staan, op de weg rijden ook veel oude auto's uit de jaren 50 waarvan de meesten er als nieuw uitzien. Het hotel is in niks te vergelijken met dat van de avond ervoor, alles is simpel, maar het voldoet. Als we op onze kamer komen blijkt daar echter iets te zoemen, we zetten de airco uit en gaan op zoek wat het is, het komt ergens van onze kamer maar we kunnen het niet lokaliseren, nadat ook twee medewerkers van het hotel het niet hebben kunnen vinden vraag ik Jacob of hij zijn vibrator mischien aan heeft staan, waarop hij meteen nee zegt.......maar wel mijn electrische tandenborstel, als hij zijn koffer opent hebben we de boosdoener al snel te pakken, wij moeten lachen, de Cubanen lijken het niet zo grappig te vinden. De startnummers moeten hier van tevoren worden opgehaald, er zijn geen wachtrijen, toch ben je zo een half uur verder.
De dagen daarna doen we nog een stadstour, moeten we onze startnummers halen en lopen we een training van ruim 8 km op het strand. Op zaterdag is de pastaparty en daarna gaan we even liggen om 's avonds nog een paar borden pasta naar binnen te werken. Dan is het eindelijk zondagochtend en maken we ons klaar voor de marathon, geen twijfel over kleren, het is toch warm, een snel ontbijt en op naar de start waar het al aardig druk is. We geven onze rugzak aan onze gids die hier op ons zal wachten en gaan in het startvak staan, het is erg druk met ruim 3000 deelnemers op de verschillende afstanden. Allereerst mogen de gehandicapte sporters starten, enkele rolstoelen en mensen met 1 been die op krukken de halve marathon hinkelen. wij mogen 5 minuten luisteren naar een opname van een toespraak, geen idee wie het is en verstaan doen we het ook niet, maar het zal ongetwijfeld over de revolutie gaan.

De t-shirts en startnummers zijn binnen
Om 7 uur mogen we starten, bij een frisse 23 graden beginnen we aan onze tocht van twee rondes door de stad. De eindtijd doet er niet echt toe, toch moet je ergens op vertrekken en mijn idee is om op het schema van 6 minuten per kilometer te vertrekken en aan het eind wat verval om rond de 4 uur 30 minuten uit te komen. Het begin is, zoals zo vaak, weer iets te snel (5:30 per km). De eerste 8 kilometer zijn vlak en lopen langs de zee, twee dagen geleden sloegen de golven hier nog over de kade, nu is de zee een stuk rustiger en kunnen we droog lopen.
In Nederland zie je steeds meer lopers met kleine cameraatjes lopen, hier nog een voorloper daarvan, lopen en tekenen, 42,2 km lang op blote voeten.
Aangezien de temperatuur hier een graad of 5 lager is dan op Curacao loopt het heerlijk. Helaas is het de eerste ronde erg druk op het parcours. Veel lokale lopers lopen op blote voeten of op schoenen zonder enige demping of steun, als verwende westerse loper zou ik meteen blessures krijgen als ik dit zou doen.

Na 8 kilometer draaien we vanaf de kust de stad in en een kilometer later beginnen de heuvels, ze zijn niet erg hoog (44 meter) maar wel steil en er volgen er meerderen achter elkaar. Hier zakt het tempo dus ook wat in. Ongeveer 6 kilometer lang gaat het steil omhoog en naar beneden, darna gaat het over in vals plat en minder steile heuvel tot aan de finish.

De eerste ronde kom ik door in 1 uur 58 minuten, de temperatuur loopt op en met de heuvels die straks rond kilometer 30 weer gaan beginnen weet ik al dat en tijd binnen de 4 uur niet haalbaar is voor mij, ik laat het tempo zakken en ga over op het eerte plan, genieten. De halve marathon lopers zijn we nu kwijt en op de marthon zijn slechts iets van 200 man gestart, dus is het nu lekker rustig op het parcours, helaas is de stad inmiddels ontwaakt en neemt het verkeer ook behoorlijk toe, het parcours is goed afgezet en op iedere kruising staan meerdere agenten, toch loopt het niet prettig in de uitlaatgassen van al dit verkeer.

De verzorging is prima, iedere twee kilometer worden weer zakjes met water in sinaasappelsap aangereikt, normaal ben ik van mening dat je tijdens een marathon, zeker in de tropen, geen drankpost over moet slaan, nu waren er echter zoveel dat ik soms nog met een vol zakje alweer bij de volgende post passeerde.

Ik loop na 28 kilometer een stukje op met een Italiaan, veel praten is er niet bij ivm een taalprobleem, uiteindelijk raken we elkaar kwijt en even later loop ik naast een Duitser waarmee het praten wat makkelijker gaat, even later lopen we beide weer alleen en halen we elkaar regelmatig in. Zodra we de eerste heuvel beklimmen begin ik het toch zwaar te krijgen en besluit de steile hellingen op te wandelen. Ondanks het lage tempo zijn er niet veel lopers die mij voorbij gaan, sterker nog, ik haal nog steeds lopers in, het parcours is blijkbaar zwaarder dan menigeen gedacht heeft.

Ik loop voor de laatste keer langs het plein van de revolutie, Ché kijkt op ons neer en we lopen weer richting het oude centrum, nog slechts een kilometer of 5 te gaan. In het centrum is het alweer behoorlijk druk en blijkbaar is niet iedereen blij met dit evenement, mensen steken de straat over zonder op de lopers te letten. Na een laatste scherpe bocht naar rechts kom ik op het rechte stuk naar de finish, ik zie het Capitolio (replica van het Capitool) en de finishboog al staan. Jacob, die al binnen is, staat hier nog even aan te moedigen en dan is er de finish, 4 uur 24 minuten na de start.
De laatste meters tot aan de finish
We worden na de finish door een sportgebouw geloodst, waar we water, een medaille en een brok ijs krijgen, hier liggen ook een aantal lopers op brancards, het is er warm en vochtig en stinkt naar urine, ik loop hier zo snel mogelijk door om weer naar buiten in de frisse lucht te komen. Buiten staan tientallen halve marathonlopers te vragen om schoenen en shirtjes, als ik weer bij de finish ben wordt er voor de zoveelste keer door een lokale toploper een officieel Cubaans trainingspak of loopsetje aangeboden, we laten het zo en gaan terug naar het hotel.

De rest van de dag liggen we wat en bed en hangen wat aan de bar in het hotel waar we met enkele andere hotelgasten wat drinken om daarna gezamelijk te gaan eten. Het werd niet heel erg laat, maar was wel gezellig.

De volgende dag gaan we weer naar Jamaica, in het hotel eten we eerst van het buffet om vervolgens tot drie keer toe een steak te bestellen, die alle drie probleemloos weggewerkt worden. Tot besluit gaan we nog even langs het toetjesbuffet, na twee uur eten en drinken verlaten we het restaurant en twijfelen we nog even of niet ook het Indisch restaurant nog met een bezoekje zullen vereren, uiteindelijk gaan we maar naar de kamer, Jacob duikt in bed en ik ga nog even in de Jacuzzi zitten. De volgende ochtend neemt Jacob de Jacuzzi en slaap ik een uurtje langer, we plunderen het ontbijtbuffet en moeten weer naar het vliegveld.

En zoals aan alles komt ook aan deze reis een einde, om 3 uur zijn we weer terug op Curacao en een dag later gaan we weer aan het werk en begint de voorbereiding voor de volgende marathon, gewoon hier op Curacao op 6 december, het parcours zal zwaarder zijn en de temperatuur zal hoger zijn, dit alles zal zorgen dat ik waarschijnlijk nog langer mag genieten van de marathon.

Marco

uitslagen:http://www.inder.cu/beta/competitions/marathon&race/marabana/results/2009/19.pdf

Fatum run

2009-10-27T14:42:00.004+01:00

Afgelopen zondag werd op Curacao de Fatumloop gehouden. Deze loop over 10 km is, met ruim 3000 deelnemers, het grootste loopevenement op Curacao. Bij de start is het dan ook behoorlijk druk. Toch is het geen probleem om voor in het startvak te komen, de meeste deelnemers zullen namelijk de tocht wandelen.

Mijn voorbereiding was niet echt ideaal, met de week voor de loop een detachering op Sint Maarten waar ik slechts tot 5,5 km aan looptraining gekomen was. Als om 5 uur 's ochtends de wekker gaat, heb ik al helemaal geen zin meer. Toch sta ik op, de loopspullen liggen allemaal klaar en om 5:15 staat Jacob voor de deur. We rijden het rondje over Grote Berg en pikken onderweg John en Rob op, dan rijden we naar Wet & Wild, waar we straks zullen finishen. Daar staat Frans al op ons te wachten, zijn auto laten we hier staan en met zijn vijven vertrekken we richting startlocatie.

Na het ophalen van de startnummers lopen we even warm en praten wat bij met bekenden. Ook ontmoeten we hier Gilbert en Boudewijn waardoor het totaal aan lopers van Hato dit keer op 7 komt.

Om 06:30 starten we. De eerste paar honderd meter zijn meteen omhoog, daarna blijft het parcours glooien. Mijn doel was om weg te gaan op een schema van 55 minuten (het gehoopte marathon tempo over drie weken), maar al vrij snel zie ik dat het tempo te hoog ligt en ik laat de andere lopers gaan. Mijn tempo zakt naar iets boven de 5 minuten per kilometer.

Na drie kilometer komen we bij de eerste verzorgingspost, waar weer de inmiddels bekende waterzakjes worden uitgedeeld. Ik neem twee zakjes, het is al behoorlijk warm en met name de stukken voor de wind en in de zon merk je dat behoorlijk. Tussen 4 en 5 km haal ik Rob en Boudewijn weer in, het hoge tempo in het begin nekt ze nu en aanhaken lukt ze niet. Jacob en Gilbert zijn inmiddels al ver vooruit, Jacob zal in 46 minuten de finish bereiken, Gilbert een paar minuten daar achter.

Na 6 kilometer en een volgende verzorgingspost (weer twee zakjes water) komen we bij Changes (een sportwinkel) hier loopt de route dwars door de winkel, een lokale drumband staat er vrolijk op los te slaan en wij lopen de winkel via de ene kant in en komen er aan de andere kant weer uit. We zijn al in Salina, nu is het nog een lange rechte weg, met twee heuvels, hier gaat toch menig loper de man met de hamer tegenkomen, dit gedeelte ligt namelijk uit de wind en in de zon, met een temperatuur van rond de 30 graden en de heuvels merk ook ik dat ik mijn tempo niet kan handhaven, ik hoef echter niet, zoals menig andere loper, over te gaan op een wandelpas.

De laatste kilometer, weer wat wind tegen, dus verfrissing, echter nog wel een heuvel die opgelopen moet worden. John komt plots voorbijgelopen en finisht in ruim 51 minuten en ook ik blijf onder de 52 minuten. Even later gevolgd door Rob die Boudewijn voor weet te blijven en tot slot komt Frans binnen. Op het strand krijgen we fruit, water en eventueel bier, soep enz. de verzorging is hier wat dat betreft uitstekend. Helaas heeft Frans nog een minder prettige mededeling, zijn auto staat dan wel hier, de autosleutel ligt in de auto van Jacob en die staat bij de startlocatie. Gelukig zijn er genoeg opties om mee te rijden en een half uur later is jacob met zijn auto en de sleutel weer terug.

De middag herstellen we op het strand, maken nog een duikje en zorgen dat we voldoende vocht binnen krijgen. Het lopen ging lekker, het was echter maar een 10 km en over drie weken zijn het er toch echt ruim 42, de komende week dus nog maar wat duurloopjes om wat extra inhoud te krijgen.

Ayo,
Marco

Kareda Palu Blanku-Vaersenbaai

2009-09-29T02:35:00.005+02:00

Na een weekje vakantie op Aruba was het op zondagochtend tijd om weer eens een wedstrijd te lopen. De afgelopen week bestond voornamelijk uit eten en niets doen. Ik had slechts 1 loopje van 10 km in de benen en dat was nou niet echt een succes te noemen. Na zo'n 5 km zat ik al redelijk stuk. Aangezien ik al ingeschreven sta, ga ik toch maar lopen.

Om even voor 5 uur in de ochtend stopt Jacob voor mijn deur, we pikken ook Rob op en rijden naar Vaersenbaai. Op Vaersenbaai staat Frans al te wachten, zijn auto laat hij bij de finish staan, zodat we na de loop weer vervoer terug hebben. Met zijn vieren volgen we het parkoers in tegengestelde richting naar de start, de eerste 8 km hebben we inmiddels gezien, naderhand was het wel handig geweest als we ook de 4 extra kilometers even hadden bekeken.

Bij de start ontmoeten we ook Gilbert, zodat we met 5 lopers van Hato aan de start staan. Voor Rob en Frans is het de eerste hardloopwedstrijd die ze lopen en zij zullen de 8 km lopen, Gilbert, Jacob en ik starten op de langste afstand (12 km).

Om 6 uur starten we, de eerste kilometers loop ik in een groepje met oa Gilbert en Rob in een tempo van iets onder de 5 min/km, voor mij te snel en ik laat het groepje al snel gaan, ook Rob laat het groepje gaan en we blijven bij elkaar in de buurt lopen.

De eerste twee kilometers zijn verhard en zijn vals plat, daarna komen we op een pad dat deels onverhard is en waar wat gaten in zitten, ook begint het wat heuvelachtig te worden. Even later lopen we langs de zoutpannen waar een grote groep flamenco's zit. Op 3 kilometer komen we bij de eerste verzorgingspost, ik neem weer twee zakjes water en loop door. Even later zijn we weer op een verharde weg die slechts een beetje omhoog loopt.

Zoals bij de andere loopjes hier op Curacao verwacht ik ook nu na 5 km de volgende verzorgingspost, deze staat er echter niet en pas bij 6 km kan ik weer wat water krijgen. Momenteel is het hier het warme seizoen, de temperatuur is 's ochtends al ruim boven de 30 graden en het kleine beetje wind dat er is hebben we in de rug, de twee zakjes water zijn dan ook meer dan welkom.

Op bijna 8 km zie ik Rob vlak voor mij links af slaan naar de finish, hij zal de 8 km in een keurige 42:08 finishen. Ik moet nog even door, het gaat zwaar, maar de laatste 4 km zal ik met een beetje doorzettingsvermogen toch wel op een redelijk tempo door kunnen lopen. Als ik echter de flauwe bocht bij het 8 km punt passeer zie ik plots dat het parkoers niet meer een beetje glooit, maar dat we nu toch een behoorlijke heuvel over moeten, het tempo zakt dan ook behoorlijk terug. Boven aangekomen verheug ik mij al op de afdaling, maar zie ook meteen dat er nog een heuvel volgt en daarna nog 1 voordat we een steile afdaling naar de kust maken om daar om te draaien en weer terug over dezelfde heuvels naar de finish kunnen lopen. Het heuvelop lopen gaat mij zwaar af en ik verlies veel tijd in deze laatste 4 km.

Dan mag ik ook eindelijk de bocht om naar de finish, Frans, Rob, Jacob en Gilbert staan daar inmiddels te wachten, samen lopen we naar de verzorginszone waar we soep, meloen, sap, banaan en bier kunnen krijgen. We houden het bij de soep en het fruit en laten het bier nog even staan, dat drinken we vanmiddag na het duiken nog wel.

Mijn tijd is uiteindelijk 1:10:38, een zeer zwakke prestatie, maar veel meer zat er vandaag niet in. Jacob lukt het nog net om binnen het uur te blijven, al is het slechts met 3 secondes en Gilbert komt tussen ons in in ruim 1 uur en 5 minuten over de streep.
Volgende maand is de Fatum-loop over 10 km misschien gaat het dan beter, daarna volgt de marathon, maar als het zo zwaar gaat als momenteel dan gaat dat een hele opgave worden. Er is dus nog vel trainingsarbeid te verrichten.

Ayo,
Marco

RUN 09

2009-09-15T02:08:00.006+02:00

Brouksterrunners liepen weer de RUN

Zaterdag 12 september was het weer zover. We gingen weer een dagje naar Winschoten om met elkaar weer 10 rondjes van 10 km af te leggen. En dan rij je Winschoten binnen zo rond 09.00 uur, want de 1e loper moet om 10.30 vertrekken en dan krijg je al bijna geen plekje meer voor de auto.

Toch probeer je via omwegen en sluiproutes en smoesjes bij de verkeersregelaars dicht bij ons verzamelpunt te komen. Zelf kreeg ik de auto in de buurt van de Ranonkelstraat, maar Jan Henk bleef steken in Heiligerlee. En toen we op ons plekje kwamen stonden de hekken niet juist. Iemand van een ander team (beter bewegen) kreeg het voor elkaar om meer hekken te plaatsen zodat de lopers beter beschermd bleven.

3811
Ludolf Bosgraaf onze 1e loper was prima op tijd aanwezig, zodat de start van ons team geregeld was. Samen met Jan Henk v.d.Veen heb ik deze dag goed kunnen organiseren en hebben we alle lopers cq loopsters naar de juiste vertrek plek kunnen begeleiden. Want De Klinker is echt weg, wat toch even wennen is. Maar goed met veel volksmuziek en Radio Simone zat de stemming er de hele dag goed in.

3812 en 3813
Tanja van den Autenaar en Bianca Wever mochten deze loop ons damesteam vormen. Ze eindigden uiteindelijk binnen ons team op plaats 9 en 10. Maar toch hebben beide dames prima gelopen. Uiteraard werden ze onderweg rond kilometer punt 6.5 goed door de verdere aanwezigen aangemoedigd.

3814 en feliciteren
Dick was onze 4e loper en deed dit jaar weer mee. Vorige moest hij afhaken wegens een knieblessure. Naast zijn doelstelling binnen het uur te lopen had hij ook een doelstelling om de echtgenote van Fre Haan te feliciteren die precies vandaag jarig was. En Dick heeft beide doelstellingen gehaald. Het werd met 57.12 zelfs zijn snelste 10 km van dit jaar.

3815 en stijgen
Peter Nieuwold pakte de tijd van Dick als uitdaging en ging best wel een aantal lopers ook met rugnummer 5 voorbij. We zaten zo rond de 225e plek en ging mede door de 56.17 van Peter richting de 200e plaats. Jippie.

3816 en 3817
Erwin Kramer en Jan Henk van der Veen liepen uiteraard beide hun kilometers al was het zo rond deze tijd wat warmer aan het worden. Beide lopers kregen zo rond de 7e kilometer even een dipje, maar uiteindelijk mede door Jan Henk een verdere stijging in het klassement.

3818 en 3819
Jaap Boer en John van Dijk konden tijdens hun kilometers ook rekenen op enthousiaste toeschouwers. En ook dat leverde weer resultaat op. Jaap bleef net boven de 50 met z'n 50.27 en John werd met z'n 45.31 vandaag 3e binnen de Brouksterrunners.

3810
Bart Hanenburg, onze gastloper en invaller voor Moniek, deed het uitstekend. Bart liep 44.30 en werd hiermee 2e binnen de Brouksterrunners.

We liepen met ons team in de categorie overig en werden daarin 23e van de 52. Dus prima gedaan.

Veel minder teams dan andere jaren.
Dit jaar deden er bij de 10x10 km 246 teams mee. Vier jaar geleden waren dat er nog 316 teams.
Daardoor bleek het rustiger rondom het parcours maar ook gaten tussen de diverse deelnemers. In dit geval dus 70 teams minder is wel 700 lopers minder. Maar goed ons team de Brouksterrunners is een stabiel team dat bij uitval altijd kan rekenen op invallers. Ook al wordt je even gebeld met de vraag wil je meedoen Bianca. Dan is het jawoord al heel dicht bij. Toppie.

EINDTIJD 08.57.22

Tja, en voor je er op verdacht bent is zo' n dag ook zo weer voorbij. Nu naar huis met opnieuw
veel omleidingen. Maar het was weer een prachtige dag, een dag waar je weer heel veel bekenden hebt kunnen spreken. Hardlopen is prachtig als je alleen bent in de natuur maar zo'n dag met heel veel mensen om je heen is ook geweldig. Dus pakken we ook in 2010 de Run wel weer mee.

Dank
Alle lopers en toeschouwers en familieleden bedankt voor dit sportevenement. Ik kan niet bedenken wat er mis is gegaan. En dat hebben we met elkaar gerealiseerd. Nogmaals dank en tot ziens.

Groetjes van jullie vutter,
Dick Bosscher

Schottegatloop

2009-06-22T05:16:00.003+02:00

Op vaderdag werd op Curacao de Schottegatloop gehouden. Na de Ronde van Aruba en een paar weken weinig lopen ivm andere verplichtingen vond ik het wel weer eens tijd om de slippers in te ruilen voor een paar loopschoenen. Aangezien het lopen hier vaak op de loopband of op een korte ronde plaatsvindt (ivm verkeer en honden is een lange duurloop niet zonder risico) was dit dus een mooie gelegenheid om eens weer een andere ronde te lopen. Enkele jaren geleden (2006) was ik ook al eens deelnemer op deze 17 km loop en wist toen na 1uur 36 te finishen. Vandaag verwachtte ik daar niet aan te komen, rond de 1:40 was een mooie streeftijd.

De start van de wedstrijd is om 6 uur 's ochtends, dit betekend dus erg vroeg op staan en om 04:15 gaat dan ook mijn wekker al. Een half uur later pik ik een collega op die ook mee gaat lopen en samen rijden we naar de stad. Van de vorige keer weet ik nog dat het handiger is om de auto alvast bij de finish te parkeren, dat scheelt na afloop weer een wandeling. Het warmlopen is voor ons een wandeling over de Pontjesbrug naar de start. We zijn hier net op tijd om de wandelaars te zien vertrekken en hebben nog een half uur voordat we zelf mogen starten.

Om 6 uur mogen wij ook vertrekken, we lopen vanaf het stadhuis in Punda naar Salina, na 1 kilometer is er de eerste heuvel, deze is meteen erg steil en een paar honderd meter lang, mijn tempo lag iets hoger dan geplanned, maar door de klim kom ik op een gemiddelde van 5:26 per km, een schema waardoor de 1:36 mogelijk is. Na 3 kilometer is er de eerste verzorgingspost, hier worden zakjes water en sportdrank uitgedeeld, een erg goed systeem, de zakjes worden de loper per twee aangereikt waardoor je niet hoeft te stoppen en er geen opstoppingen ontstaan. Het zakje bijt je dan in een hoekje open en kan zonder te morsen op "volle snelheid" leeg gedronken worden, misschien een idee voor organisaties in Nederland????

Even later verlaten we Salina en lopen we de ringweg op, door het vroege tijdstip is het nog niet erg druk, toch blijft het een eng idee dat je op een grote weg loopt waarbij de auto's op een paar centimeter langs je razen. Voor ik er erg in heb zijn we alweer bij de volgende verzorgingspost, alweer 5 kilometer gelopen, weer twee zakjes water en doorlopen. De zon is inmiddels al ruim boven de horizon uit en de temperatuur loopt op van 26 graden tot even boven de 30 graden, toch zakt het tempo bij mij niet terwijl er her en der toch al lopers in de problemen komen nog voordat we op een derde van de afstand zijn.

Kilometer 7 en de volgende verzorgingspost, weer twee zakjes water, overslaan is onder deze omstandigheden geen optie en verder, het tempo blijft op de glooiende ringweg mooi vlak. Het lopen gaat heerlijk en zonder te versnellen begin ik mensen in te halen. De route loopt langs Rio Canario, vlakbij Suffisant waar ik tijdens detachering geplaatst was, ik passeer de Subway waar ik in die tijd vaak een broodje ging halen, nu loop ik gewoon verder.

Even later lopen we langs de Isla raffinaderij en als we die dan ook gepasseerd zijn verlaten we de ringweg en lopen richting Otrabanda. Voordat we Otrabanda binnen lopen staat er nog een laatste heuvel op het programma, weer erg steil en een paar honderd meter lang. Boven op de heuvel zie ik dat mijn gemiddeld tempo nog steeds 5:26 per kilometer is, Daarna draaien we Otrabanda in en beginnen we aan de laatste kilometers, een laatste keer drinken op kilometer 15 en dan versnellen naar de finish, de 1:36 gaat ruim gehaald worden. In de laatste kilometer haal ik nog wat lopers in en na 1 uur 31 minuten en 45 seconden passeer ik de finish, heerlijk vlak gelopen en nergens last van.

Na afloop zijn er bonnen voor de deelnemers om soep, bier, cola, meloen en banaan te halen, ik hou het bij de soep, cola en meloen. Het bier laat ik staan omdat ik vanaf 8 uur weer standby sta en na de goed gevulde soep heb ik geen trek meer in een banaan.
Deze zondag ben ik niet opgeroepen en de middag hebben we doorgebracht op een strandje, een heerlijke plek om te herstellen.

Ayo,
Marco

Lopen in de tropen (3)

2009-05-12T01:33:00.006+02:00

De Ronde van Aruba

Donderdag 7 mei, om even voor 12 uur word ik afgezet op het civiele deel van vliegveld Hato, volgens de borden start de check-in voor de vlucht naar Aruba om 12 uur. Maar, zoals ik hier inmiddels wel gewend ben, duurt het tot kwart over twaalf voordat er iemand achter de balie verschijnt.
Het inchecken gaat daarna vrij soepel en ook de douane en beveiliging passeer ik zonder problemen.
In de vertrekhal lees ik nog een stuk in het boek van Knippenberg en al vrij snel kunnen we boarden.

Twintig minuten na het vertrek vanaf Curacao stap ik uit op Aruba, er staan lange rijen voor de douane, maar voor mensen met een Nederlands paspoort is er een speciale rij, deze is een stuk korter en enkele minuten later kan ik mijn tas van de band pakken.
Na een korte taxirit loop ik om even na 3 uur marinebasis Savaneta op.
Allereerst drop ik mijn tas op mijn kamertje in de Longroom (officiersverblijf), daarna naar de sportschool om mij te melden, een programma en mijn koelbox met verzorging op te halen. De koelbox was reeds een dag eerder per boot aangekomen, i.v.m. werk kon ik zelf niet vertrekken op woensdag en moest dus een dag later per vliegtuig naar Aruba.
Aandacht tijdens de briefing
Voor de lopers begint het al op donderdagavond, allereerst een pastamaaltijd en daarna een briefing, daarna word ik aan mijn chauffeur voorgesteld (iedere loper heeft een volgauto i.v.m. veiligheid en verlichting) en krijgen we de nodige goodies uitgereikt namens de sponsoren.
Mijn chauffeur is een marinier die hier geplaatst is, Guus.
's Avonds praat ik nog met een aantal andere lopers over het parcours en lees ik het verslag van Vincent Schoemakers uit de Runnersworld van 2003 (het hangt hier nog altijd in de sportschool) nog eens door.
Met chauffeur en verzorgster bij de auto
Vrijdag is een rustige dag, veel eten en drinken en om 22:00 melden bij de start, de auto's worden in volgorde opgesteld, eerst de 8 solo lopers, daarna de 5 duo's en tot slot de 38 estafette teams van 4 personen. Het is een enorm wagenpark, 51 voertuigen, meest Jeeps en pick-ups, maar ook een enkele vrachtauto zullen vannacht achter de lopers aanrijden.
Bij de auto's heeft Guus nog een prettige verrassing, hij heeft een vriendinnetje overgehaald om hem gezelschap te houden, hij heeft geen idee hoe lang een loper over deze afstand doet en heeft haar verteld dat ze rond 5 uur wel ongeveer terug zou zijn. Ik help haar snel uit de droom en vertel dat de 8 uur wel gepasseerd zal worden, ze schrikt even, maar besluit toch mee te gaan. Dit is niet alleen voor Guus prettig, ook ik heb nu een verzorgster, zij kan vanuit de auto mijn drankjes aangeven, dan hoef ik zelf niet de koelbox in te duiken en kan ik mooi doorlopen.
Zenuwen voor de start
Even voor middernacht word het startgebied leeg gemaakt en mag de eerste loper zich melden onder de startboog. Om middernacht volgt het startschot en is de eerste loper weg, de tussenruimte tussen de lopers is 1 minuut, zodat de volgauto's meteen achter de juiste loper aan kan sluiten.
Ik mag als 5e loper starten, om 3 minuten na middernacht ga ik onder de startboog staan, nog ongeveer 50 seconden voor ik mag vertrekken en plots krijg ik last van zenuwen, twijfel, kan ik het wel, ik heb de laatste maanden veel te weinig getraind, nooit verder dan 32 kilometer en dan was ik al kapot, weken boven de 50 km waren uitzonderingen en nu wil ik 75 km achter elkaar lopen, waar begin ik aan. Dan nog het parcours, ik ken het niet, maar de verhalen spreken over een zwaar parcours, Vincent heeft het over een maanlandschap in zijn verslag en twijfelt tijdens het lopen of hij het wel zal halen, als zo'n ervaren en getrainde loper dat al heeft, wie denk ik dan te zijn om het te kunnen volbrengen.
Dan hoor ik de starter af tellen. 5..4..3..2..1..start ... ik start mijn Garmin en begin te lopen, de eerste meters voelen meteen goed en de twijfel is weg.

Na 300 meter sluit mijn volgauto aan en begint het feest echt, eerst rond de marinebasis, dan door een dorpje waar het bij de barretjes erg druk is en vervolgens over een verharde weg naar het eerste wisselpunt. Na ruim 3 kilometer komt het eerste estafetteteam al voorbij, de komende uren zullen er nog velen volgen.

Na ruim 9 kilometer zijn we bij het eerste wisselpunt en zijn we op de noordkust beland, vanaf hier is de ondergrond onverhard en liggen er veel losse stenen. Ik kijk op mijn Garmin en zie dat ik, op de eerste 500 meter na, steeds een gemiddeld tempo van 6:28 min/km loop. Het lopen over de stenen en zandvlaktes is zwaar, maar wel erg mooi, de aanmoedigingen van de estafette teams doen mij goed en ik geniet weer van het lopen.
Genieten van het lopen
Na ruim 18 km komen we bij wisselpost twee uit, meer dan een paar pionnen en enkele vrijwilligers staan er niet bij de posten, de enige verzorging die je onderweg hebt is dat wat je zelf in je volgauto hebt meegenomen, in mijn geval een koelbox vol met water, sportdrank en cola. Ieder 15 minuten drink ik al lopend een paar grote slokken water en bij post twee neem ik voor het eerst een bidon Vitargo, deze drink ik al lopend de komende kilometer leeg. Het derde traject heeft de meest hoogteverschillen, het zijn geen bergen, maar toch wel behoorlijke heuvels die met name erg steil zijn. Heuvel op laat ik het tempo zakken tot en veredelde wandelpas en heuvel af versnel ik weer iets waardoor mijn gemiddelde tempo op 6:28 min/km blijft staan.

Dan eindelijk post 3, het zware derde traject zit erop, maar het vierde traject is naar mijn idee zeker net zo zwaar, de heuvels zijn minder hoog, maar het pad is onduidelijker en er liggen grote rotsen, zelfs de 4X4's hebben hier problemen. Dit moet het maanlandschap zijn waarover ik gisteravond las. Het loopt hier niet eenvoudig, maar het is wel enorm mooi, de Caribische zee die op de rotsen beukt aan je rechter hand en een lang lint rode achterlichtjes in de verte van de auto's van de andere lopers.

Dan op 28 kilometer voel ik ineens een pijn in mijn linkerknie en een paar keer zak ik er bijna doorheen, ik schrik en ben bang dat dit het einde gaat betekenen, ik daal de volgende heuvels wat voorzichtiger af en even plotseling als de pijn kwam verdween het een kilometer later ook weer. Tot mijn eigen verbazing passeer ik de 30 kilometer nog redelijk makkelijk, dat was tijdens trainingen wel anders. Helaas duurt dit maar even en rond 35 kilometer heb ik het zwaar, ik neem een flesje cola en drink dit wandelend op om daarna weer te gaan lopen. Tijdens het wandelen wordt ik ingehaald door een solo-loper met startnummer 4, bij de vorige post heb ik hem ingehaald en bij post 4 staat hij weer even te rekken, als ik langs kom begint hij ook weer te lopen, gelukkig snapt mijn chauffeur wat er gebeurd en hij blijft achter de andere auto rijden, zonder veel te zeggen lopen we samen de volgende etappe, tot even voorbij het marathonpunt is het onverhard en liggen er veel stenen en rotsen, daarna passeren we de vuurtoren en komen we op de verharde weg, nog 30 kilometer te gaan.

Op 47 kilometer is de volgende post en ik neem weer een flesje cola uit mijn koelbox en moet even rustig aan doen om dit op te drinken, hierdoor loop ik weer alleen.
Nu begint het echt zwaar te worden en af en toe twijfel ik of ik het wel zal halen, ik zet die gedachten snel van me af en loop door, het tempo blijft wonderwel tijdens het lopen constant en is niet lager dan in het begin, wel verlies ik iets aan tijd doordat ik tijdens het drinken van de cola even wandel. Tot post 6 red ik het weer zonder wandelen, we lopen inmiddels langs de grote hotels aan de zuidkant van het eiland en bij post 6 drink ik wandelend mijn derde flesje cola leeg.

Dan begint het echt zwaar te worden, langs het vliegveld loopt het meer dan een kilometer vals plat omhoog, halverwege dit stuk moet ik weer even wandelen, het is inmiddels alweer dag geworden en de zon staat alweer aan de hemel, de temperatuur loopt snel op, wat het alleen nog maar zwaarder maakt.
Op het hoogste punt van dit traject ga ik weer lopen en hoor ineens achter mij een hoop lawaai, even later passeert een estafette loper met zijn gevolg mij, de aanmoedigingen doen mij goed, aanhaken is iets teveel van het goede, maar het feit dat ik ze maar langzaam zie uitlopen doet me goed.

Dan de laatste wisselpost, ook hier weer de nodige aanmoedigingen, het 4e en laatste flesje cola drink ik op en probeer weer te gaan lopen, dit lukt een ruime kilometer, daarna zit er weer een vervelende klim en moet ik weer wandelen, naar beneden kan ik weer versnellen. Op 6 km van de finish zit de laatste klim, ook deze moet ik wandelen, Guus laat zijn vriendin het stuur overnemen en besluit mee te lopen, deze extra stimulans helpt mij weer een paar kilometer verder, een paar honderd meter voordat we bij de kazerne zijn is het tempo echter volledig weg en ik zeg Guus dat ik even 100 meter wil wandelen, zodat ik de laatste ronde naar de finish weer fatsoenlijk kan lopen. De laatste kilometer versnel ik weer en op het laatste stuk naar de finish komt de snelheid zelfs nog weer even boven de 12 km/uur.
Finish
Dan eindelijk 8 uur 40 minuten en 59 seconden nadat ik startte ben ik weer onder de Red Bull boog waar het ook begon, ik heb diep moeten gaan, maar heb de finish gehaald en daar ben ik zeer tevreden over. Na het douchen duik ik mijn bed in, echt slapen doe ik niet, maar heerlijk is het wel.
's Avonds is er een feestavond met prijsuitreiking, geen van de solo-lopers blijkt onder de 8 uur gebleven te zijn, van de 8 starters zijn er slechts 5 gefinisht en blijk ik boven alle verwachting zelfs nog de 3e prijs in ontvangst te mogen nemen.

De daaropvolgende uurtjes hebben we daar dan ook de nodige biertjes op gedronken en na een kort nachtje konden we 's morgens vroeg weer per boot terug naar Curacao, slapen aan boord van HMS Pelikaan is heerlijk, van spierpijn heb ik vandaag niet veel last, maar wel van mijn verbrande gezicht, opgelopen tijdens het dutje op het achterdek van het schip.

Volgend jaar hoop ik goed getraind aan de start te verschijnen zodat ik deze tijd behoorlijk kan aanscherpen, voorlopig is het hier even rustig met de (ultra)loopjes, maar trainen blijf ik wel.
Rest mij niets meer dan de vrijwilligers en organisatie hartelijk te bedanken, natuurlijk een speciale dank aan mijn persoonlijke verzorgers, jullie waren geweldig.

Ayoooo

Lopen in de tropen (2)

2009-04-18T02:34:00.002+02:00

The road to Aruba

Inmiddels zijn we een maand verder, de trainingskilometers zijn opgevoerd, maar ik lig nog steeds achter op schema.
Allereerst zijn de omstandigheden hier niet ideaal om te lopen, de infrastructuur en de bewoners zijn beiden niet berekend op hardlopers, verder is het hier overdag te warm om te lopen en ben ik door het werk gebonden aan een 30 minuten-regeling (tijd om na een oproep aanwezig te zijn is 30 minuten) waardoor een duurloop lastig is.

Twee weken geleden kwam het zo uit dat ik overdag kon trainen, Max had een verjaardagsfeestje van 3 tot 6 en ik zou dan daar in de buurt gaan lopen, het rondje is daar erg heuvelachtig en de klimmetjes zijn lang en steil, daarnaast was er geen schaduw, na een uur was ik al redelijk leeg, eigenwijs als ik ben ben ik toch doorgelopen en was blij dat na in totaal bijna twee uur Margitt belde dat we naar huis konden. Het resultaat: bijna 19 km in 1:57 en dusdanig diep gegaan dat ik er de hele week tijdens de trainingen last van gehad heb, weer een trainingsweek verloren, ik heb er nog maar twee te gaan.

Tot deze slopende training had ik inmiddels al weer de nodig kilometers gemaakt op de loopband en had ik de ronde van 30 kilometer over de Hatovlakte ook al weer gelopen.
In de week na deze training ben ik 's ochtends om 4 uur opgestaan om de ronde over de vlakte weer te gaan lopen, het eerste stuk langs de weg was heerlijk rustig en rond de tijd dat het druk werd op de weg liep ik al op de Hatovlakte, waar het altijd rustig is. Vanaf het begin liep het al niet lekker, maar ik had het idee dat het wel beter zou gaan als ik eenuurtje onderweg was.
Helaas gig het na een uurtje lopen alleen maar slechter en na ruim 15 kilometer moest ik al wandelen. Het zonnetje was inmidels alweer boven de horizon uitgklommen n ik kon nog wel genieten van het rode zand, de rotsen en flora en fauna op de vlakte, wat is het toch heerlijk om zo alleen te mogen lopen met alleen het geluid van de beukende oceaan op de rotskust en zingende vogels om je heen.
Helaas bleef het niet bij deze ene wandeling, telkens als ik weer ging lopen was het lichtje na een kilometer of 2 weer uit en dan duurt het lang voordat eindelijk de weg van de vakte af in zicht komt.

Na ruim 20 kilometer kom ik dan bij het boerderijtje uit, hier loopt een verharde weg omhoog, normaal heb ik het al zwar op deze klim, nu moet ik vanaf het begin wandelen, gelukkig komt na bijna twee kilometer ook aan deze klim een einde en kan ik mijn weg vervolgen op de rand en in de berm van de hoofdweg, waar je continu moet opletten omdat sommige $#% ^%$&* het nodig vinden om je te snijden of om in te halen als ze je passeren.
Ik ben inmiddels bijna drie uur onderweg, ik heb mijn beide bidons leeg en de anderhalve liter water in mijn rugzak is ook bijna op. Na 25 kilometer kom ik langs een supermarkt en koop ik twee flesjes cola, al wandelent drink ik ze leeg en begin dan weer te lopen, het gaat weer enigzins lekker en ook de laatste heuvel kom ik lopend over, nu nog een ruime kilometer en ik ben thuis, ik hou iets van tempo vast en bereik ons huis na 3 uur en 53 minuten, de Garmin geeft 30,55 kilometer aan.

Na deze training heb ik besloten om eerst maar eens een paar dagen goed te herstellen alvorens ik de trainingen weer op pak. Dit lijkt te werken, afgelopen dinsdag ben ik weer op de loopband gestapt en heb 28 km in 1:36 gelopen met een goed gevoel en een behoorlijk negatieve split, gisteren moest ik vliegen en ben ik lopend naar het vliegveld gegaan, slechts 7,5 km, maar wel overdag en met een aantal behoorlijke klimmen, ook dit voelde goed.
Vandaag was weer een rustdag en voor morgen staat er weer een loopbandtraining op het programma (ik heb de wacht dus buiten lopen is geen optie).

Het vertrouwen in een goede afloop op 8 mei was helemaal weg, langzaam begint ht wat terug te komen en begin ik weer hoop te krijgen in het volbrengen van de 75 kilometer, een goede tijd zal er zeker niet in zitten, daarvoor heb ik momenteel een te grote trainingsachterstand.
Nog drie weken en dan moet het gebeuren, als alles goed gaat loop ik de komende week een duurloop van rond de 40 kilometer en daarna is het tijd voor hestel, dat gaat hier toch iets langzamer dan in Nederland.

Marco

Lopen in de tropen (1)

2009-03-12T01:06:00.002+01:00

Sinds begin februari woon ik op Curacao, het (ultra)lopen is daardoor een beetje op een laag pitje komen te staan maar inmiddels heb ik weer een doel en ben ik weer begonnen met trainen.
Mijn eerste doel is de Ronde van Aruba op 8/9 mei, deze loop gaat, zoals de naam al doet vermoeden, rond het eiland Aruba.
Dit rondje is 75 km en gaat voor een groot deel over rotsen en onverharde paden.
Via een aantal berichten op dit blog zal ik bijhouden hoe de training en voorbereiding gaat, hier volgt dus het eerste deel, met helaas nog maar weinig kilometers.

Het begon allemaal in januari, na de 6 uur van Heerde had ik niet meer gelopen en de eerste weken hier waren ook erg druk waardoor het trainen er vaak bij in schoot, ik ben op een totaal van 4 trainingen van een half uur uitgekomen, veel te weinig voor een lange afstand loper.
De maand februari begon ook nog erg slecht, we kregen de sleutel van ons nieuwe huis en moesten dus behoorlijk klussen, enkele trainingen van ruim een uur waren het resultaat.
De weken daarna ben ik langzaam wat meer structuur aan het brengen in het leven hier, hier hoort dus ook het lopen bij.

De afgelopen twee weken heb ik dan ook meerdere loopjes op de loopband volbracht (tussen 12,5 en 21,5 km). Ivm de temperatuur en het feit dat ik regelmatig de "wacht" heb, ik moet dan binnen 30 minuten op het vliegveld zijn, kies ik regelmatig voor de band.
De loopband kan echter niet op tegen het genot van het buiten lopen, hier is echter buiten lopen anders dan in Nederland, voet- en fietspaden kenne ze hier niet en met lopers word in het verkeer absoluut geen rekening gehouden, tevens lopen hier erg veel honden rond (veelal zwerfhonden) die het lopen toch iets minder ontspannen maken.

Vorige week heb ik het lopen naar het werk eens getest, dit is ruim 7 km en bevat een paar, voor nederlanders, pittige klimmetjes. Doordat ik over de doorgaande weg moet lopen is het niet ideaal, maar het is wel goed te doen. Een andere loopronde die ik regelmatig loop is de "waterfabriek", dit is een ronde van 4 of 6 km met een heuvel en grotendeels verkeers- en hondvrij.

Afgelopen zaterdag heb ik eens een groter ronde geprobeerd, ik ben van huis naar het vliegveld gelopen en daar de Hatovlakte op gegaan, hier loopt een onverhard pad langs de woeste noordkust, ik weet dat er bij Grote Berg, waar wij wonen, geen opgang zit, maar had gehoort dat er bij de windmolens een paar kilometer verderop wel een opgang zit, dus daar wilde ik naar toe lopen.
Ter hoogte van de windmolens vind ik meerdere paden omhoog, ik probeer ze allemaal, maar ze lopen allemaal dood.
Ik had mij voorgenomen ongeveer 2 uur te gaan lopen, die zitten er nu inmiddels op en ik weet dat ik nog lang niet thuis ben. Het is al ruim een uur donker, maar dankzij mijn hoofdlamp kan ik nog genoeg zien, dit kan echter niet voorkomen dat ik over een steen struikel en val (midden op een grote verlaten vlakte in het begin van de avond, misschien was dit niet zo'n slim idee), gelukkig kan ik weer opstaan en door lopen. Ik weet echter nog steeds niet waar de weg omhoog zit en terug lopen zal mij een training van een ruime marathon opleveren, zoveel drinken heb ik niet bij me en ik loop dus al zoekende door.

Na nog een half uur lopen zie ik eindelijk laampjes in de verte verschijnen, daar zal dus ook wel een weg naar toe lopen en als ik er aan kom is dat inderdaad het gaval. Ik kom op een verharde weg die ruim 2 kilometer omhoog loopt, maar kan dan uitendelijk wel bij de weg uit die mij terug naar huis zal brengen, dit is echter nog wel een kilometer of 8, een paar kilometer later zijn mijn flessen leeg en begin ik toch dorst te krijgen, ik ben al ruim 3 uur onderweg en ben nog niet bij Grote Berg, het begint zwaar te worden en de klimmetjes die ik tegen kom ga ik wandelent naar boven.

Na 3 uur 30 minuten kom ik dan eindelijk uitgeput thuis, ik was van plan een uurtje of 2 te lopen en had de ronde ingeschat op ruim 20 km, maar dit bleek, incusief het fout lopen op de doodlopende paden, 32,5 km, mijn eerste serieuse duurloop dit jaar, maar de volgende keer bereid ik mij beter voor als ik deze ronde ga lopen.

Twee dagen later ben ik weer volledig hersteld en pak ik weer 21,5 km op de loopband, ald ik dit zo door kan zetten dan gaat het op Aruba wel goed komen.
Over een week of twee zal ik late weten of ik de trainingen na wens door heb kunnen zetten.

Keep on running,
Marco

6-uur van Heerde

2009-01-01T14:01:00.005+01:00

6 winterse uren in Heerde.

Traditiegetrouw is de laatste ultra-wedstrijd in Nederland de 6-uurs baanwedstrijd die om en om word gehouden bij Cialfo in Epe en de Gemzen in Heerde. Vorig jaar liep ik mijn eerste 6-uur in Epe en dit jaar was het dus de beurt aan Heerde. De temperatuur is de afgelopen week niet boven het vriespunt gekomen en ook op dinsdag 30 december lijkt dat niet te gaan gebeuren.

Rond 10:30 moet ik eerst de ruiten van mijn auto krabben om vervolgens richting Heerde te vertrekken. Onderweg stop ik nog even bij de supermarkt om een beetje eten en drinken bij me te hebben (van vorig jaar weet ik nog dat de verzorging slecht was). Ik koop wat Marsen, krentebollen en ......... Nee, de cola is uitverkocht, dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Gelukkig kom ik onderweg nog een pompstation tegen waar ik een paar flesjes van deze sportdrank kan aanschaffen.

Ik ben ruim op tijd bij de mooie nieuwe accomodatie van av de Gemzen waar het inmiddels alweer gezellig druk begint te worden met vele oude bekenden. Na het omkleden verzammelen we ons buiten op de baan waar we te horen krijgen dat de start uitgesteld is ivm een haperende Championchip systeem, dus maar even weer de warmte van het clubhuis opzoeken.
Om kwart over één is alles dan toch gereed en kunnen we starten, we lopen in baan 2 en 3 waardoor de rondes iets langer zijn dan 400 meter. De binnenbaan is vandaag voor de marathonestaffete en de uurloop die respectievelijk om 13:30 en 17:30 starten.

Na de start loop ik op met Eric de Vries (C'n'R) we praten en lopen een comfortabel tempo van 5:50 per km, hierdoor tikken de eerste uren als vanzelf weg. Na ruim twee uur lopen hoor ik Eric voor het eerst een opmerking maken over natte kleren en kou, de zon is inmiddels achter de bomen verdwenen en de temperatuur daalt snel. We krijgen nu ook de tussenstand na twee uur te horen, Eric de Vries 49 rondes, Marco Hartman ...... 47 rondes???????? We hebben vanaf de start samengelopen en toch twee rondes verschil, Bjorn (ook CnRer) is vandaag als supporter en verslaggever (losseveter.nl) aanwezig en ook hem valt het op, hij meld het bij de wedstrijdleiding en na het checken van de rondetijden krijg ik mijn rondes erbij zodat ik ook 49 rondes na twee uur heb.

Een klein uurtje later moet ik even plassen, ik versnel een halve ronde, plas en wil weer versnellen om weer met Eric op te lopen, helaas is de rits van mijn jasje tijdens deze stop van de verkeerde kant af open gegaan en met dit weer zal uitlopen zonder jas niet lukken, dus ik ben de komende ronde tijdens het lopen druk bezig om mijn rits eerst normaal open te krijgen en daarna weer te sluiten, uiteindelijk lukt het en kan ik vandaag toch doorlopen. Wel heb ik inmiddels een halve ronde achterstand op Eric, gelukkig komt Jean-Antoin (CnR, er waren er veel vandaag) mij net voorbij en ik haak aan zodat ik rustig op Eric kan inlopen.

Als ik twee rondes later bij de verzorging Eric bij haal gat hij wandelen en eten, ik laat het tempo iets zzakken en verwacht hem ieder moment weer naast mij, helaas zie ik in de bocht dat hij nog steeds wandelt en ik loop door, als ik dan bijna een ronde op hem heb gaat hij de kleedkamer in om zich om te kleden, hij komt nog even terug maar is toch te ver afgekoelt en zal de strijd staken (zijn verslag staat op http://www.wegloper.web-log.nl/). Ik baal hier behoorlijk van, het liep erg lekker samen, maar nu zal ik alleen verder moeten.

Na 3 uur lopen had ik 75 rondes gelopen, net als Eric, wat op dat moment klopt. Een uur later, ik heb het gevoel dat ik iets versnelt heb maar ben de tel al na een ronde of 3 kwijt, verwacht ik ruim 100 rondes te hebben, maar als de nieuwe tussenstanden komen hoor ik dat ik slechts 96 rondes heb gelopen, weer missen er dus een paar rondes. Na ruim 4 uur begin ik het ook koud te krijgen, op mijn jasje zit ijs en met name mijn hamstrings krijgen het zwaar.
Gelukkig had de organisatie de kritieken van vorig jaar gehoord en verbetert, zo stond de hele dag de top 2000 op en was er thee, cola, banaan en sinasappel allemaal in hapklare brokken of in bekertjes (vorig jaar lagen er hele bananen en zat de thee in thermosflessen). Ik neem een extra bekertje thee en laat het tempo even zakken, na een rustige ronde is het lastig om het tempo weer op te voeren, maar als dat eenmaal gelukt is loop ik weer lekker mijn rondes, helaas is dat maar van korte duur en 15 minuten later begint het weer opnieuw, weer wat extra thee en banaan eneen rondje rustig aan, ook nu lukt het weer te versnellen en ook nu duurt dat slechts 15 minuten. Het 5 uur gaat behoorlijk zwaar, ik ken dit uit eerdere ultralopen en hoop dat het vandaag net als alle vorige keren ook ineens weer lekker gaat.

Dan springt de klok eindelijk onder het uur, ik neem weer een thee en loop even rustig, na een ronde versnel ik weer en het voelt goed, ik kan het tempo hoog houden en met nog iets minder dan 30 minuten te gaan zeg ik tegen mijzelf dat ik nog minimaal 10 rondes moet lopen en begin ik rondes af te tellen, alle rondes gaan ruim binnen de 3 minuten en imet nog 6 minuten te gaan heb ik de 10 rondes erop zitten, nog twee erbij dan maar, ook dat lukt met gemak en met nog een minuut op de klok besluit ik toch maar door te lopen, elke meter telt immers, er lopen twee lopers vlak voor mij en ik "sprint" er naar toe, exact op het moment dat ik naast ze loop klinkt het eindsignaal, nu is het even wachten tot de restmeters (206) opgenomen zijn waarna een heerlijke warme douche en een kop snert volgen.

In de kantine praten we nog wat na terwijl we op de uitslagen wachten. Dan is het eindellijk zover, de uitslag, de eerste plaats bij zowel de mannen als de vrouwen gaan naar België, bij de mannen volgt darna een Noor, nog een Belg en een Moldaviër, een echt internationaal gezelschap. De organisatie verontschuldigt zich bij voorbaat voor eventuele fouten in de afstanden, ook zei hebben gemerkt dat er soms rondes niet door de chips geregistreert werden en beloven dit zsm te corrigeren. Voorlopig ga ik naar huis met een totaal van 57925 meter waarmee ik zeer tevreden ben. Vandaag, twee dagen na de loop, staan de officiele uitslagen online (http://www.gemzen.nl/uitslagen/2008/301208.html), en blijkt mijn twijfel over het aantal rondes terecht, ik blijk uiteindelijk 144 rondes en 206 meter te hebben gelopen, dit geeft mij een totaalafstand van 60003 meter, toch nog voorbij de 60 km.

Marco

Hieronder nog een korte film gemaakt door Bjorn Paree

Verslag oudejaarsloop Blijham

2008-12-27T18:26:00.002+01:00

Drukte en veel bekenden in Blijham.

Na bijna twee jaar afwezigheid in het Univé loopcircuit heb ik vandaag de afsluitende oudejaarsloop uit dit circuit gelopen. Vandaag was het de bedoeling om een duurloopje van 20 tot 25 kilometer te lopen, maar 's ochtends heb ik toch maar besloten om deze afstand in wedstrijdverband te gaan lopen op het mooie parcours van de oudejaarsloop in Blijham.
Als ik 45 minuten voor de start arriveer is het al behoorlijk druk en moet ik de auto net buiten het dorp op een bevroren veldje parkeren. Als ik naar de inschrijving wandel kom ik Henk (alias Kouketer) tegen, we praten even over het lopen, daarna loop ik door naar de sporthal om mij in te schrijven, hier kom ik enekel andere Brouksterrunners tegen, Henk en Jan Henk zijn vandaag ook van de partij.

Om 12 uur worden we weggeschoten, ik heb meteen een lekker tempo te pakken van iets boven 5 min/km en niet veel later loop ik samen met Jan Henk, we zitten vlak achter een groep met pacer van 12 km/uur die toch echt te snel loopt. De eerste ruime 5 km lopen we over een fietspad en maak ik mij niet te druk en doe dus geen poging deze lopende wegblokade in te halen.
Vlak voor het 5 km punt staat een drankpost en hier gaat het toch mis, enkele lopers besluiten om wat te drinken, het pad is slechts 1 meter breed en er blijft dus geen ruimte over als een paar lopers ineens stil gaan staan, de halve groep duikt eroverheen en ik kan er (met wat duwwerk) net doorheen, wat mis ik de rustige marathons die ik de afgelopen maanden gelopen heb.
In de eerste 5 km ben ik meerdere keren op de hak getrapt, in bijna iedere bocht gesneden en bijna over een meute stoppende "lopers"heen gevallen.

Als dan na ruim 5 km het fietspad wordt ingeruild voor een b-weg denk ik de groep voor mij in te kunnen halen, fout gedacht, de groep waaiert uit over de hele breedte van de weg en ik moet alsnog door de berm om ze in te halen. Daarna kan ik eindelijk genieten van het weer en de omgeving, we draaien het veld in over een schelpenpad en voor ik het weet zitten we op 10 km, vlak voor mij zie ik inmiddels Henk lopen en langzaam loop ik het gaatje dicht, rond kilometer 11 lopen we samen en de voorsprong die ik daarna op hem neem blijft klein en is slechts van korte duur.

De eerste 10 km loop ik in 48 minuten en 38 seconden, ik verwacht een eindtijd van ruim 1:42 als ik vlak blijf lopen. Bij kilometer 16 wordt ik plots ingehaalt door Jan Henk, hij loopt vandaag erg goed, even later komt ook Henk weer bij en na 17 km zitten er slechts enkele tientallen meters tussen ons drieen. Jan Henk loopt langzaam bij ons weg, maar zal niet verder dan ruim 100 meter van ons vandaan blijven en Henk en ik lopen de laatste 5 kilometers continue bij elkaar, af en toe zit er een meter of 10 tussen ons, maar de laatste 500 meter lopen we naast elkaar en we finishen tegelijk in 1:42:38, nog geen minuut na Jan Henk.

Alledrie hebben we beter gelopen dan we verwacht hadden en alle drie hebben we een vlakke race gelopen. Voor mijn gevoel vlogen de kilometers voorbij en voor ik het wist waren we alweer bij de finish en was de ellende van de eerste 5 km vergeten. Na nog een oliebol en een warme douche ben ik maar weer huiswaarts gegaan, in tegenstelling tot de (ultra)marathons die toch meestal de hele dag kosten was er nu nog tijd genoeg om boodschappen te doen en even langs de sportwinkel te gaan om alvast een paar nieuwe schoenen te bestellen.

Marco

Meent Kerst marathon

2008-12-21T20:47:00.003+01:00

Afzien in Glimmen

Er zijn van die dagen dat je beter in bed kunt blijven... en dat je dat 's ochtends ook al weet.
Alleen ik was vandaag zo eigenwijs dat ik toch maar uit bed ging om een marathon te gaan lopen.
Vrijdag begon de ellende al bij Max. Ivm onze komende verhuizing werd alles ingepakt in een container om per schip naar Curacao te gaan, Max verbleef bij opa en oma, maar toen wij hem in de middag weer op kwamen halen bleek hij behoorlijk aan de diarree te zijn.
Een dag later heeft hij daar nog steeds wat last van en 's avonds heb ook ik het te pakken, ik breng 's avonds', 's nachts en 's ochtends behoorlijk wat tijd door in het kleinste kamertje, een marathon zit er niet in vandaag.
Als het dan tijd is om op te staan weet ik dat ik niet moet gaan lopen, maar het is de laatste marathon voorlopig en ik bedenk allerlei excuses waarom ik wel zou moeten gaan.
Ik besluit om toch maar te gaan, het zijn korte rondes dus ik kan ieder moment besluiten om uit te stappen.

Zo gedacht zo gedaan, om 10 uur vertrek ik richting Glimmen, het ontbijt was slechts en banaan, meer kon ik nog niet verdragen, maar een paar rondes moet toch lukken op een lege maag.
Als ik in Glimmen aan kom zijn Jannet en Monique van Chat'n'Run er ook al, net als vele andere bekenden en het is dus al snel gezellig.
Om even voor 11 uur worden we door Ronald verzocht om richting start te gaan en om 11 uur worden we dan weggetoeterd.
Ik wil rustig starten en besluit me bij een groepje met oa Jannet aan te sluiten, hoewel ik het idee heb dat we behoorlijk door lopen geeft een blik op mijn Garmin een heel ander beeld, ik ben daadwerkelijk rustig gestart, maar ik heb het toch al snel zwaar.

Het groepje dunt al snel uit tot 4 lopers, Jannet, Rinus, Thijm en ik, na 6 km voert Jannet het tempo een beetje op, toch blijven we bij elkaar, ik krijg het echter steeds moeilijker en hang aan het elastiek.
Na 17 kilometer is het voormij voorbij in deze groep en moet ik ze laten lopen, ik denk zelf inmiddels aan stoppen aan het einde van deze ronde, maar als ik de ronde dan volbracht heb besluit ik er nog 1 aan vast te plakken om in ieder geval de halve vol te maken.
Na 19 kilometer krijg ik en enorme klap en moet ik even wandelen, ik ben nog niet op de helft, dus aan het einde van deze ronde is het echt gebeurt.

Na ruim 22 kilometer is er dan daadwerkelijk het einde van deze ronde, ik heb weer even lekker gelopen en besluit met een stukje banaan, colaatje en bekertje water een stukje te wandelen en er toch nog een ronde aan vast te plakken, het tempo is inmiddels helemaal weg en ik loop de rondes van 4 kilometer in ongeveer 27 minuten.
Na 26 kilometer doe ik hetzelfde en wil ik de 30 vol maken, dit lukt nog net binnen de 3 uur.
Alles doet inmiddels pijn, ik heb spierpijn in mijn benen, last van mijn maag en darmen en hoofdpijn.
Waarom ik na 30 kilometer doorloop weet ik niet en binnen een kilometer heb ik er enorme spijt van, toch maak ik ook deze ronde af en na 34 kilometer staat de klok op 3:27.

Nu is het nog slechts 8 kilometer en loop ik dus nog maar en ronde, ook deze gaat niet al te snel en na 3:51 zit ook deze erop, de laatste dan ook nog maar even lopen, het eerste stuk wandel ik weer even en komt een andere loper mij voorbij, ik besluit aan te haken, maar zijn tempo ligt lager dan voor mij comfortabel is dus haal ik hem in en versnel ik even weer naar een redelijk tempo, dit gaat boven verwachting goed en het laatste stuk van de laatste ronde pik ik weer wat tijd terug zodat ik uiteindelijk in 4:18 over de finish kom.

Ik ben helemaal leeg en begin behoorlijk af te koelen, dus ik neem afscheid van de andere lopers en wens iedereen alvast een hele fijne feestdagen en een voorspoedig nieuw jaar, de meesten zal ik pas over ruim twee jaar weerzien, maar via het internet blijf ik wel op de hoogte van hun prestaties. ik vertrek weer naar huis waar Max al zit te wachten om mee in bad te gaan en tijdens het avondeten lukt het mij ook weer om een fatsoenlijke maaltijd binnen te krijgen, nu even afwachten hoesnel ik herstel.

uitslagen en foto's: http://www.dfwrunners.nl/
verslagen: http://www.jannetlooptlang.punt.nl/ http://www.hardlopenmettoli.blogspot.com/ http://www.rinusrunning.punt.nl/ http://www.moonloopthard.punt.nl/

Boscross marathon, Diever

2008-12-07T13:36:00.006+01:00

Blubber, Plassen, Heuvels en Genieten in Diever.

De marathonlopers in Nederland die er meerderen per jaar lopen ontkomen er bijna niet aan om een keer in Diever te starten, dit kleine Drentse plaatsje organiseert maar liefst 3 marathons per jaar. In het voorjaar de prachtige Drents Friesewold marathon, in de zomer de Midzomeravondmarathon en in december de Boscrossmarathon. Net als vorig jaar, waren de eerste twee ook dit jaar weer volbracht en gisteren kon ik dus de Diever-trilogie 2008 voltooien.

De Boscross is een van de zwaardere marathons in Nederland, het parcours bestaat uit 4 rondes van 10,5 km door het bos waarvan er slechts een paar honderd meter verhard zijn. Verder zitten er een paar heuveltjes en heuvels in met steiginspercentage van ver boven de 50%.
Doordat deze marathon in het begin van december gelopen wordt zijn de weersomstandigheden vaak een verzwarende factor waarbij de laatste jaren alles van regen, storm, hagel en sneeuw al gepasseerd zijn. Dit jaar is het weer de week voorafgaande aan de marathon ook niet al te best, temperaturen van net boven het vriespunt en veel buien zorgen voor grote plassen en veel modder in het bos. Op de dag van de marathon ziet het weer er goed uit, het is behoorlijk mistig, 2 graden en droog.

Rond kwart voor tien vertrek ik richting Diever, na een rustige rit van 45 minuten sta ik voor de derde keer dit jaar bij het Dingspilhus. Even inschrijven en dan naar de kleedruimte waar ik Jan en Eric (beide Chat'n'Runners) tegenkom, gezamelijk lopen we naar de start, onderweg komen we ook Jannet en Jos tegen en bij de start zien we Jean-Antoin ook al snel, een behoorlijke delegatie van Chat'n'Run zal hier in Diever van start gaan. Na de nodige foto's en het bijpraten zijn we net op tijd om achteraan in het startvak aan te sluiten.

Om 11 uur vertrekken we rustig en al pratend gaan we richting bos, als ik even later over het lint van lopers heen kijk zie ik Eric er vandoor gaan, normaliter lopen we ongeveer dezelfde tijden, dus ik versnel ook iets en loop het gat al slingerend tussen de (metname 10 km) lopers dicht. Na een kilometer of 4 kijk ik op mijn horloge en zie dat Eric een gemiddelde van 5 min/km loopt, ik weet dat ik dat op dit parcours nooit vol zou houden en laat mij afzakken. Ik kom alleen te lopen en vind een comfortabel tempo waarin ik kan genieten van alles om mij heen. In de eerste kilometers heb ik gemerkt dat het vandaag zwaar gaat en dat een toptijd er niet in zit, dus dan maar lekker rustig aan.

Bij ieder verzorgingspost, drie per ronde, neem ik wat te eten en te drinken en verwacht ieder ogenblik de groep C'n'Rers langskomen, dit duurt echter tot het einde van ronde twee als eerst jannet langskomt, we lopen een paar honderd meter samen en daarna laat ik mij weer afzakken, even later komen ook Jan en Jean-Antoin voorbij, ik probeer niet aan te klampen maar loop mijn eigen tempo.

Het is de gehele marathon mistig, toch komt er na een uur of drie een waterig zonnetje door, het blijft de gehele dag droog, maar de paden zijn, zoals het hoort bij een cross, erg nat en modderig.
Doordat er iedere ronde weer een afstand finished is het de laatste ronde erg rustig in het bos, er zijn hele stukken bij waar je geen mens ziet.
Na 35 km zie ik plots weer een aantal lopers voor mij, ik kan mijn tempo constant houden en haal ze rustig in, één van de lopers blijkt Jan te zijn die eieren voor zijn geld kiest en zich spaart voor de Null-lauf volgende week. Ik loop door en finish na 4 uur en 14 minuten.

Na het douchen drinken ik nog even wat met Jan en Eric, daarna moet ik weer snel naar huis, er staat namelijk ook nog een verjaardag in de agenda, hier kan ik mijn koolhydraten weer mooi aanvullen met taart en bitterballen.

Marco

uitslagen: http://www.dieversportief.nl/
verslagen en foto's: http://www.jannetlooptlang.punt.nl/ en http://www.wegloper.web-log.nl/

foto's door Jos Lange

Adriaan Tripbos marathon

2008-11-27T20:52:00.005+01:00

Een marathon op een trainingsrondje

De DFW-runners hebben weer een nieuw parcours gevonden om een marathon op te organiseren, ditmaal in het Adriaan Tripbos in Sappemeer.
Aangezien dit "bos" een deel is van enkele trainingsrondjes die ik wel eens loop en op een kilometer van de garage waar mijn auto een APK en beurt moet krijgen ligt is de keuze om deel te nemen snel gemaakt.
De marathon was wederom op een woensdag, Max had dus zijn wekelijkse creche-dag en Sophie en Margitt konden heerlijk slapen, een afspraak voor de auto was ook snel gemaakt, een uur voor de start inleveren en een half uur na de verwachte finishtijd zou hij weer klaar zijn, niks stond een ontspannen loop nog in de weg.

Zoals geplanned gaat Max om 9 uur naar de creche, ik kleed mij om en om 10 uur lever ik mijn auto in bij de garage, ik doe mijn rugzak met wat drog kleren om en loop in een rustige dribbelpas naar de start. Het is inmiddels al redelijk druk bij de start/verzorgingstent en er zijn weer veel bekende gezichten, het is nog 40 minuten tot de start maar door het bijpraten met de andere deelnemers is het 11 uur voordat we er erg in hebben.
Ronald verzoekt ons naar de start te gaan en met een minuutje vertraging worden we weggetoetert.

Na ruim 100 meter ontstaat er een gat tussen het peleton en twee lopers, ik kies voor de kopgroep maar na 500 meter laat ik ze gaan omdat het tempo toch te hoog ligt, de twee andere lopers blijven ook niet lang samen, één van deze lopers loopt vandaag de halve marathon en gaat er als een speer vandoor, de andere loper is voor mij ook iets te snel en verdwijnt ook langzaam aan de horizon. Ik loop nu alleen en kan mijn eigen tempo bepalen, net als de voorgaande twee marathons kies ik weer voor een tempo (5 min/km) waarvan ik weet dat ik het niet vol zal houden door te weinig trainingen in de afgelopen periode.

De ronde die we lopen gaat grotendeels over betonpaden, de eerste 800 meter tegen de wind in, daarna 500 meter zijwind gevolgt door een pad dat slingerend richting het bosgedeelte gaat, daar gaan de betonpaden over in schelpenpaden en slingeren we anderhalve kilometer richting verzorgingstent waar de ronde van 4,2 km erop zit, dit doen we 10 keer.
Het weer werkt vandaag mee, het is bewolkt, droog en een graad of 8, wel staat er een behoorlijke wind die met name de tweede helft sterker lijkt te worden en op het eerste deel van het parcours vrij spel heeft.

De eerste rondes gaan zeer voorspoedig, ik blijf mijn tempo van 5 min/km vasthouden en loop mijn rondjes alleen, het gaat heerlijk en ik geniet weer van het lopen.
800 Meter voor het einde van ronde 5 haalt een loper mij in, hij moedigt mij aan omdat het het laatste stukje is, voor hem wel, hij loopt de halve marathon, maar ik mag nog 5 rondes en blijf mijn tempo vlak houden.

Ook ronde 6 weet ik in het zelfde tempo vast te houden en ben nu al verbaast over het feit dat het zo soepel gaat.
Ronde 7 laat ik het tempo iets zakken, het bgint wat zwaarder te worden, maar ik heb nog geen last. Ronde 8 en 9 zijn van hetzelfde laken een pak, het tempo is iets gezakt maar wel weer constant en ook loop nog steeds lekker. De reden dat ik ronde 9 nog behoorlijk doorloop is het feit dat ik niet op een ronde gezet wil worden (wat er al niet mee speelt in het hoofd van de loper), mijn eindtijd wordt toch al beter dan verwacht, het doel was rond de 3:55 lopen, daarna werd dat binnen de 3:50 lopen met nog twee rondes te gaan stel ik dat bij tot binnen de 3:45 en bij het ingaan van de laatste ronde is de prognose 3:41 omdat ik de laatste ronde rustig aan wil doen.

Als ik voor de laatste keer het pad richting het bos op ga zie ik plots een loper voor mij en ik zie dat het geen achterblijver is, bij ieder bochtje kijk ik naar de achterstand en zie dat ik inloop op de koploper, dan het tempo maar hoog houden, een marathon "winnen", al is het maar en kleine recreatieve, is toch leuk. Ik versnel dus weer naar een tempo van boven de 5 min/km en met nog 2 km te gaan neem ik de kop over. Op het schelpenpad heb ik nog energie over en het tempo blijft hoog, in de bocht 500 meter voor de finish kijk ik om en zie dat ik inmiddels een aanzienlijk gat geslagen heb, ik blijf doorlopen tot de finish n zie tot mijn verbazing 3:37:31 op de klok staan, 18 minuten sneller dan verwacht en niet kapot gegaan, waarom gebeurde dit drie weken geleden wel en nu niet??? Wie het weet mag het zeggen, het lichaam heeft zo zijn eigen regels en zit soms raar in elkaar.

Ik ben in ieder geval zeer content met deze tijd en de klassering en kan met een goed gevoel mijn rugzakje weer omdoen en naar de garage terug dribbelen.
De auto heeft inmiddels zijn beurt gehad en om 15:30 meld ik mij weer thuis waar de dames hun middagdutje er ook op hebben zitten.

Marco

uitslagen en foto's: www.dfwrunners.nl

Sint Maarten marathon

2008-11-11T23:19:00.005+01:00

Zon, regen en wind.

Vandaag, dinsdag 11 november, Sint Maarten, was er weer een marathon georganiseerd door de Drents Friese Wold Runners (http://www.dfwrunners.nl/).
Deze doordeweekse marathon heeft de toepasselijke naam Sint Maarten marathon meegekregen en loopt over het parcours van de Meent marathon nabij Glimmen, 10 rondes van 4 km voorafgegaan door een korte ronde van ruim 2 km.

Max mocht vandaag weer even op de creche spelen en nadat ik hem daar had afgezet ben ik vertrokken naar Glimmen. In Wildervank regende het nog behoorlijk, maar als ik aankom bij de verzorgingstent schijnt het zonnetje en is het, buiten de harde wind, heerlijk loopweer.
Na het halen van het startnummer en even bijpraten is het alweer tijd om naar de start te lopen.
Er volgt nog een korte beschrijving van de route voor de nieuwkomers en om 11 uur worden we weggetoeterd.

De eerste aanloopronde loop ik mee in een kopgroep van 3, het tempo ligt voor mij te hoog, maar als ik ze meteen laat gaan loop ik de laatste 800 meter van de korte ronde alleen vol in de wind dus blijf ik nog even in de kopgroep hangen.
Zodra we aan de eerste grote ronde beginnen laat ik de twee koplopers gaan en zak af naar een rustiger tempo.

Het eerste deel van de ronde loopt over een asfaltweg langs de snelweg, hier hebben we wind mee. Na 1 km gaan we rechtsaf en lopen we door de weilanden die langzaam overgaan in bos waar we over schelpenpaden lopen, hier slingert het pad behoorlijk en heeft de wind, die hier tegen is, over het open veld vrij spel.

De eerste uren draai ik mijn rondjes op een mooi constant tempo, maar na 30 km begint het zwaar te worden en merk ik dat ik de laatste tijd (4 maanden) geen LSD's (lange langzame duurloop) meer gelopen heb. Het tempo zakt dan ook iets terug, maar ik loop nog steeds heerlijk te genieten dus mij maakt het niet veel uit.

Na ruim 3 uur lopen is het zonnetje verdwenen, neemt de wind nog verder toe en begint het ook nog eens hard te regenen, echt Hollands herfstweer dus. Met nog ruim een ronde te gaan hangt er een behoorlijke bui boven het parcours en krijgen we veel water over ons heen, dit brengt bij mij weer wat extra energie naar boven en de laatste ronde versnel ik weer iets en 22 minuten later ben ik voor de laatste keer bij de verzorgingspost, de klok stopt op 3:56:09.
Tijdens het lopen heb ik hier iedere ronde iets gegeten en gedronken, de keuze was weer erg ruim, cola, sportdrank, water, chocolade, banaan, koek en zoute stengels.
Nu neem ik hier een heerlijk bekertje bouillon, door de regen en de wind heb ik het behoorlijk koud gekregen en de warme drank is dan ook een heerlijke versnapering.
Hierna vertrek ik snel naar huis voor een warm bad.

Marco

Herfstmarathon, Lhee

2008-10-25T23:35:00.005+02:00

16 rondjes over het Dwingelerveld

Zaterdag 11 oktober ben ik na, ruim 10 weken Curacao, weer even in Nederland. De reden van deze terugkeer is dat we een baby verwachten in deze periode.

Een dag na mijn terugkomst is het meteen raak, Margitt krijgt 's avonds weeën en drie uur later zijn wij de trotse ouders van een gezonde dochter.

Helaas gaat het daarna met Margitt snel slechter, ze verliest veel bloed en moet geopereerd worden.

Bijna twaalf uur na de geboorte van Sophie hebben de artsen het bloeden eindelijk onder controle en na twee dagen op de IC mag ze eindelijk naar een gewone kamer.

Enkele dagen later, het is inmiddels zaterdag, mag ik dan eindelijk mijn vrouw en dochtertje ophalen.

Zoals je wel zult begrijpen heb ik hiervoor de marathondriedaagse laten schieten, ik had het druk genoeg met het gezin en mijn hoofd was bij andere dingen dan het lopen.

Een week later, het is inmiddels woensdag 22 oktober, organiseren de DFW-runners weer een marathon, ditmaal de herfstmarathon in Lhee.
Deze dag is er voor Margitt en Sophie kraamhulp en Max heeft zijn creche-dag, dit geeft mij de mogelijkheid om even met iets anders bezig te zijn en ik ga dus lopen in Lhee.
Deze marathon is lekker dicht bij huis en de tijden zijn erg gunstig, met een start om 11 uur hoef ik pas na 10 uur van huis en ben ik ruim voor 4 uur weer thuis om de verzorgingstaken van de kraamhulp over te nemen.

Nadat ik Max op de creche heb achtergelaten vertrek ik richting Lhee, het is heerlijk weer en als ik op de startlokatie aan kom zie ik weer vele bekenden.
In het startvak valt het mij op dat bijna iedereen een korte broek aan heeft behalve ik, ben ik inmiddels zo gewend geraakt aan de tropische temperatuur dat ik een mooie nazomerdag in Nederland koud vind?

Om 11 uur klinkt de starttoeter en zet het pelotonnetje lopers zich in beweging. De eerste 500 meter zijn verhard, daarna gaan we het bos in waar een omloop van 2700 meter is uitgezet die we na deze aanloopronde 15 keer moeten lopen om de gewenste 42195 meter te halen.
Omdat ik de afgelopen 12 weken bijna geen duurlopen heb gedaan en al helemaal geen tempo's heb gelopen en de nachtrusten de laatste weken minimaal waren heb ik besloten rustig aan te doen, dit voornemen gaat na de eerste ronde de kast in en het tempo ligt meteen veel te hoog, stiekem hoop ik op een wondertje en en tijd van rond de 3:30.

De ronde is volledig onverhard, maar op een paar goed te ontwijken plassen na is het goed te belopen. Wel zitten er een paar kleine klimmetjes in die na verloop van tijd toch behoorlijk beginnen op te breken.
In het bos is een doorkomst waar de rondetijden worden bij gehouden, tevens staat hier de bekende verzorgingstent met weer een ruim assortiment aan eten en drinken, als je niet oppast kom je zwaarder van deze marathon terug dan dat je er heen ging.

De eerste 20 kilometers gaan lekker en veel te snel, daarna merk ik dat het zwaar begint te worden, ik moet het tempo wat terug laten zakken en weet dat een wondertje er vandaag niet in zit (na het wonder van anderhalve week geleden zou dat ook wel wat veel gevraagd zijn) en ik ga verder op genieten en rustig doorlopen.
Dit lukt mij ruim 10 kilometer en dan begint ook dit tempo zwaar te worden en moet het nog een tandje terug, ik heb de afgelopen maanden toch een hoop ingeleverd wat betreft conditie en voorlopig zal het niet lukken dat weer terug te krijgen.

De laatste rondes loop ik nog maar net boven de 10 km/uur, toch is het heerlijk om weer eens te lopen zonder dat je na een uur of 2 al helemaal leeg bent door de hitte in de tropen, het lopen werkt nog steeds ontspannend, het weer is perfect en een herfstbos is toch wel één van de mooiste plekken om te mogen lopen.
3 Uur en 53 minuten na de start meld ik mij voor het laatst bij de verzorginspost/finish, de herfstmarathon zit er op voor mij, ik neem nog een boullion en vertrek snel naar Wildervank, ik pik Max weer op bij de creche en voor 4 uur zijn we weer thuis bij Margitt en Sophie die beide net wakker zijn.

Marco

One-net/KLM run

2008-09-15T05:06:00.002+02:00

Lopen op Curacao

Sinds enkele weken woon ik op Curacao, naast werken probeer ik hier ook nog een beetje te lopen.
Het lopen valt hier echter tegen, de temperatuur (32 graden) en luchtvochtigheid (80%) zijn hier beide hoog, daarom loop ik voornamelijk 's avonds en 's ochtends als het iets afkoelt (30 graden).
In Nederland liep ik nog met gemak 120 tot 170 km per week, hier kom ik niet verder dan 40 tot 80 km per week en na een training van 25 km ben ik net zo vermoeid als na een marathon in Nederland. Ik hoop dat het de komende weken langzaam aan wat beter gaat zodat er ook weer trainingen van rond de 40 km gelopen kunnen worden.

Mijn meeste trainingen loop ik op de marinebases, een rondje hier is bijna 900 meter, wat inhoud dat ik tussen de 20 en 30 rondes moet lopen voor een redelijke duurloop Dit maakt het lopen niet aantrekkelijker, maar het is tenminste verhard, verlicht, verkeersvrij (hier zijn weinig voet/fietspaden en automobilisten houden geen rekening met lopers) en er lopen weinig honden (een groot probleem voor lopers op dit eiland).
Af en toe loop ik een stukje buiten de bases, maar dat blijft goed uitkijken waardoor het lopen niet echt ontspannend werkt.

Om toch eens een andere ronde te lopen heb ik mij ingeschreven voor de One-net/KLM loop, een wedstrijd over 10 km (het was alweer 3 jaar geleden dat ik een loopje korter dan een marathon liep). Om toch nog een beetje afstand te maken ben ik 's ochtends naar de start gelopen, een warming up van 5 km in het donker, gellukig is het rond 05:30 op zondagochtend erg rustig op de weg.
Op het moment dat ik bij de startlokatie aankom is het daar al behoorlijk druk, ik haal mijn startnummer en ga even rustig zitten.
De starttijd was 06:30, dus een minuut of 5 voor deze tijd ga ik maar eens kijken waar de start is, ik ben de enige de andere lopers blijven gewoon staan praten.
Iemand van de organisatie begint enkele minurten later wat te roepen en iedereen volgt hem, hij blijkt ons naar de start te sturen, maar bij de startstreep aangkomen staan alle lopers net aan de verkeerde kant, het is een redelijke chaos maar na 10 minuten staat toch iedereen op de juiste plek. Helaas voor de lopers zijn er ook veel wandelaars, waarvan met name de jongeren het idee hebben dat ze vooraan moeten staan tijdens de start. Het effect is te raden, zeker als we na 200 meter een bottleneck inlopen.

Even later lopen we op een brede, helaas niet verkeersvrije, weg en kan ik mijn eigen tempo zoeken, doordat de start ruim 10 minuten te laat plaats vond staat de zon vanaf het begin afaan aan de hemel. Ik start rustig, ik heb van de vorige loopjes hier geleerd dat de hitte en de heuvels behoorlijk kunnen opbreken, zelfs in een korte race als dit.
Na 3 km is de eerste verzorgingspost, de verzorging bestaat hier alleen uit water, dat in klein plastic zakjes zit, een prima systeem dat misschien ook in Nederland te gebruiken is, het drinkt makelijker dan een bekertje en is ook zonder moeite enkele kilometers mee te nemen.
De volgende waterposten staan op 5 en 8 km en ook hier neem ik telkens twee zakjes water.

Bij de inschrijving zat ook een korte routebeschrijving, maar aangezien ik hier de straten toch niet ken had ik daar weinig aan. Ik ben blijkbaar niet de enige die hier last van heeft, want na een kilometer of 7 blijken we rechtsaf te moeten terwijl de lopers voor mij rechtdoor gaan, er zijn hier geen pijlen of andere aanduidigen op het parcours, dus ik volg de lopers die voor mij lopen.
Dan roept een loper die het parcours wel kent dat we verkeerd lopen en draai ik om en loop alsnog de juiste straat in.
Ook nu begin ik het de laatste kilometers zwaar te krijgen, het is inmiddels bloedheet en het parcours loopt ruim een kilometer lang omhoog, het gevolg is dat het tempo behoorlijk zakt.
Ik wil me niet kapot lopen, de dag begint net (het is nog geen 07:30) en ik moet nog terug lopen naar de basis.

De laatste kilometer loop ik dus rustig naar de eindstreep en finish mijn langzaamste 10 km ooit in ruim 55 minuten.
Na afloop krijgen alle lopers consumptiebonnen voor soep en bier, tevens is er muziek en word er prullaria van de sponsoren uitgedeelt (ik ben een keycord, sleutelhanger met vliegtuigje en pen rijker).
Ik geniet van de goed gevulde soep een drink een biertje alvorens ik weer naar mijn kamer ga om te douchen.
Nog voor tien uur ben ik weer helemaal fris om aan de dag te beginnen.

De komende week hoop ik weer wat meer trainingskilometers te maken, mocht het buiten niet lukken dan moet ik misschien de loopband in de sportschool toch maar eens opzoeken, niet mijn favoriete trainingsmiddel, maar het is beter dan niet trainen en als ik dit jaar nog een marathon wil lopen zal ik toch weer eens een 30+ moeten lopen.
De komende maanden zijn er hier nog meer korte loopjes, de marathon is helaas gecancelled ivm te weing deelnemers, terwijl de inschrijving nog niet geopent was????????????
Er zouden geen deelnemers zijn terwijl ik er zo al drie wist die mee zouden lopen, een gemiste kans om de zwaarste marathon van het koninkrijk weer nieuw leven in te blazen.
Hopelijk volgend jaar, met een beetje meer pr zouden er mischien ook lopers uit Nederland deze uitdaging aan kunnen gaan.

Het is hier inmiddels bijna middernacht, ik ga even weer een paar rondjes lopen voordat ik de dag afsluit.

Marco

Midzomeravondmarathon

2008-07-20T14:17:00.005+02:00

Nog één keer

Eigenlijk was de Burginsellauf twee weken geleden de laatste wedstrijd die ik zou lopen voor mijn vertrek naar Curacao op 1 augustus as.
Op zaterdag 19 juli zou ik terugkeren van een weekje kamperen op Texel, door het slechte weer op deze dag hebben we de boot van 11 uur 's ochtends genomen zodat we rond 15:00 thuis waren, even uitpakken en boodschappen doen, daarna snel even een tasje inpakken en om 4 uur weer in de auto om alsnog mee te doen aan de midzomeravondmarathon in Diever.

Even voordat ik Diever in rij komt de regen met bakken uit de lucht en ziet het er wat weer betreft slecht uit. Ruim 15 minuten voor de start schrijf ik mij in en kleed mij om, ondanks de regen is de temperatuur met 15 graden aangenaam te noemen en is de keuze voor de korte broek en een shirtje dus snel gemaakt.
Na het omkleden begeef ik mij meteen naar de start, dit is hier toch al snel 5 minuten lopen en met nog 3 minuten te gaan sta ik in het startvak.

Om 17:00 volgt dan een startfluitje (het pistool weigert dienst) en mogen we beginnen aan twee rondes door het dorp alvorens we de bossen in draaien om aan 4 rondes van 10 km te beginnen.
Tijdens de start is het even droog en het eerste half uur is het lekker lopen.
De ronde van 1o km bestaat uit een lang betonpad met daarna ruim 5 km schelpenpad waar door de regen veel plassen op staan, de laatste kilometer is een klinkerweg langs de start/finish.
Na 7 kilometer ben ik bij de tweede verzorgingspost (er zijn er 3 !!! op een ronde van 10 km) waar ik als "maaltijd" een stukje banaan en ontbijtkoek neem en dit wegspoel met een colaatje.
Even later haal ik de eerste lopers op de kortere afstanden (10, 20 en 30 km) in, deze lopers hebben de twee rondes door het dorp niet hoeven lopen en konden meteen beginnen aan de grote lus door het bos.

Halverwege de eerste ronde is het weer gaan regenen, aangezien dit gedeelte door het bos loopt heb ik weinig last van de neerslag.
Een half uurtje later is het weer droog en komt de zon zelfs tevoorschijn en de rest van de marathon zal onder deze heerlijke loopomstandigheden verlopen worden.
Na de eerste doorkomst, 12,2 km net binnen een uur, zie ik dat mijn tempo te hoog is en besluit ik het iets rustiger aan te doen.
De volgende ronde geniet ik van de omgeving en het lopen, bij de verzorgingsposten neem ik weer wat te eten en drinken en na 1:49 en een beetje zit deze ronde er ook alweer op, weer iets te snel, dus nog een stapje langzamer in de volgende ronde.

Ook ronde drie is genieten, inmiddels begint het lekker rustig te worden op het parcours, de 10 en 20 km lopers zijn binnen, en het marathonveld is inmiddels behoorlijk uitelkaar getrokken.
Als deze ronde er bijna op zit wordt ik ingelopen door een snelle loper, als ik echter begin aan mijn vierde ronde gaat deze loper linksaf richting finish en blijkt het dus een 30 km loper te zijn.
De derde ronde loop ik in 53 minuten, weer iets te snel.

Na ruim een kilometer in de laatste ronde merk ik dat er een loper langzaam dichterbij komt en besluit ik toch maar even weer het tempo te verhogen om hier voor te blijven, hierdoor zie ik in de laatste kilometer ineens een ander loper voor mij verschijnen waarbij het tempo redelijk weggezakt is, een mooi doel om nog even te versnellen en er voorbij te gaan.
Met nog een paar honderd meter te gaan weet ik deze loper te passeren, het laatste stuk is vals plat, toch zakt mijn tempo niet meer weg en na 3 uur 38 minuten en 12 seconden passeer ik de streep.

Bij de finish staat nog een verzorgingstent met oa bouillon en sportdrank, hier neem ik nog wat van om vervolgens te gaan douchen en weer naar huis te rijden.
Ik heb genoten van mijn voorlopig laatste marathon, de verzorging was zoals gebruikelijk in Diever, weer perfect geregeld.
De komende tijd zal ik op Curacao een aantal loopjes gaan lopen, ook die verslagen zullen hier verschijnen.

Marco

uitslagen en foto's: www.dieversportief.nl

Burginsellauf 24 Stunden

2008-07-07T21:43:00.007+02:00

24 uur lopen in Duitsland

Na een tegenvallend debuut op de 24 uur in Steenbergen (uitgestapt na 12,5 uur) wilde ik toch een herkansing wagen op dit nummer. Na enig speurwerk op het internet viel de keuze op de Burginsellauf in Delmenhorst, allereerst is het lekker dichtbij (150 km), verder ziet het parcours er goed uit en de datum valt ook gunstig.

Op 5 juli vertrek ik dus 's ochtends naar Delmenhorst, anderhalf uur rijden, dan tent opzetten en rustig afwachten op wat gaat gebeuren.

Een uur voor de start is het inmiddels al gezellig druk, naast de 84 "einzellaufer" lopen er ook 70 estafette-teams mee, tevens is er de hele middag/avond live muziek op het podium en staan er bier en hamburgertenten op het plein bij de start, dit in combinatie met zonnig en warm weer zorgt voor een behoorlijke belangstelling langs de baan.

Om 12 uur mogen we starten, mijn doel is ditmaal beperkt tot 24 uur uitlopen, als afstand hoop ik de 160 km te halen, hiervoor moet ik 123 rondes (van 1300 meter) lopen, iets meer dan 5 rondes per uur, ik begin erg voortvarend en loop ruim 7 rondes per uur, ik weet dat dit te snel is maar vind een beetje voorsprong op schema wel prettig, zo kan ik straks even rust nemen tijdens het omkleden. Ronde na ronde loop ik door, vanaf de start linksaf het park in, over een grindpad, na 800 meter een heuveltje, die na verloop van tijd steeds lastiger begint te worden, daarna een lus (met keerpunt) over het feestterrein en dan de volgende ronde.

Bij de doorkomst staat een grote flatscreen waar het aantal rondes en de positie in het klassement op te zien zijn, de eerste uren zijn er wat storingen, maar die worden door de organisatie opgelost en na een uurtje of 3 werkt het systeem vlekkeloos. Buiten dit kleine probleem heeft de organisatie het verder goed voor elkaar, een verzorgingskraam met malt-bier, vruchtensappen, water, cola, en een heleboel soorten voedsel en fruit wat rond etenstijd werd uitgebreid met warme pasta, een douche langs het parcours en twee grote containers met water en sponzen.

De eerste uren zijn behoorlijk warm, toch loop ik met gemak een tempo van rond de 9 km/uur. Hierdoor loop ik in het totaalklassement op de 8e plaats en 2e bij de M30, rond 11 uur 's avonds is de zon verdwenen en zakt de temperatuur naar aangename waardes.

Om even voor half twaalf maak ik de 100 km vol, vanaf 100 km krijg je hier om de 25 km een vlaggetje mee met daarop de afstand die je gepasseerd hebt, zodra de estafette-lopers en de rest van het publiek zo'n vlaggetje zien volgt een aplaus en veel "gluckwünsche", later zal dit een mooi doel worden om naar het volgende vlaggetje te lopen.

Om even voor middernacht ga ik mij even omkleden, ik trek een lange broek aan en een t-shirt, mijn jasje leg ik alvast langs de baan voor later. Ik heb inmiddels een erg grote voorpsrong op mijn schema en besluit even een tijdje te gaan wandelen, het lekkere lopen is verdwenen en het tempo zakt hard terug, ik wandel momenteel meer dan dat ik loop en af en toe begint het een beetje te regenen, toch lonkt de 125 km en ik besluit dat het pas daarna tijd is voor een kort rustmoment. Om even over 4 staat er ruim 126 km achter mijn naam en zoek ik mijn veldbedje op, ik kruip in mijn slaapzak en ben blij dat ik even van mijn voeten af ben.

Na een uurtje te hebben gelegen ga ik weer verder, eerst ben ik wat stijfjes, ik pak nog even twee krentebollen mee en wandel een ronde om de spieren weer wat soepel te krijgen. In de tweede helft van deze ronde begin ik het fris te krijgen dus trek ik mijn jasje aan, een ronde later voel ik mij weer prima en ga ik weer in mijn oude tempo verder, het jasje kan ook weer uit want echt fris zal het deze avond niet worden.

Na 45 minuten lopen gaat het weer zwaar, ik moet weer even wandelen, ditmaal lukt het niet om meer dan een halve ronde te lopen en ik begin mij af te vragen waarvoor ik dit doe, dit is helemaal niet leuk en lopen is een stompzinnige hobby, kortom ik zit even helemaal stuk.

Op dit moment besluit ik ook dat ik dit nooit weer doe en dat ik daarom deze keer wel door moet lopen zodat ik geen herkansing meer hoef te wagen. Om 5:15 doet alles pijn en zie ik mijzelf de 160 km al niet meer halen, ik ga weer even liggen en een uurtje later vertrek ik voor de laatste rondes, de 160 km is een utopie geworden, maar ik wil in ieder geval nog een ronde met een vlaggetje lopen, dus op naar de 150 km.

Van lopen komt niet veel meer, dus dan maar wandelen, de 150 km haal ik zo ook wel en de 160 km is buiten bereik. dan is het eindelijk zover, na 22 uur en 45 minuten krijg ik het 150 km vlaggetje, deze ronde wil ik niet wandelen, daarna beloof ik mijzelf een half uur rust, dus ik versnel, het publiek schreeuwt en klapt, dit geeft voldoende energie om deze ronde door te komen in een behoorlijk tempo, ik geef het vlaggetje weer af en zie op het rondebord inmiddels 152,1 km achter mijn naam staan, mijn 6 uur durende dip is voorbij, ik heb een nieuw doel, nog 8 km in iets meer dan een uur moet te doen zij als ik zo door ga en mocht dat niet lukken dan ga ik in ieder geval het laatste uur strijdend ten onder.

Ook na de volgende ronde blijft de dip uit, het tempo is relatief hoog en ik klim dit laatste uur zelfs nog 2 plekjes in de rangschikking.

om 11:30 weet ik dat ik de 160 km toch ga halen, ik hoef nog slechts 2 rondes en 100 meter, als ik wandel doe ik minder dan 14 minuten over een ronde dus na een halve ronde lopen laat ik het tempo weer zakken (ik kan even geen motivatie vinden om dan maar door te gaan voor 161 km) en wandel/sjok de laatste 20 minuten tot het eindsignaal.

Nu is het wachten op de mannen die de restmeters opnemen, bij de laatste doorkomst stond er 159,9 km achter mijn naam en momenteel zit ik nog geen 100 meter van het 1000 meter-bordje af, dus ruim 800 meter voorbij de 160 km. Na enkel minuten wachten komt de mannen met het meetwiel langs, 953 restmeters, dus een totaal van 160,853 km na 24 uur, ik ben erg tevreden met dit resultaat, hoewel het verval toch wel erg groot is.

Na het douchen en opruimen van de tent volgt nog de "siegererung" en ditmaal mag ik ook het podium betreden om de bokaal voor de 2e plaats M30 in ontvangst te nemen.

De eerste plaats is er voor de duitser Oliver Leu (221 km), hij heeft zichzelf helemaal kapotgelopen om te voldoen aan de kwalificatie-eis voor Seoul (220 km) en wint naast de M30 ook overall, gevolgt door de 3 belgische deelnemers die ook allen boven de 200 km weten te finishen.

Nu is het eerst tijd voor wat rust, het lopen gaat even naar het tweede plan en ik ga genieten van de vakantie en het gezin.

Marco

12-uur van Den Haag

2008-06-22T22:28:00.005+02:00

pr en podiumplek

Afgelopen zaterdag werd in Den Haag voor de 20e keer de 12-uurs estafette gelopen, dit evenement bestaat uit 4 onderdelen, een 6-uurs en een 12-uurs estafette en een 6-uurs en een 12-uurs solo loop. Ik had mij ingeschreven voor de 12-uur solo als voorbereiding op de Burginsellauf over 14 dagen en was van plan zo rond de 96 km te gaan lopen, stiekem dacht ik al wel aan een afstand van net over de 100 km, maar alleen als het niet te zwaar zou gaan.

Rond 5 uur 's ochtends vertrek ik richting Den Haag, het is inmiddels al licht buiten en het weer ziet er goed uit. Na een rit van bijna 3 uur ben ik dan eindelijk op de plaats van bestemming, hier zie ik weer veel bekende gezichten.
Na het omkleden en plaatsen van mijn eigen verzorging langs de baan is het nog even een gezellig en ontspannen samenzijn in de kantine alvorens we richting start lopen.
Om even voor 9 uur legt de speaker uit wat de regels zijn voor de estafette teams en dan kan het feest beginnen, om 9 uur in de ochtend mogen we beginnen aan de eerste ronde van velen.

De ronde is 1885 meter en start op de atletiekbaan, na een halve ronde word de baan verlaten en lopen we via de parkeerplaats over de Laan van Poot om daarna rechtsaf te slaan zodat we buitenom de sportvelden lopen, meteen na deze bocht loopt het pad enkele tientallen meters omhoog en is de asfaltlaag door boomwortels behoorlijk aangetast.
Aan het einde van dit pad volgt een scherpe bocht van bijna 180 graden die ons weer op de Laan van Poot brengt, dan is het nog een paar honderd meter alvorens we weer rechtsaf slaan en de parkeerplaats oversteken om de atletiekbaan rond te lopen.

Na het startschot zit ik in een groepje met een aantal lopers waar ik op een marathon vaak voor eindig, maar toch ligt het tempo veel te hoog voor een 12-uur, een aantal van deze lopers hoeven echter maar 6 uur en wat de anderen van plan zijn weet ik niet. Ik besluit mijn eigen plan te trekken en laat me terug zakken tot bijna achterin het startveld.
Al vrij vlot vind ik een lekker ritme, met een iets hoger tempo dan ik van plan was en loop zo rustig mijn rondes.
Al vrij snel word ik gedubbeld door de eerste estafette lopers en de eerste 6-uurloper volgt niet veel later, ook de snelle starters op de 12-uur laten niet erg lang op zich wachten.

Ik loop lekker en draai mijn rondjes allemaal rond de elf minuten, vrijwel elke ronde drink ik wat bij de verzorgingspost van de organisatie en ook neem ik daar regelmatig iets van het fruitbuffet, bestaande uit oa banaan, kiwi, verschillende soorten meloen, sinaasappel enz, ook wat drank betreft is er keuze, er staat water, cola en verschillende smaken AA-sportdrank.
Na verloop van tijd zie ik dat lopers die voor mij lopen niet meer uitlopen, sterker nog ik begin in te lopen zonder dat ik hoef te versnellen.

Deze wedstrijd wordt gelopen met de Championchip en bij de start staat een elektronisch scorebord met de namen van de laatste 7 gepasseerde lopers en het aantal rondes dat zij hebben gelopen, hierdoor weet je dus telkens of de loper voor jou in dezelfde ronde loopt of niet.

Na een uurtje of 4 lopen beginnen een aantal lopers het zwaar te krijgen en begin ik langzaam in het middenveld te komen.
Na 6 uur lopen, mijn rondetijden liggen, zonder uitzondering, nog allemaal rond de 11 minuten, is het afgelopen voor de 6-uurslopers en zijn de 12-uurslopers de enige solisten die nog lopen.
Ik voel mij nog steeds fit en heb nog niet hoeven wandelen of rusten, ik zie dat de 100 km binnen bereik ligt, sterker nog, ik begin te denken aan 108 km (een gemiddelde van 9 km/u), maar weet ook dat het zware nog moet beginnen.
Vooralsnog loop ik rustig door en geniet van de prima sfeer die er rond de baan heerst.
Her en der zie ik nu ook 12-uurslopers aan de kant zitten, de één zit rustig te eten, de andere heeft kramp in de benen en probeert hier vanaf te komen, ook zie ik bij een aantal lopers de soepele tred overgaan in een slepende pas of wandeling.

Ik loop nog steeds soepel door en de achterstand die ik op een aantal lopers had begint steeds kleiner te worden, sterker nog op het scorebord zie ik nog maar een paar lopers die meer rondes achter hun naam hebben staan dan dat er achter mijn naam staan.

Na 33 rondes begint het tijd te worden voor iets meer dan fruit, cola en water en ik pak mijn eigen flesje sportdrank, dit drink ik al wandelend op, waardoor ronde 34 mijn eerste ronde boven de 12 minuten is, twee rondes later neem ik alweer een wandelpauze om een mars te eten en in ronde 38 en 39 eet ik twee krentebollen, waardoor ook deze rondes niet binnen de 12 minuten blijven. Daarna pak ik mijn tempo weer op en loop weer dezelfde rondetijden als voorheen en zie dat er toch zeker een ruime 100 km in zit vandaag, ik weet dat de laatste uren het zwaarst zullen zijn, maar het gaat nog steeds erg lekker.

Een paar rondes later zie ik dat ik mijn doel, inmiddels bijgesteld tot over de 100km, ruim ga halen en besluit het iets rustiger aan te gaan doen, in dit tempo kom ik namelijk ruim over de 110 km en daartoe acht ik mijzelf niet in staat.
Ik loop drie rondes rustiger met korte wandelpauzes om wat te eten en ga daarna toch weer over op mijn oude tempo.
Bij het ingaan van ronde 52 haal ik een loper in die net even heeft zitten rusten en op het scorebord zie ik dat we in dezelfde ronde zitten. De positie boeit mij niet zozeer op dit moment, ik loop toch ergens in het middenveld dus ik ga even weer wandelen en laat hem weer passeren.
Even later zijn we 10 uur aan het lopen en worden de posities door de speaker rondegeroepen, wat blijkt, de loper die mij net voorbij liep ligt derde, ik liep op een podiumplek na bijna 10 uur lopen.

Ergens in mij komt dan toch wat eergevoel naar boven, zo dichtbij een podiumplek en die andere loper zag er niet echt fit uit terwijl ik nergens last van heb, ik besluit dan ook weer mijn oude tempo van de eerste uren op te pakken en hoop dat hij nog een korte verzorgingsstop moet maken in de komende 2 uren.
Bij de doorkomst op de atletiekbaan zie ik dat mijn achterstand toch ruim 500 meter is, de volgende ronde eens kijken of ik inloop.
De volgende doorkomst is tevens een dubbele pr voor mij, na 10:32 passeer ik de lijn en heb ik 100,332 km gelopen, een officieus pr op de 100 km (25 minuten sneller dan mijn beste 100 km wedsrijd) en voor het eerst over de 100 km.
Het gat met de nummer drie is inmiddels ook weer iets kleiner geworden, als het zo door gaat zal het nog spannend worden.

Na 10 uur en 50 minuten zie ik dat het gat wel kleiner worden, maar het zijn nog steeds bijna 400 meter, dat ga ik niet halen dus neem na deze ronde even de tijd om wat te eten en drinken zeg ik tegen mezelf.
Blijkbaar was ik niet de enige die dat dacht, want ik passeer vlak voor de streep de nummer drie die net even zichzelf verzorgd heeft en nu weer vlak achter mij aan loopt. Ik besluit dat ik het deze ronde maar bij een watertje laat en deze al lopend ga opdrinken. Als ik een halve ronde later om kijk zie ik dat het gat groter is geworden en na 57 rondes kan ik even rustig wandelen om wat te drinken, wel kijk ik voortdurend achterom en zodra ik het witte shirt en de zwarte bril zie verschijnen begin ik weer te lopen, in ronde 59 doe ik exact hetzelfde, inmiddels zijn we in de laatste 30 minuten aangekomen en ik wil nu gewoon doorlopen, ik sla de volgende rondes de drankpost over en mocht ik ingehaald worden dan volg ik en zullen we kijken wie er na 12 uur de beste eindsprint heeft.

Met nog een minuut of 20 op de klok word ik dan voorbij gelopen met een behoorlijk tempo, ik versnel ook en loop mee, dit duurt echter maar een meter of 100 en daarna is het gebeurd met de aanval, ik hou het tempo nog even vast maar naast mij zakt het tempo weg tot een wandelpas en weet ik dat ik het kan halen.

Met nog een minuut of 10 op de klok vraagt een toeschouwer mij hoeveel kilometer ik inmiddels heb gelopen en ik kijk even snel naar mijn Garmin, die geeft inmiddels ruim 112 km aan, ik schrik er zelf van, de laatste twee uren ben ik zo bezig geweest met doorlopen voor de derde positie dat ik niet meer naar de afstand gekeken heb en inmiddels dus al ver voorbij mijn doel en mijn verwachte maximale afstand ben gekomen.

Met nog 4 minuten op de klok passeer ik de streep voor de 61 keer, een volle ronde zit er niet meer in en eigenlijk wil ik hier stoppen zodat ik snel kan douchen, helaas is mijn voorsprong niet groter dan 150 meter en moet ik dus door lopen.
Als ik de bocht door ben kijk ik achterom en zie dat ook daar niet gestopt wordt, shit moet ik dus toch weer het sportpark af.

Met nog een minuut op de klok weet ik dat het goed zit en wandel ik tot het eindsignaal, ik zie het gat kleiner worden tot uiteindelijk 63 meter, maar dat is voldoende om de derde prijs in ontvangst te mogen nemen.
Na een heerlijke douche stap ik in de auto en hoor Oranje op 1-1 komen, een half uur later zijn voor de voetballers alle dromen in duigen geschoten door de Russen van Hiddink, mij boeit het op dit moment niet veel, ik ben helemaal tevreden met mijn afstand van 113,968 kilometer in 12 uur en de derde prijs, daarnaast voelen mijn benen een beetje ongemakkelijk tijdens de lange terugreis in de auto.
Rond 1 uur 's nachts ben ik thuis en is het tijd om te gaan slapen.

Voor een trainingsloop ging dit natuurlijk veel te snel, het ging uberhaupt veel sneller dan ik voor mogelijk hield op de 12-uur, wel was dit een goede ervaring voor het zelfvertrouwen en met deze prestatie en een pr op de marathon en 100 km eerder dit jaar is 2008 op sportief gebied toch al een goed jaar, de afstand op de 24-uur vind ik momenteel van minder belang, zolang ik de 24 uur maar vol maak.

Over twee weken daarover meer.

Marco

Uitslagen, rondetijden en foto's: www.haagatletiek.nl

Slachtemarathon

2008-06-14T20:29:00.005+02:00

42,2 km over de Slachtedijk

Vandaag werd voor de derde keer een marathon gelopen over de Slachtedijk in Friesland. De start was om 06:30 in Oostbierum, waar we met bussen vanuit Sneek naartoe gebracht werden. Het was dus vroeg opstaan op deze zaterdag, om 3:15 liep mijn wekker af en een half uur later was ik onderweg naar Sneek, om 5:15 vertrokken de bussen (13 stuks) in colonne naar de startplek waar ze 15 minuten voor de start aan kwamen, enige haast was dus geboden, er moesten namelijk ook nog tassen ingepakt en ingeleverd worden, die naar de finish vervoerd zouden worden.

Vijf minuten voor de start sta ik in het startvak en luister ik naar het Slachtelied van Sieb van der Ploeg, die na het zingen ook de marathon gaat lopen.
In verband met de late aankomst van de bussen wordt de start 5 minuten uitgesteld en om 06:35 mogen we dan eindelijk gaan lopen. Doordat er 1400 lopers hebben ingeschreven is het de eerste kilometers erg druk op het smalle parcours, er zijn loopgroepen die het blijkbaar nodig vinden om gezellig naast elkaar te lopen en zodoende de hele breedte van het pad blokkeren, ook zijn er veel lopers die bij de verzorgingsposten ineens stil staan of gaan wandelen, een zeer hinderlijke gewoonte.

Al na een paar kilometer passeren we de nieuwe Slachterbrug, dit is een zeer steile loopbrug over de snelweg waar ik het tempo iets laat zakken om energie te sparen, later zal er nog een steile loopbrug volgen waar ik het tempo ook weer iets laat zakken. Verder loopt het parcours door de weilanden en een paar dorpjes/gehuchten over fietspaden b-wegen en gras. De eerste anderhalf uur lukt het mij niet om te genieten van de omgeving doordat het erg druk is op het parcours en ik telkens moet opletten waar een gaatje is om in te halen.

Na een kilometer of 15 is het veld dusdanig uitgerkt dat er vrij gelopen kan worden en ik vind al vrij snel een comfortabel tempo.
Vanaf de start staan er al om de paar kilometer muziekkorpsen, bandjes en muzikanten die de sfeer verhogen (ook op dit vroege tijdstip), verder is er, voor een marathon door de weilanden, veel plubiek langs het parcours wat de stemming zeker ten goede komt.
De afstanden worden aangegeven middels kilometerbordjes die aftellen, verder staan er erg veel, naar ik aanneem, aanmoedigingen langs de route, maarja in het buitenland zijn die soms moeilijk te lezen.

De verzorging onderweg is goed, water, sportdrank en later ook banaan worden met enthousiastme aangereikt, het water zit echter in dusdanig grote bekers dat drinken tijdens het lopen een volledig nat gezicht oplevert, maar door het prachtige, enigzins warme, weer is dat een welkome verkoeling.

De halve marathon loop ik in 1 uur 49 minuten, mooi op schema om onder de 3:40 te lopen (niet te snel ivm de 12-uur van komend weekend).
De tweede helft van de marathon begin ik langzaam lopers in te halen die hun tempo niet vast kunnen houden en naarmate de finish nadert worden dat steeds meer.

Op kilometer 30 staat nog een kleine verrassing voor mij, een tante en nicht van Margitt, die vlakbij wonen, staan hier aan te moedigen en hebben voor een aantal bekende lopers wat extra verzorging meegebracht.
Ik krijg hier een tasje met een banaan, stuk chocolade en een flesje cola.
Dit alles eet ik de komende kilometer met veel genot op, Maira en Rita, hartelijk dank voor deze heerlijke versnaperingen.

De laatste 10 km loop ik weer lekker door en heb ik energie genoeg om een beetje te versnellen, ik haal nu andere lopers bij bosjes in en loop zonder problemen na 3:36:15 over de finish, hier krijg ik een tas met goodies, een flesje AA-drink en een t-shirt, daarna haal ik mijn tas met kleding en ga naar de bus die mij naar de sporthal en parkeerplaats zal brengen om even later weer naar huis te rijden.

Net voor 12 uur ben ik weer thuis en heb de hele zaterdagmiddag nog om met het gezin door te brengen, die vinden dat alle marathons wel zo vroeg mogen beginnen, "Dan hebben we ook nog iets aan onze vrije dag".
Komende zaterdag is het weer een vroege start, maar op tijd thuis zijn zit er dan niet in, het gaat dan namelijk om een wedstrijd over 12 uur.
Maar daar volgend weekend meer over.

Marco

Drenthe Marathon Klazienaveen

2008-05-31T21:23:00.002+02:00

Weer warm weer in Klazienaveen.

Gisteren werd op de site van de Drenthemarathon al vermeld dat het evenement gewoon door zou gaan ondanks de hoge temperatuur, in Klazienaveen zijn de lopers immers wel wat gewend.
Dit jaar was het de 25ste editie, en van de voorgaande 24 waren er maar liefst 23 met warm weer verlopen.
Om 14:00 uur ben ik op de parkeerplaats van de lokale voetbalclub, het is inmiddels 24 graden, dit in kombinatie met een hoge luchtvochtigheid en weinig wind maakt dat het erg warm aan voelt.

Op de parkeerplaats ontmoet ik Jan en Ronald, we praten wat bij en lopen rustig richting start.
Om 14:30 mogen we dan eindelijk beginnen, de afgelopen week liep ik in de trainingen niet al te lekker (de week daarvoor heb ik veel te veel op te hoog tempo gelopen, dat breekt nu op) dus besluit ik rustig aan te doen, ook Ronald denkt er zo over en na de aanlooprondjes van in totaal ruim 2 km lopen we samen verder.
Het parcours is inmiddels bekend, ik loop hier nu voor de vijfde keer, in de bebouwde kom is het groot feest met veel live muziek (van smartlap tot stevige rock), veel bewoners hebben de barbeque in de voortuin staan en genieten van het mooie weer.
Na ruim 3 kilometer draaien we rechtsaf de bossen in, hier vinden we de eerste drankpost, helaas geen cola of banaan deze keer maar slechts water en een sportdrank, dan maar een marathon lopen op alleen water.

Ronald en ik lopen op een schema van 3 uur 45 en dat voelt goed. Bij de eerste doorkomst in Klazienaveen moet Ronald even stoppen om zijn drankflesjes te wisselen, ik minder iets aan snelheid en een paar honderd meter later lopen we weer samen.
Bij de verzorgingspost op 17 kilometer (ze staan om de 2,5 km) pak ik mijn zoveelste watertje, het is erg warm dus ik neem ook weer een spons mee om af te koelen. Ronald neemt een gelletje en raakt weer iets achterop, na een paar honderd meter is hij nog niet bij dus ga ik alleen verder en versnel iets.

Ook de derde ronde gaat lekker, ik drink 5 bekertjes water per ronde en gebruik 3 sponzen, wel merk ik dat het niet zo soepel gaat dan de vorige marathons.
Bij het ingaan van de laatste ronde (10 km) staat de klok op 2:49, een 3:45 is nog wel mogelijk, maar het gaat erg zwaar en ik besluit het rustig uit te lopen, een toptijd is het sowieso niet en de komende weken staan er nog teveel loopjes op de kalender om nu te forceren.
Ondanks het erg lage tempo deze laatste ronde wordt ik niet ingehaalt, sterker nog, ik haal nog steeds andere lopers in, het begint op een slagveld te lijken.

Bij de verzorgers lijkt het beste er ook af, werden de eerste rondes de bekertjes water nog aangereikt, nu moeten de lopers ze zelf maar pakken van de tafel die ruim 3 meter van het pad af staat, dit stilstaan en weer opstarten vind ik persoonlijk niet prettig en ik hoop dat dit geen gewoonte gaat worden, toch vrees ik dat de Drenthe marathon te groot wordt, het is al erg druk op het parcours, met name de eerste uren als ook de halve marathoners er lopen. Ook lijkt de verzorging op die van een grote stadsmarathon (en dat is geen compliment), ik ben waarschijnlijk wel wat verwent na de prachtige loopjes van de DFW-runners, maar de keuze was hier echt te beperkt.

Na 3:47:45 passeer ik de finish, de laatste ronde net binnen het uur gelopen. Jan staat bij de finish en is net binnen de 3:40 gebleven, Ronald heb ik niet meer gezien.
Voor mij was dit voorlopig de laatste Drenthe marathon en of ik er over drie jaar weer bij ben? als het aantal deelnemers blijft groeien en de Afrikaanse lopers het belangrijkste zijn voor de organisatie denk ik het niet.

Marco

Verslag Woensdag Gehaktdag marathon

2008-05-21T21:05:00.002+02:00

Gegokt en verloren (maar toch lekker gelopen)

Normaal zijn wedstrijden vaak in het weekend, maar de DFW-Runners organiseren ook af en toe een marathon op een doordeweekse dag, woensdag 21 mei was er zo'n marathon met de toepasselijke naam Woensdag Gehaktdag marathon.
Zoals zo vaak bij dit soort kleinschalige loopjes zijn het weer voornamelijk de veellopers die het beperkte startveld vormen.
Voor de start is het dus weer erg gezellig bijpraten en een minuut of 5 voor de start moeten we dan ook richting denkbeeldige startlijn geroepen worden.
Namens de Brouksterrunners loopt dit keer ook Dick mee op de 22,4 km, ik loop zelf de marathon.

Om 11 uur starten we, om de afstand op 42,2 km te laten komen moeten we eerst een kort rondje lopen, daarna volgen er nog 10 rondes van 4 km.
Het weer is vandaag heerlijk, het zonnetje schijnt, de temperatuur blijft op 17 graden steken en er waait een ligt windje.
Na de aanloopronde loop ik in een kopgroep van 4 man die al in de eerste grote ronde uitdunt tot 2 man.
In de derde ronde versnel ik ongemerkt een beetje en loop ik alleen aan kop, iets wat mij normaal nooit gebeurt in een marathon.

Na drie rondes zie ik dat ik op schema loop voor een pr, dat zal mijn doel worden de komende 28 km.
Ik begin rond dit moment ook de eerste achterblijvers in te halen, een daarvan is Dick, die hier ongetraind loopt te genieten van het weer, de omgeving en de sfeer.
Dit zijn op dit moment ook de enige lopers die ik tegen kom, en zo draai ik lekker mijn rondjes.
Onderweg zijn er af en toe wat wandelaars en fietsers die, vrijwel zonder uitzondering, even groeten en succes wensen. Sommigen vragen hoeveel kilometers we lopen en je ziet aan hun gezicht dat ze een beetje schrikken als je ze vertelt dat je 42,2 km loopt op een woesdagmiddag.

Het parcours loopt door een prachtig gebied met bos, meertjes en velden onder de rook van vliegveld Eelde, een klein gedeelte loopt langs de snelweg waar ik vaak langs rij, nu zie ik al die mensen daar rijden naar hun werk en ik mag heerlijk lopen, wat een geweldig gevoel.
Tot ronde 8 loop ik nog op schema, en ik zie dat ik de laatste drie rondes binnen 20 minuten moet lopen om onder de 3:26 te blijven, tot nu toe liep ik alle rondes daar ruim onder.
Ik heb er ruim 30 km op zitten, maar merk dat het erg zwaar begint te worden, ondanks dat heb ik wel het idee dat ik mijn tempo redelijk kan vasthouden, bij de doorkomst na ronde 8 blijkt dit niet te klopppen en heb ik ruim 15 seconden verloren.
Ik probeer nog een keer te versnellen, maar dat kan ik niet vast houden en ik zie dat een pr er niet in zit vandaag, de motivatie om dan maar voor een tijd onder de 3:30 te lopen ontbreekt en ik laat het tempo zakken totdat het weer lekker gaat en ik weer kan genieten van het lopen.

In de negende ronde halen enkele achterblijvers mij weer in, ook moet ik de eerste plaats af staan en aanklampen lukt niet meer. De laatste ronde loop ik net binnen 24 minuten, een gemiddelde van net boven de 10 per uur terwijl ik in het begin toch bijna 12,5 km per uur liep.
Hierdoor lever ik in de laatste twee rondes bijna 6 minuten in en kom ik uit op 3:31:30, een tijd waar ik best tevreden mee ben, net als de tweede plaats.
Waar ik niet tevreden over kan zijn is de opbouw van de race, in de laatste 8 km 6 minuten verliezen is teveel, een hoge prijs voor de te snelle eerste 30 km, een gok die deze keer slecht uit pakte, maar.........I'll be back

Dan nog de loop van Dick, hij heeft rustig gelopen en is na ruim twee en half uur gefinisht op de 22,4 km.
De organisatie was ook dit keer weer geweldig en we hebben genoten van het uitgebreid buffet bij de verzorgingspost, bedankt DFW-runners.

Marco

uitslagen en foto's: http://www.dfwrunners.nl/
verslag en foto's: http://www.marathonleens.nl/

Ultralopen Steenbergen

2008-05-06T17:11:00.003+02:00

46 rondes door Steenbergen.

Na een half jaar voorbereiden was het op 2 mei dan eindelijk zover, vanuit ons tijdelijk verblijf in Zeeland vertrek ik naar Steenbergen.

De laatste dagen is er echter een klein probleempje ontstaan, ik ben erg verkouden en heb al een paar dagen niet echt veel zin om te eten, verder voel ik mij prima, dus ik maak mij niet druk.

Om even over twee haal ik mijn startnummer op en plaats mijn verzorging langs de route.

Zoals zovaak bij (ultra)marathons ontmoet ik ook nu weer een hoop bekenden, hier en daar maak ik even een praatje, dan neem ik afscheid van Margitt en Max (zei zullen weer naar Zeeland gaan en mij pas morgenmiddag weer komen halen) en ga naar het startvak.

Om 15:00 klinkt het startschot en begin ik samen met 29 andere lopers aan de 24 uur. De eerste rondes loop ik tussen de 14 en 15 minuten per ronde (2102 meter) even later zakt de tijd tot onder de 14 minuten per ronde.

Alles voelt goed en het loopt lekker, ik eet en drink iedere ronde een klein beetje en ook dat levert (nog) geen probleem op.

Na 5,5 uur lopen ben ik weer toe aan een hapje eten en een flesje sportdrank, maar nadat ik dit op heb en weer begin met lopen komt mijn maaginhoud omhoog, ik kan het net binnenhouden, maar ben wel genoodzaakt te gaan wandelen, na een ronde van ruim 18 minuten kan ik weer gaan lopen en zakt mijn rondetijd weer tot onder de 15 minuten.

Een uur later is de zon onder en koelt het af, tijd om de korte broek en het shirtje in te ruilen voor iets warmers, dus ga ik even de sporthal in om me te verkleden, ook gebruik ik deze rust om wat te eten en te drinken. Weer heeft mijn maag er geen zin in en dit keer moet ik snel naar en toilet om daar van mijn maagkrampen af te komen, .....diaree, dat kan er ook we bij, mijn kansen op een goede afstand worden ieder uur kleiner, toch ga ik na ruim 15 minuten oponthoud weer verder en het lopen voelt goed.

Mijn rondetijden zitten rond de 15 minuten en zakken daar zelfs weer even onder, als ik kijk naar mijn rondetijden en de afstand die ik er inmiddels op heb zitten ziet het er allemaal erg goed uit, alleen als niet voldoende voeding binnen krijg heb ik toch een probleem.

Voorlopig loop ik door en wandel af en toe een ronde om een beetje te eten, een ronde wandelen duurt ongeveer 22 minuten als ik dus 2 rondes kan lopen en 1 ronde wandelen dan haal ik die 160 km met gemak. Helaas krijg ik ook tijdens een ronde wandelen slechts een klein hapje binnen en het lijkt erop dat alles wat ik drink er een halve ronde later alweer uit komt.

Na 10 uur lopen begin ik mij wat slapjes te voelen en begint het ook steeds lastiger te worden om een volle ronde te lopen en twee uur later zie ik in dat het een kansloze missie is geworden, inmiddels wandel ik alweer bijna 4 rondes zonder meer dan 100 meter achterelkaar te hebben kunnen lopen. Ik ben hier gekomen om te lopen en niet om te wandelen, ook 160 km zal zo moeilijk haalbaar zijn dus besluit ik na 96,6 km dat het genoeg is, het is inmiddels 4 uur 's nachts, ik wil een half uur rust nemen om te eten en te kijken hoe het dan gaat, maar na een half uur liggen hoesten is mijn maag nog steeds niet van plan om voeding toe te laten, dit is voor mij het moment om te besluiten er dan maar helemaal mee te stoppen, wandelen voor een afstand van 150 km is niet waarvoor ik hier ben gekomen.

Ik wacht tot 7 uur en bel dan Margitt dat ze mij kan komen halen wanneer ze er klaar voor is. Om 9 uur zit ik heerlijk in het zonnetje te kijken naar de start van de 6 uursloop en de laatste loodjes van de 24-uur, nog steeds krijg ik slechts met moeite wat drinken binnen.

Na een half uur zijn Margitt en Max er ook, we moedigen samen nog even de lopers aan en gaan dan naar ons tijdelijk huisje, ik ga in bad en duik nog een uurtje in bed, de rest van de dag genieten we van het mooie weer en 's avonds lukt het mij dan eindelijk weer om een normale maaltijd binnen te krijgen.

Na afloop heb ik totaal geen last van mijn benen, mijn maag is echter nog steeds niet de oude ne ook de verkoudheid is nog niet voorbij, toch wil ik weer lopen.

Voorlopig heb ik geen doel meer om naartoe te werken, over twee weken loop ik weer een marathon, daarvan staan er nog 3 in de agenda voor deze zomer, ook staat de 50 km van Assen in de planning, ik twijfel of ik nog een lange ultra wil proberen dit jaar, ik ben er nu wel klaar voor en aangezien we de komende twee jaren op Curacao zullen wonen is het nu of pas over drie jaar.

Over twee weken hopelijk een iets positiever verslag van de Woensdag Gehaktdag marathon,

Marco

uitslagen en foto's op www.ultraloopsteenbergen.nl

Marathon 2-daagse (dag 2)

2008-04-20T14:02:00.005+02:00

Noorder Klüft marathon

Ik zou in dit verslag kunnen zetten hoe ik op vrijdag mijn krachten heb gespaart en op zaterdag bij mijn directe concurent in de buurt bleef tot hij moest lossen en hoe ik, toen het gat groot genoeg was, tactisch mijn tempo liet zakken om zodoende met voldoende voorsprong te finishen, alles zou te verifieren zijn.

Zo is het echter niet gegaan, op vrijdag had ik al iets sneller gelopen dan de bedoeling was, zaterdag was het dus afwachten wat de gevolgen hiervan zouden zijn. Ik had mij voorgenomen om het rustig aan te doen (zoals wel vaker), maar al direct na de start voelt het goed en kan ik met de eerste groep mee.
Na ruim een kilometer ligt dit groepje uit elkaar en loop ik als derde achter Sjoerd Slaaf (de nummer twee van vrijdag).

Het parcours bestaat vandaag uit 10 rondes van 4,22 kilometer en is voor de helft onverhard. Na de start lopen we over een zandpad door het bos, daarna een stukje langs het heideveld om vervolgens weer door het bos en via de Turftrappersbrug op het fietspad richting start/finish/verzorgingpost te komen.

Ik was gestart met het idee om net binnen de 4 uur te finishen, maar vlak na de start zijn die plannen al met een kwartier bijgesteld.
De eerste rondes probeer ik Sjoerd te volgen, zijn eindtijd van gisteren (3:36) lijkt mij een mooi streven. Al snel zie ik dat hij vandaag sneller loopt dan gisteren, maar ik blijf op afstand volgen. Na 4 rondes loop ik het gaatje (100 meter) ineens dicht. Zonder echt te versnellen kan ik de tweede plek overnemen, nu loop ik met het idee dat het of een hele mooie tijd gaat worden of dat ik stuk ga en veel moet inleveren aan het einde.

Twee rondes later verlies ik deze tweede positie al weer aan een andere loper (die er op vrijdag niet bij was). Het tempo begint bij mij nu ook te zakken, het schema van onder de 3:30 moet ik nu laten gaan, het gat naar de nummer 4 is echter zo groot dat ik weer derde ga worden vandaag (twee keer op het fictieve podium in 1 weekend).
Ik loop ronde 8 en 9 rustig door en kan in ronde 10 weer ets versnellen zonder dat het pijn doet.
Na 3:31:32 passer ik als derde de eindstreep, bijna 10 minuten sneller dan gisteren en het is weer niet gelukt om rustig aan te doen (je had gelijk Ronald).

3+3=1

Op het moment dat ik de organisatie bedank voor alle goed zorg wordt mij gevraagt om nog even met Jannet (weer 1e dame) op de foto te gaan, ik blijk namelijk het totaalklassement (voor zover daar sprake van is) te hebben gewonnen en Jannet is natuurlijke de eerste dame.
Hoe dit kan: De nummer 1 en 2 van de zaterdag hebben op vrijdag niet gelopen, de nummer 1 van vrijdag was er op zaterdag niet bij en de nummer twee van vrijdag was op zaterdag nummer 4 met een iets grotere achterstand dan dat ik op vrijdag had (volgt iedereen het nog).
Op deze manier leverden twee derde plaatsen mij dus de eerste plaats op, maar veel belangrijker, een mooie herrinnering aan een prachtige loop door een schitterend gebied met prima verzorging en een beetje extra zelfvertrouwen voor de 24-uur over twee weken.

Marco

uitslagen en foto's: http://www.dfwrunners.nl/
verslag en foto's: http://www.marathonleens.nl/ & http://jannetlooptlang.punt.nl/

Marathon 2-daagse (dag 1)

2008-04-18T20:34:00.003+02:00

Zuider Klüft marathon

Vandaag, vrijdag 18 april, werd de eerste marathon van de marathon 2-daagse bij Spier gelopen.
Dit loopfestijn word georganiseerd door de Drents Friese Wold runners die ieder jaar meerdere (ultra)marathons organiseren in de prachtige omgeving van noord Drente en zuid Groningen.
Deze twee daagse bestaat uit de Zuider Klüft marathon (vrijdag) en de Noorder Klüft marathon (zaterdag).

Vandaag was het dus de Zuider Klüft marathon bestaande uit 8 rondes van 5,25 kilometer.
Om 10:30 meld ik mij bij een tent in het bos achter hotel vd Valk en betaal het inschrijfgeld, 10 Euro voor twee marathons met een uitgebreid buffet als verzorging.
Om even voor 11 uur worden we (20 lopers) door de organisatie toegesproken over de route en de pijlen waarmee deze aangegeven worden, daarna klinkt een luide toeter en mogen we van start gaan.

Het parcours bestaat uit betonpaden en zandpaden en loopt door een mooi bosgebied, onderweg lopen we door dichte bossen, langs vennetjes en over uitgestrekte heidevelden, het is echt een genot om hier te mogen lopen.
Na ruim 5 kilometer komen we weer langs de verzorgingstent, nu staat er water, cola, sportdrank, chocolade, ontbijtkoek, banaan, chips enz, teveel om alles te proberen, dus blijft het voor mij deze loop bij cola, water, chocolade en banaan.

De eerste ronde loop ik in een groepje van zes (met oa Jannet en Thym), maar na de eerste ronde loop ik hier uit weg naar twee lopers die ruim 100 meter vooruit zijn, eenmaal bij deze lopers gaat het zo lekker dat ik meteen maar door loop. Op dit moment loop ik op de derde plek, voor mij een ongekende positie.
Het weer is heerlijk, af en toe een zonnetje en droog, alleen op het achterste gedeelte van de ronde loop je in een open gebied een paar honderd meter tegen de wind in, maar echt vervelend is dat ook niet.

Ik loop mijn rondes allemaal rond de 28 minuten en geniet, eigenlijk wilde ik langzamer lopen, maar het gaat zo makkelijk dat ik besluit ontspannen door te gaan. Na 6 rondes haal ik de eerste achterblijvers in, de loper achter mij is inmiddels uit het zicht verdwenen en de loper voor mij zie ik alleen bij het keerpunt in de verte verdwijnen, mijn podiumplek is veilig.

De laatste ronde gaat nog steeds soepel en het laatste rechte stuk dubbel ik weer een loper, we raken in gesprek en lopen samen naar de finish waar ik mag stoppen en hij nog een ronde verder mag, de klok geeft 3:41:09 aan, een mooie tijd op dit parcours.
Ik ben inderdaad als derde over de finish gekomen, mijn eerste podiumplek tijdens een marathon, helaas is dit meer een gezelligheidsloop, dus prijzen en een podium zijn er niet, er word nog wel een foto gemaakt van de eerste drie. Ik wacht nog even op de finish van Jannet (eerste dame en vijfde overall) en ga daarna naar huis om te douchen en te herstellen voor de Noorder Klüft marathon die morgen om 11 uur zal starten.

later meer over de Noorder Klüft marathon.

Marco

meer info op http://www.dfwrunners.nl/

Self Transcendence 100 km

2008-04-07T10:23:00.006+02:00

44 rondes door het Amsterdamse Bos

Zaterdag 5 april rond 5 uur in de ochtend ben ik richting Amsterdam vertrokken om daar deel te gaan nemen aan de Self Transcendence hardloop wedstrijd over 100 km. Vanaf het moment dat ik de snelweg op draai gaat het regenen en het wordt de hele weg niet meer droog.

Om half acht ben ik bij het Amsterdamse Bos, in de stromende regen schrijf ik me in en ga nog even een half uurtje in de auto zitten schuilen.

Vijf minuten voor de start begeef ik mij richting startlijn en zet mijn koelbox met verzorging langs het parcours.

Om 8 uur beginnen de 22 lopers aan hun 100 km wedstrijd. eerst moet er een aanloopstuk van 1440 meter gelopen worden waarna we beginnen aan 44 rondes van 2,24 km.

Tijdens de start is het gestopt met regenen, en de eerste vijf minuten van de race zijn droog, maar na nog geen kilometer lopen begint het alweer te regenen. Het parcours bestaat uit zand (modder), schelpenpaden, asfalt en grind. Door de aanhoudende regen staan er behoorlijke plassen op de paden en zijn een aantal bochten spekglad.

De eerste kilometer loop ik iets te snel, daarna laat ik het tempo zakken en loop ik mijn rondjes met een snelheid van net boven de 9 km/uur. Aan het eind van iedere even ronde (om de 4,5 km) stop ik even bij de verzorgingspost om wat te eten en te drinken, de keuze is hier enorm en ik experimenteer met allerlei verschillende etenswaar zodat ik in Steenbergen weet wat wel en niet goed bevalt. Na twee uur lopen begint het eindelijk op te klaren en zien we de zon doorkomen, het word nu zelfs zo warm dat ik bij de auto mijn jasje wil omruilen voor een shirt, maar net voordat ik aan het einde van deze ronde ben begint het weer te regenen en koelt het snel af, dit ritueel zal zich nog menigmaal herhalen vandaag en het jasje zal uiteindelijk niet uit gaan.

Om 12 uur, we zijn inmiddels al 4 uur onderweg, start ook de 50 km, de meeste lopers in deze race zullen mij toch een aantal keer inhaal. In de 50 km lopen nog een aantal bekenden mee, naast Eric en Jannet loopt ook Wilma weer mee, tijdens mijn eerste 100 km liep hebben we nog een stukje samen op gelopen, nu lopen we ongeveer eenzelfde tempo en zien elkaar dus niet tijdens het lopen.

De rondes tikken langzaam weg, iedere doorkomst word ik weer aangemoedigd door de organisatie, deze persoonlijke aanmoedigingen doen mij goed, het klinkt alsof ze iedere loper persoonlijk kennen. Aan het einde van de middag word het weer wat rustiger op het parcours, de meeste 50 km lopers zijn inmiddels binnen en ook de eerste 100 km lopers zijn gefinished, maar doordat de ronde niet zo groot is blijf je wel steeds lopers zien, dus eenzaam voel ik mij niet.

De eerste dip komt bij 65 kilometer, rond kilometer 30 was het tempo weer heel langzaam iets omhoog gegaan, maar nu zakt het toch behoorlijk terug. Bij de verzorgingspost neem ik even wat extra tijd om te eten en drinken en ga er dan weer twee rondes tegnaan, dit werkt prima, het tempo blijft anderhalve ronde goed en zakt dan weer langzaam terug.

Door de regen zijn mijn schoenen inmiddels doorweekt en heb ik een blaar op mijn linkerteen, gelukkig knapt deze vrij snel waardoor de pijn verdwijnt.

Dan schiet er plots een steentje bij mijn hak de schoen, ik kan nu niet anders dan even stoppen en mijn schoen leeggooien, ik vrees het ergste als ik ga zitten om mijn schoen uit te doen, maar na het opstaan heb ik nergens last van en kan ik gewoon doorlopen.

Na 31 rondes heb ik mijn tweede dip en besluit ik dat ik een extra verzorging in las, dus ook in deze oneven ronde stop ik even om te eten en drinken, ik krijg hier echter zoveel energie van dat ik daarna weer gewoon iedere twee rondes ga eten.

Met nog 11 rondes te gaan begin ik met aftellen, het gaat lekker, maar ik verwacht dat ik nog wel een extra verzorging in zal passen zodat ik weer op een even ronde uitkom (waar je al niet mee bezig bent tijdens het lopen), het gaat echter zo lekker dat dit niet nodig is, na 85 km heb ik drie keer een behoorlijk dip gehad en gaat het tot de finish weer lekker.

Met nog twee rondes te gaan besluit ik de laatste eet en drinkstop een ronde naar voren te halen, zodat ik de laatste twee rondes lekker door kan lopen, zo gezegd zo gedaan, ik kijk na ronde 43 nog even hoelang ik hierover gedaan heb en bereken dan dat ik net boven de 11 uur uit kom, dus even versnellen, ongeveer 100 meter voor mij loopt nog iemand, daar wil ik voor komen, dus door versnellen en met nog een kilometer te gaan haal ik ook deze loper in.

Nu lijkt zelfs mijn pr binnen bereik te zijn, dus niet vertragen, en zonder echt diep te hoeven gaan (dat was al een paar keer gebeurt) loop ik de laatste ronde in 12 minuten, mijn snelste ronde vandaag en een pr verbetering van 1 minuut en 12 seconden.

Mijn eindtijd: 10:56:02, 7e bij de mannen senioren en 11e overall.

Het was voor mij een geweldige dag, ondanks het af en toe slechte weer heb ik genoten van een pittig parcours met een gemeen klimmetje (die je de eerste rondes nauwelijks merkt, maar na 7 uur lopen is het toch echt een heuvel), veel modder, plassen en grind, een super verzorging (er was zoveel dat ik niet alles heb kunnen proberen) en zeer enthousiaste vrijwilligers die ieder ronde weer (11 uur lang) vrolijk bleven aanmoedigen. Hiervoor wil ik alle vrijwilligers dan ook hartelijk danken.

Dit was voor mij de laatste test voor de 24-uur, het ziet er allemaal goed uit en ik heb weer meer vertrouwen in een mooie afstand op 2 en 3 mei, de volgende loop wordt voor mij de marathon-tweedaagse in Spier op 18 en 19 april.

Marco

uitslagen en foto's: http://www.srichinmoyraces.org/nl

foto's: http://picasaweb.google.de/cosibullig/Amsterdam2008

UMT etappe Lemele-Hoogeveen

2008-03-31T14:02:00.004+02:00

Alleen door de nacht.

De Ultafondus méga toff (UMT) is een grote aflossingsloop door een groot deel van Europa.
De start vond plaats in Monaco op 29 februari en de route loopt via Frankrijk, Zwitserland, weer Frankrijk en Duitsland naar Nederland (daarna via Belgie, weer naar het zuiden).
Het is de bedoeling om in iedere provincie een etappe te laten starten en een etappe moet minimaal 43 kilometer zijn, verder is vrijwel alles vrij.
De loper maakt zelf de route, is verantwoordelijk voor de eigen verzorging en draagt ook zelf zorg voor het afspreken van de wisselpunten met de voorganger en aflosser.
Voor meer informatie over de UMT zie www.ptityeti.be/umt.

Etappenummer 8 in Nederland was “mijn” etappe , de startplaats was Lemele en de finish was in Hoogeveen. De vermoedelijk starttijd was 00:00 op 30 maart met als finishtijd 04:48 ook op 30 maart. Hierbij was geen rekening gehouden met de overgang naar zomertijd die deze nacht ook plaats vond waardoor ik een uur aan looptijd moest inleveren.
Na overleg met de andere 4 lopers van deze dag is besloten om het tijdsverschil te verdelen waardoor iedereen 12 minuten in moet leveren, mijn finishtijd werd dus 05:36.

Zaterdagavond vertrek ik samen met Dick naar Hoogeveen, daar parkeer ik mijn auto bij het station en rij met Dick door naar Lemele.
Om 23:30 parkeren we bij de kerk en gaan wat drinken in café De Driesprong, we zoeken een tafeltje bij het raam zodat we Thijm en Harry aan kunnen zien komen.
Na 20 minuten zien we Thijm en Harry langslopen, keurig op tijd.
Buiten het café praten we even wat bij en worden de ervaringen kort in het schriftje gezet waarna deze met het vlaggetje aan mij word overhandigd.

Thijm en Harrie vertrekken richting een welverdiende douche en biertje en ik pak mijn rugzak en drinkbelt waarin ik twee bidons met sportdrank, een banaan en een pakje evergreen heb zitten en bedank Dick voor het brengen.
Om 5 minuten na middernacht ben ik aan het lopen, onderweg kom ik veel jeugd tegen die op weg zijn naar de plaatselijke discotheek, maar naarmate ik verder buiten de bebouwing kom word het rustiger.

Ik ben niet bekend in deze omgeving en heb de route uitgezet op een satellietkaart en daarna ge-upload naar mijn Garmin Forerunner 305, dit horloge met gps zal mij leiden deze tocht.
Als back-up heb ik een routekaart in mijn rugzak zitten, deze heb ik vandaag gelukkig niet nodig.
In het begin van de route heb ik gekozen voor een aantal onverharde bospaden, het laatste stuk bestaat uit een paar lange rechte wegen waar foutlopen niet mogelijk is zodat ik een fout in het begin later goed kan maken en aan het eind geen fout kan maken.

Door het slechte weer van de afgelopen week staan er behoorlijke plassen op de zandpaden, met mijn hoofdlamp zie ik slechts een meter of 10 van het pad voor mij waardoor ik pas op het laatste moment om de plassen heen kan stappen, het tempo zakt dan ook behoorlijk weg.
De eerste 10 kilometer gaan dan ook in iets meer dan een uur.

Vanaf kilometer 25 is het alleen nog maar verhard, om niet te laat op het wisselpunt te komen was mijn route 42 kilometer, een verkeerde afslag zou de extra kilometers wel goed maken, het ging echter dusdanig voorspoedig dat ik de extra kilometers ergens anders erbij moet gaan lopen, een paar kilometer voor Zuidwolde zie ik een nieuw fietspad dat links van mijn route af loopt, aan de verlichting te zien loopt er op ongeveer een kilometer parallel aan mijn route een weg dus ik neem dit fietspad. Na een ruime kilometer kom ik inderdaad op een parallelweg, deze slingert echter behoorlijk.
Nu moet ik op zoek naar een weg naar rechts die mij weer op mijn route brengt, na een paar kilometer is ook die gevonden en in Zuidwolde kom ik weer op mijn oorspronkelijke route terecht en heb ik ongeveer 3 kilometer extra te pakken.

Zelfs zonder te weten dat je een dorp met discotheek nadert merk je dat op zaterdagavond/nacht aan de groepen jongeren die hier naartoe gaan of vandaan komen. Helaas is de originaliteit bij de jeugd ver te zoeken en volgen er vrijwel alleen maar standaard opmerkingen.
Na Zuidwolde is het nog 10 kilometer naar het eindpunt, een rechte weg naar Alteveer en dan linksaf naar Hoogeveen.

In Hoogeveen, het is inmiddels ruim na 5 uur, is er nog steeds veel uitgaanspubliek op de been. Ik loop door de winkelstraat naar het station en arriveer daar om 05:32, 4 uur en 28 minuten nadat ik gestart ben, volgens mijn Garmin heb ik 44,8 km gelopen.
Adrie, Nellie en Albert staan hier inmiddels te wachten, ik schrijf nog even wat in het schriftje en geef daarna het vlaggetje en schriftje door aan Nellie, zij zal samen met Adrie en Albert naar Assen lopen (zie www.ultratrimmer.nl voor het verslag van deze etappe)

Na het uitzwaaien van dit trio trek ik een droog shirt aan en ga naar huis waar ik, na een warme douche, nog even een paar uurtjes in bed duik.
Ik heb heerlijk gelopen, het weer was perfect met een temperatuur van rond de 7 graden en een wind in de rug. Volgens sommigen is het een erg mooi gebied, maar door de duisternis heb ik hier weinig van mee gekregen, wel heb ik genoten van de stilte (soms verstoord door een opvliegende eend) en duisternis die er op sommige plekken in Nederland nog is en ook de dronken jeugd was soms best komisch om te zien.

Marco

Verslag Theo De Winterloop

2008-03-30T20:29:00.002+02:00

UNIEKE THEO DE WINTERLOOP

Door: Dick Bosscher

Zaterdag 29 maart 2008 gaat de boeken in als een historische hardloop wedstrijd. En als je bij mij de boeken in gaat dan ligt het voor altijd vast. M'n hardloop archief is nog niet helemaal
compleet. Want van m'n eerste loop jaren heb ik nog niet alles op een rij. Ik heb het dan over de jaren vanaf 1965. omdat er vandaag iets bijzonders gebeurde besef ik pas dat ik al 43 jaar
aan het hardlopen ben.

M'n eerste loop jaren lagen bij de loopgroep afdeling van GVAV in Groningen. Aansluitend werd ik lid van Ateletiek Vereniging Nurmi ook in Groningen. En nu lid van de evenementen commissie van de S.V. Veendam-Atletiek. Doordat je bij deze evenementen commissie aan de slag bent organiseer je als commissie een paar keer per jaar een wedstrijd.

En..... als je dan meedoet aan een Theo de Winterloop dan begin je met inschrijven. En deze
groep vrijwilligers stuur ik dan zelf weer aan in Veendam bij de City Run. Maar goed inschrijven kost geen tijd. Boekje inleveren nummer terug en omkleden en warm lopen.

Bij de start van deze loop begon ik achterin van de honderden lopers. Gewoon achterin omdat ik rustig wilde beginnen. Rustig langs de Blaauwe Stad en richting Finsterwolde waar we vroeger voetbalden en waar de competitie slaagde als we van deze dorpelingen wonnen.

En zoals gepland precies op km punt 10 ook precies 1.00 uur gelopen. Het is onvoorstelbaar dat je 10 km kunt lopen en op de seconde af op schema ligt.

Hij let oons dhakken zain
Twee dames volgden me keurig en we kwamen zelfs in gesprek. We liepen achter elkaar over een modderpad, wat bij hen de smurriepad kreeg. Maar vanaf km punt 11 kreeg ik meer energie en kon ik bij ze weglopen. Ze babbelden gezellig door, maar ik kreeg niet meer mee
waar het over ging.

Bij het paaltje nog 500 meter had ik een goed gevoel. Echter de speaker kon mijn rugnummer
niet traceren. Tja een onbekende loper. Ik dacht dubbelzijdig. Mooi eindelijk anoniem over de streep maar ook dacht ik je moet toch kunnen lezen wie ik ben.

Maar bij het inleveren bij m'n rugnummer kwam de aap uit de mouw. Want m'n boekje
met stempel was spoorloos.

HILLIE BOS,HEMMIE SEBENS EN ENGELTJE DE VRIES
Zijn de vrouwen van het jaar, ze hoorden m'n verhaal aan, stuurden me door naar Mentko
en Jan Prummel. En al snel had ik een ander boekje en m'n tijd werd ingeklopt. Maar toen
de uitslagen lijst binnenkwam bleek dat mijn uitgereikte nummer bij het inschrijven een
verkeerde was. Ik loop dit hardloop seizoen met 919 en kreeg 916 uitgereikt.

En toen kreeg ik bij Engeltje m'n eigen boekje terug. Mooi want ik was door deze loop op
de 12e plaats blijven staan in het algemeen klassement in de categorie
60+. Deze gebeurtenis is mij nog nooit overkomen. Dus hadden Hillie,Hemmie en Engeltje
een primeur.

En.... het mooiste is dan nog dat we alles heel ontspannen konden regelen. Eigenlijk hadden
we heel veel lol, dus leerde ik om in het vervolg even te kijken of er een juiste nummer uitgereikt wordt. M'n eind tijd van 1.37.03 was veel slechter dan vorig jaar, maar heel dicht
bij de 1.35 27 van 2003. Ik schrijf dan maar vijf jaar ouder en bijna nog net zo snel.

We gaan weer op weg naar de volgende loop van 28 april in Nieuwwolda en de organisatie
ligt weer bij AV Aquilo, dus Hillie, Hemmie en Engeltje we zien elkaar wel weer.

Dick Bosscher

Ultrafondus Méga Toff

2008-03-28T23:56:00.003+01:00

Zondag 30 maart om middernacht neem ik onderstaande vlaggetje over in Lemele om het na 4:36 uur door te geven aan de volgende loper in Hoogeveen. Dit alles gebeurt in het kader van een grote estafette die gestart is in Monaco en via Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en België inmiddels Nederland is binnen gekomen.
Later dit weekend zal ik een verslag plaatsen van mijn gedeelte van deze estafette.
Meer info is te vinden op www.ptityeti.be/umt

Verslag Leekster Lenteloop

2008-03-22T18:55:00.001+01:00

LEEKSTERLENTE MET WINTERS SFEERTJE
door: Dick Bosscher

Het is een dag voor pasen en met een temperatuurtje van zo'n 3 graden boven nul is het geen lentegevoel bij deze 21e lenteloop in Leek. Mijn gevoel gaf aan om vandaag geen halve te lopen.

Een gevoel dat gebaseerd was op hagel,sneeuw en gladheid. En ... toen ik m'n auto parkeerde dacht ik even dat er heel weinig deelnemers zouden zijn. En tijdens de inschrijving was het ook nog even rustig. Maar de lopers van de halve en 12.8 en 5 km hadden blijkbaar massaal gekozen voor een late reis naar Leek.

De speaker was al een tijdje druk bezig met de jeugd wedstrijden. En ook in Leek kwam ik weer
bekenden tegen. Even bijpraten vooral met ex collega's. Soms zijn ze verbaasd dat ik nog in het
loop circuit zit. Onderweg ontving ik diverse aanmoedigingen , en dat was op dat moment zeker welkom. Het was 2 jaar geleden dat ik deze loop had gelopen. En daardoor wist ik ook de looproute niet meer precies.

Het werd een dorpsrondje gecombineerd met een lus rondom Nienoord en daarna een grote ronde via Midwolde en Lettebert. Van Midwolde naar Lettelbert is een gedeelte langs de a7 daar waar
ik normaliter in een expert busje rij. Dus nu lag m'n gezichtsveld andersom. Wel heerlijk want dan
geniet je toch even van de rust en natuur. De kopjes water onderweg vielen er goed in, en vanaf
km punt 9 had ik een stalker. Ik heb geen enkele keer achterom gekeken. Maar de man of vrouw
bleef iedere meter 20 cm achter me.

Bij km punt 12 dacht ik aan de kreet van m'n fysio. Dick je bent een luie hardloper. Dus vanaf
hier gaf ik meer energie en raakte ik m'n stalker kwijt. Daardoor kon ik aansluiten bij een groepje
en daarmee over de finish gaan. M'n eind tijd lag zo rond de 1.14.46 en ik was vertrokken op
12. 8 km keer 6 minuten. Dus 3 minuten sneller dan m'n eigen prognose. Bij de finish stonden m'n ex collega's Liza , Harm en Gert Jan me toe te juichen. En dat geeft altijd een heerlijk gevoel.

O ja en die sneeuw en hagelbuien kwamen precies op het moment dat ik lekker onder de douche stond. Dus liep ik de 12.8 km zelfs helemaal droog.

Dick Bosscher

Verslag Drents Friese Wold marathon

2008-03-09T13:49:00.005+01:00

Op zaterdag 8 maart staat alweer de derde loop van 2008 op het programma, ditmaal de drents Friese Wold marathon in Diever.

Na een geslaagde zes uur van Stein 6 dagen eerder en ruim 80 trainingskilometers in de tussenliggende dagen verwacht ik niet al teveel van deze marathon, het is immers maar een training voor de 24-uur.

De vrijdag voor de marathon heb ik dan ook geen zin om iets aan voorbereiding te doen, ik eet geen pasta maar pizza, zit 's avonds voor de tv met nootjes en cola en lig rond middernacht in bed.

Zaterdagochtend nog even met Max naar Veendam om boodschappen te doen en even na tienen pak ik dan toch mijn tas maar in.

Om 10:30 haal ik Dick op, hij zal vandaag de halve marathon lopen, en samen rijden we naar het, inmiddels bekende, Dingspelhuus in Diever.

Nadat we in het centrum van het dorp een parkeerplek hebben gevonden ga ik mij inschrijven, dit kost slechts 9 euro (voor een marathon bestaande uit 1 grote ronde met prima verzorging, hier krijg je pas waar voor je geld).

In de sportzaal, die dienst doet als kleedkamer, ontmoet ik Bertus en Ronald. Bertus zal de 28 km lopen en Ronald loopt, net als Jannet en ik, de hele marathon.

Om even voor 12 uur loop ik samen met Ronald richting start, we zijn net op tijd om de 28 km te

zien vertrekken.

Bij de start ontmoeten we ook Jannet en Gerry en na het maken van een foto van de Chat'n'Runners gaan we achter de startstreep staan (heerlijk, geen druk startvak, maar gewoon een lijn op de weg en niemand die staat te dringen om naar voren te komen).

Om kwart over twaalf worden we weggeschoten, ik probeer zo snel mogelijk mijn eigen rustige tempo te vinden en laat Ronald en Jannet gaan.

De eerste Kilometer lopen we door het dorp, daarna gaan we de bossen in. Het is vandaag heerlijk weer, het zonnetje komt er af en toe door, de temperatuur is aangenaam om te lopen en van de stevige wind merk ik weinig in dit bosrijk gebied.

Het tempo ligt toch iets hoger dan vooraf gedacht, vorig jaar liep ik hier 3:53, wat toen een pr was, nu wil ik rond dezelfde tijd uitkomen (alleen is dat nu een rustig tempo geworden, het vele trainen werpt zijn vruchten af), maar loop na 5 km op een eindtijd van 3:40.

Bij de eerste verzorgingspost pak ik een bekertje water, cola en een stuk banaan, maar de cola valt uit mijn handen en over mijn benen, de eerstvolgende kilometers voelt dit koud en bakkerig aan, maar na veloop van tijd is dit gevoel weg.

Het is weer genieten in dit mooie natuurgebied, over schelpenpaden, zandpaden en fietspaden slinger ik door de bossen en langs vennen, ik kijk niet meer op mijn horloge maar geniet van de omgeving en het weer. Na ongeveer 15 km haal ik Bjorn en Monique in, beide lopen vandaag de 28 km, Monique doet dit ter voorbereiding op de marthon van Enschede (haar debuut) en Bjorn loopt voor de gezelligheid met haar mee.

Na even kort gepraat te hebben neem ik afscheid en voer het tempo weer op.

Even later zie ik in de verte een groepje waar ik Ronald en Jannet in herken, ik kan het niet laten om even het tempo op te voeren om ze gedag te zeggen en me dan weer te laten afzakken.

Rond kilometer 20 ben ik bij het groepje en loop een tijdje met ze mee, momenteel loop ik hierdoor op een schema dat uikomt op 3:30, veel te snel voor een trainingsmarathon.

Dan komt het, in mij ogen, mooiste deel van het parcours, we lopen het bos uit en komen in een duingebied. Duintje op genieten van het uitzicht en weer naar beneden en dat ruim 5 kilometer lang, heerlijk!!!

Tijdens het afdalen van een duin versnel ik en beneden aangekomen merk ik dat er een gat is ontstaan tussen mij en het groepje, ik besluit om door te lopen, het gaat lekker en als het straks zwaar wordt ga ik gewoon wat langzamer.

Rond kilometer 30 kijk ik weer eens hoe ik op schema zit en zie dat ik ruim onder de 3:30 kan finishen als ik door loop, een pr zit er zelfs in.

Nu begint de twijfel, wat doe ik als het zwaar gaat worden, wil ik dan diep gaan voor een pr met het risico dat ik teveel van mijn lichaam vraag zodat ik de komende weken niet voluit kan trainen of laat ik het dan lopen en spaar mijn krachten voor Steenbergen? Ik besluit dat de tweede keuze de verstandige is en loop door.

Dan komt het 35 kilometerpunt, voor de 6e keer passeer ik een uitgebreide verzorgingspost en weer neem ik wat te eten en te drinken, de keuze is enorm, water, cola, sportdrank, thee, banaan en ontbijtkoek (en dat alles voor een lousy 9 euro). Tijdens het drinken wandel ik verder en zodra mijn bekertje leeg is ga ik weer lopen. Al vanaf kilometer 5 ben ik mensen aan het inhalen en ook nu doe ik dat nog steeds. De verwachte inzinking blijft uit en ik kan steeds doorlopen.

Dan na ruim 41 kilometer gan we het bos uit om nog een paar honderd meter over een klinkerweg naar de finish te lopen. Ik kijk nog eens op mijn horloge en zie dat dit een nieuw pr wordt, ik zet niet meer aan voor een sprint maar loop rustig door tot over de streep en ben binnen in 3 uur 26 minuten en 50 seconden, weer drie minuten van mijn pr afgelopen.

In het finishgebied zie ik Dick zitten, hij is een uur later gestart voor zijn halve marathon en is in 2:16 gefinisht, we praten even bij en dan gaat Dick douchen, ik wacht nog even op Jannet en Ronald die een kleine 10 minuten na mij binnenkomen. We geieten nog even van de boullion, thee en ander dranken die in de finishtent staan voor de lopers en gaan dan ook richting douches.

In het Dingspilhuus ontmoeten we Monique en Bjorn, er worden nog wat foto's gemaakt en dan is het tijd voor een warme douche, na het douchen neem ik afscheid van Ronald en Jos (man/coach van Jannet) en vertrek met Dick weer richting Wildervank.

Als ik thuis kom staat er een grote pan boerenkool op tafel en mag ik de nieuwe wasmachine uitproberen op mijn loopkleren. Zo blijkt dat een marathon van 9 euro toch nog duur kan uitpakken, terwijl ik mij in het zweet liep in Diever is Margitt gaan shoppen en heeft een nieuwe hypermoderne wasmachine gekocht (de oude had het na ruim 11 jaar opgegeven).

Marco

Uitslagen op www.dieversportief.nl

Verslag ultraloop Stein (6-uur)

2008-03-03T10:53:00.004+01:00

Op zondag 2 maart stond voor mij de eerste ultra van 2008 op het programma, de 6-uur van Stein in het Steinerbos.
's Ochtends om 6:00 gaat de wekker, de avond ervoor heb ik mijn spullen al klaar gezet en na een snel ontbijt vertrek ik richting het zuiden van ons land.
De rit gaat voorspoedig en rond 09:30 meld ik mij bij het zwembad van Stein, hier krijg ik mijn startnummer en chip en kan ik mij omkleden.
Nadat ik mijn verzorging langs het parcours heb gezet ga ik rustig richting start en kan het wat mij betreft beginnen.

Om 11 uur mogen we starten, we lopen op een ronde van 3097,94 meter en volgens mijn trainingsschema moet ik vandaag 55 km lopen wat neerkomt op 18 rondes.
De eerste minuten voelt het niet goed, slappe benen en al snel een hoge hartslag. Dit heb ik anderhalve week geleden tijdens een training ook gehad en toen is het niet meer goed gekomen, vandaag verdwijnt het slechte gevoel echter binnen een paar minuten en kan ik rustig mijn eigen tempo zoeken.

Om 18 rondes te lopen moet ik alle rondes binnen 20 minuten lopen, de eerste ronde gaat echter in 17:30, dus toch weer te snel gestart. De volgende ronde gaat iets langzamer, mede door een sanitaire stop en de volgende rondes gaan allemaal in een tijd tussen de 17 en 19 minuten, te snel maar het tempo bevalt mij goed.

Na twee uren heerlijk lopen gaat het tempo ongemerkt weer iets omhoog, een uur later merk ik dat dit niet verstandig is en zak weer iets terug. Iedere ronde drink ik een bekertje water of cola en eet een stukje koek of banaan bij de verzorgingstent, verder heb ik nog mijn eigen sportdrank langs de route staan, ook dit neem ik met enige regelmaat.

De marathon loop ik in iets meer dan 4 uur, mooi op schema om ruim over die 55 km te gaan. Ik loop een stukje op met een andere loper die een ronde achterloopt op mij, hij vertelt dat hij na deze ronde stopt, hij is dan voorbij de marathon-afstand en wil zich sparen om volgende week in Diever weer een marathon te lopen. Ik besluit dat dit geen gek idee is en wil na 18 rondes ook gaan stoppen zodat ik de rest van de week gewoon door kan trainen en dan volgende week in Diever de Drents Friesewold marathon kan lopen, ik moet dan nog iets meer dan drie rondes.
Een ander voordeel is dat ik dan voor de drukte aan bij de douches ben.

Bij het ingaan van ronde 18 doe ik rustig aan, ik wandel even tijdens het eten, ik heb nog 47 minuten om deze ronde te volbrengen. Dan word ik ingehaald door een andere loper die mij aanspoort om nog even aan te zetten, dan kan ik er nog twee rondes uitpersen, ik besluit dat te doen en realiseer me dat ik dan slechts een kleine kilometer te kort kom om de 60 km te halen.
Na ronde 19 loop ik dus maar een kilometer door, bij het bord 1 kilometer staan de meters al klaar om straks de restmeters op te nemen. Toevallig is dit ook naast het zwembad zodat ik niet ver hoef te lopen om bij de kleedruimte te komen, ik stop hier dus met lopen en wandel nog even een minuutje uit en ga dan zitten wachten op de meters, uiteindelijk heb ik 1095 restmeters en kom ik uit op 60386 meter, ruim 60 kilometer, iets verder dan ik had willen lopen, maar volledig zonder problemen.

Ik kom als tweede loper de kleedruimte in en ga mij rap douchen, op het moment dat ik aangekleed ben is de kleedkamer inmiddels vol.
Om 17:30 verlaat ik Stein en begin aan de lange reis terug naar het noorden.
Vandaag voor mij een geslaagde 6-uur, de komende week weer lekker trainen en zaterdag naar Diever voor weer een marathon.

Marco

uitslagen: http://www.ultraloopstein.nl/uitslagen/uitsl_6u2008_overall.html
video:http://nl.youtube.com/watch?v=GjotFeahCXY

foto's:http://picasaweb.google.nl/margolambrichts/UltraloopStein

Voorbereiding 24-uur van Steenbergen

2008-03-01T13:59:00.002+01:00

Hieronder mijn vorderingen tbv de 24-uur van Steenbergen over twee maanden.

De afgelopen maand heb ik de LSD (Long Slow Distance), oftewel de lange langzame duurloop, uitgebreid tot 50 km, het weekgemiddelde kwam daardoor rond de 130 km te liggen.
de eerste twee weken gingen erg soepel, met twee keer een LSD van meer dan een marathon met daarin behoorlijke stukken over het strand.

De derde week van februari stond de eerste 50 km training op het programma, op maandag heb ik een korte training gelopen (12,5 km) op dinsdag ben ik om 14:15 vanuit Den Helder vertrokken, de eerste kilometers (via Julianadorp naar Callantsoog) zijn door de polder en langs de duinen gelopen, daarna heb ik het strand opgezocht (en gevonden) en ben langs de Noordzee naar de Hondsbosserzeewering gelopen, nadat ik op mij Garmin zag dat ik de 26 kilometer gepasseerd was ben ik de dijk overgegaan en via een mooi kronkelend pad langs een aantal kleine boerderijtjes en molens kwam ik uiteindelijk terecht bij de N-9, deze weg loopt in een rechte lijn weer terug naar Marine Vliegkamp De Kooy. Na 5 uur en 23 minuten gaf de gps 53,36 km aan en kon ik rustig douchen, eten en ontspannen tv kijken.

De dag na de LSD heb ik weer een korte ronde gelopen (13,6 km) zodat ik op woensdag weer een duurloopje van ruim 26 km kon lopen.
De rest van de week heb ik vol gemaakt met wat rustige trainingen tot 23 km.

Een week later stond de volgende 50 km op het programma, op maandag eerst een 20 km en op dinsdag een LSD, deze keer de andere kant op via Breezand, Anna Paulowna naar Wieringermeer daarna om het Amstelmeer heen terug naar Den Helder, deze route was een stuk minder mooi dan die van de week ervoor, maar ik liep wel een stuk sneller, uiteindelijk na 4:54 uur was ik weer op het vliegveld en gaf de gps 50,24 km aan.

Op woensdag wilde ik een korte ronde lopen, maar het was redelijk druk en ik voelde mij niet fit, dus dit werd een rustdag, een dag latertoch maar weer lopen, vanaf de eerste kilometer ging het slecht, de benen voelden slap en ik was al snel buiten adem, na 10 km kwam ik op het strand, door de harde zuidwester en hoog water bleef er slechts een smal strookje strand over waar het erg zwaar lopen was.
Bij de volgende duinovergang ben ik dan maar weer naar het fietspad gegaan, uiteindelijk iets meer dan 22 km gelopen ipv de 25 km die ik van plan was.
Helaas had ik deze dag mijn hartslagmeter niet bij me, dus alle gegevens die ik naast de tijd en afstand had kwamen van het gevoel en dat was niet goed.

Op vrijdag dan toch maar een rondje met hartslagmeter, uiteindelijk 11,6 km in 1:04 uur met een hartslag van 150 bpm, dit had toch ruim onder de 130 bpm moeten zitten, conclusie er is iets niet goed met het lichaam, oplossing: extra rustdag.

Zaterdag dus niet gelopen, op zondag een duurloopje van 25 km in 2:09 uur, het lichaam voelt weer goed aan.
De laatste week van februari toch nog maar even rustig aan om blessuresn ander leed te voorkomen, op maandag ruim 21 km, woensdag 11 km, donderdagochtend 13,5 km en donderdagmiddag 18 km alles voelt weer goed, ik zit nog steeds op schema.
Morgen een tussentijdse check tijdens de 6-uur van Stein die als vervanging dient van de LSD van 55 km, een week later staat de Drent Friesewold Marathon in Diever op het programma en zal de LSD richting de 60 km gaan.

Verslagen van Stein, Diever en andere wedstrijden volgen zsm na afloop, volgende maand een nieuwe update van mijn voorbereiding op de 24-uur van Steenbergen.

Marco

Loopagenda maart

2008-03-01T13:32:00.002+01:00

Ook de komende maand zijn er weer voldoende wedstrijden in het noorden van Nederland, een overzicht hieronder.

1-3 Road to Rotterdam trainingsloop, Groningen, 10:00, 30 km
1-3 De 10 km van Drachten, Drachten, 11:00, 2,5 en 10 km
1-3 Stuifzandcross, Stuifzand, 12:00, 7,3 km
2-3 Ultraloop Stein, Stein, 11:00, 6 uur
2-3 Rondje Goutum, Leeuwarden, 11:00, 2,5, 6, 16,1 en 30 km
8-3 Halve marathon van Haren, Haren, 12:00, 21,1 km
8-3 Westerwolde bosloop, Sellingen, 14:30, 5 en 10 km
8-3 De Knippe Loop, De Knippe, 10:30, 5,5 en 11 km
8-3 Trimloop, Assen, 11:00, 1, 3, 6, 9, 12 en 15 km
8-3 Drents Friese Wold Marathon, Diever, 12:00, 10, 21,1, 28 en 42,2 km
9-3 Merenloop, Grou, 14:00, 5 en 15 km
12-3 Coopertest, Hoogeveen, 19:30, 12 min
15-3 Ziengs Trainingsloop, Groningen, 09:30, 25, 30 en 35 km
15-3 Bonifatiusloop, Dokkum, 14:00, 7 en 21,1 km
15-3 Mazda Lenteloop, Emmen, 14:30, 4 en 10 km
15-3 Lente crossloop, Veenhuizen, 10:30, 3, 5 en 10 km
16-3 Runner Stadsparklopen, Groningen, 10:00, 4, 7, 10, 13 3n 16 km
22-3 Road to Rotterdam trainingsloop, 10:00, 30 en 35 km
22-3 Leekster lente loop, Leek, 14:30, 5, 12,8 en 21,1 km
22-3 Bloemketerploop, Franeker, 11:00, 5, 10, 15, 21 en 30 km
23-3 Paasloop,Terschelling, 13:30, 5, 10 en 15,3 km
24-3 Klap tot Klaploop, Stadskanaal, 14:00, 2, 5 en 10 km
29-3 Theo de Winterloop, Winschoten, 14:00, 5, 10 en 16,1 km
29-3 Condensloop, Leeuwarden, 12:00, 2,8, 9,3 en 21,1 km
30-3 8 van Assen, Assen, 14:00, 8 km